Grijze kraaien op koopjesjacht

We zijn op de vlooienmarkt in een Spaans kustdorp. En zeg je kust, dan zeg je buitenlandse pensionados. Zo komt het dat we tijdens het struinen op de vlooienmarkt mogen genieten van een prachtig schouwspel….

Zij ‘de Kraai’ heeft kort alle-kanten-op-springend grijs haar, een bodywarmer vol met hondenharen, een grijze joggingbroek en sandalen met tennissokken. Een echte guiri
Haar man ‘de Brombeer’ draagt iets vergelijkbaars. Zijn ronde bierbuik extra accentuerend met een vettig heuptasje dat werkelijk ‘te vies om te jatten’ is.

Met een doorgerookte nerveuze kopstem kraait zij: ,,Henk!!! hijsnaputnie, hij snap ut nie hoor.”
,,Ik ga ut nog wel un keer uitlegge…” bromt haar man.
,,Dis wan wie olreddy hef in ouwr casa!” schreeuwt hij naar de Spaanse marktkoopman alsof hij doof is. Onderwijl wijst hij naar een stoffig houten beeldje in de vorm van een hert. Je kent het wel, zo’n ding die Afrikanen overal langs de Spaanse costa’s tot treurens toe aan je proberen te slijten.
,,10 euro,” gebaart de Spaanse marktkoopman.
,,Neeeeee, zie je wel,” roept de Kraai hoofdschuddend. ,,Hijsnaputnie, hijsnaputnie hoor!”
,,Wie not want dis wan, wie hef dis in ouwr casa olreddy! Wie lif hier!” roept de Brombeer nog harder.
,,8 euro,” gebaart de Spanjaard nu.
,,Neeee! Nou zeg, hij snap ut nie, hij snap ut ech nie hoor…”
De Spaanse marktkoopman haalt zijn schouders op alsof hij wil zeggen ‘dan niet’. Net op dat moment komt zijn vrouw aan lopen, zij spreekt een beetje Engels.
,,You want this one?” vraagt ze wijzend naar het houten hert.
,,No, wie olreddy hef dis wan in ouwr casa,” antwoordt de Brombeer.
De vrouw kijkt nu wat verbaasd. Zij lijkt zich ook af te vragen waarom ze dan de hele tijd naar het hert wijzen.
,,Wie want det wan,” zegt de Brombeer terwijl hij een beeldje van een houten motorfiets aanwijst.
,,This one?” vraagt de Spaanse vrouw terwijl ze het beeldje oppakt.
,,Jajaja! Zij begrijpt ut wel!” kraait de Kraai nu terwijl ze bijna in haar joggingbroek pist van opwinding.
,,Jes! Wie want dis wan for ouwr casa,” roept de Brombeer opgelucht.
,,Ok, 10 euro please.”
,,Net wasienog 8,” sputtert de Kraai.
,,Eeijt!” roept de Brombeer.
,,No, 10 euro,” antwoordt de Spaanse kordaat.
,,Ik wil um wel hebbe hoor,” dramt de Kraai.
De Brombeer zucht, grabbelt wat geld uit z’n heuptasje en betaalt, terwijl de Kraai zo blij als een kind het houten motorfietsje vasthoudt.

Lees meer

IKE-JA of IKE-NEE? Waarom het ook in Spanje geen goed idee is om op zaterdag naar Ikea te gaan (deel 2)

Het einde van ons dagje Ikea is nu echt in zicht. Alleen nog even betalen. Nou ja, even… Alle kassa’s zijn open. Toch staan we 20 minuten in de rij voordat we aan de beurt zijn. Ik overhandig de printjes van de bank en het bed aan de kassa-medewerker. Die begint gelijk in rap Spaans een heel verhaal. Ik begrijp het niet, Mi Amor gelukkig wel. Hij zucht.
,,Schatje, de onderdelen van de bank hadden we zelf in het magazijn op een kar moeten laden. Alleen de hoezen niet.”
Aha, ik had het dus niet goed begrepen en het einde van onze Ikea-trip is dus nog niet in zicht…
,,Oeps, lost in translation.”

Mi Amor probeert nog van alles te regelen, bijvoorbeeld dat een Ikea-medewerker de bank voor ons uit het rek trekt. Maar helaas, het lukt hem niet om de wereldwijd geimplementeerde werkwijze van de Ikea op deze drukke zaterdagmiddag aan te passen.
Inmiddels beginnen de mensen achter ons in de rij onrustig heen en weer te schuifelen en de kassa-medewerker heeft het zweet op zijn bovenlip staan. Dan maar weer terug de winkel in. Mi Amor rekent af, parkeert mij met de spullen bij de uitgang en gaat in het magazijn op zoek naar de onderdelen van onze nieuwe bank. Na een kwartier komt hij terug, zijn gezicht staat op onweer. Het schap was leeg.
,,Kom, we gaan. Dan maar geen bed en bank van Ikea,” gromt Mi Amor terwijl hij de kar vol zooi richting de uitgang duwt.
,,En dan?” roep ik vertwijfeld. ,,Gaan we een dag rondslenteren in een andere woonwinkel en dan drie maanden wachten totdat het geleverd kan worden? Mooi niet!”
Ik klink strijdvaardiger dan ik eruit zie. (Had ik trouwens al verteld dat ik op dat moment een paar maanden zwanger was…?)
Mi Amor gaat de reeds door ons aangeschafte spullen alvast in de auto opbergen en ik duik weer het Ikea-magazijn in. Ik ben dusdanig gaar dat ik ineens geen woord Spaans meer spreek. Gelukkig vind ik een medewerker die Engels spreekt. Het rek is inderdaad leeg, maar niet getreurd: het zal binnen een half uur weer worden aangevuld. Wanneer Mi Amor even later terugkomt, treft hij mij uitgeteld in het schap aan. Ik ben maar op een stapel dozen gaan liggen, want ik kan geen stap meer zetten. Als een aangespoelde (zwangere) walvis lig ik in het rek. Mi Amor schiet in de lach.
,,Schatje toch, dit is niet de bedoeling hoor!”
Hij regelt snel een kar waar hij mij op zet en rijdt me naar het restaurant. Het is hier inmiddels iets rustiger dan eerder op de dag. We eten en drinken wat en gaan daarna op ons gemak weer terug naar HET rek waar inmiddels DE bank weer op voorraad staat.
Yes! Onze Ikea-trip zit er nu echt bijna op.

Wat heb ik vandaag geleerd?
Ga als de sodemieter weer met Spaanse les beginnen en ga NOOIT op zaterdag naar Ikea, ook niet in Spanje!

Lees meer

IKE-JA of IKE-NEE? Waarom het ook in Spanje geen goed idee is om op zaterdag naar Ikea te gaan (deel 1)

We hebben een huis. Het is van onder tot boven gepoetst, van binnen geschilderd en electriciteit en water zijn aangesloten. Meubels erin en wij kunnen er ook in. Een grijze druilerige dag lijkt ons perfect om onze slag te slaan bij Ikea. Deze gedachte houdt stand tot het moment dat we de parkeerplaats van Ikea oprijden. Halleluja, wat een hoeveelheid auto’s. Even vergeten dat het een zaterdag is. Wat doen Spanjaarden op druilerige zaterdagen? Precies, die gaan met de familie, pardon, met de hele familie naar de Ikea. Ouders met kinderen, tantes en opa’s en oma’s schuifelen in een slakkentempo door de gangpaden van Ikea. Overal waar je kijkt, rennen kinderen en het is een kakofonie van geluiden. Rustig blijven ademen, we hebben een doel. We willen in ieder geval een bank en een bed uitzoeken, zodat die later in de week bezorgd kunnen worden.

We zijn het snel eens over het model en kleur van de bank. Nu nog een medewerker strikken die onze bestelling in de computer kan invoeren. Echter lijkt het vinden van een medewerker op het spelen van een rugbywedstrijd. Eerst moet je bepalen bij welke medewerker je denkt het snelste aan de beurt te zijn. Daarna moet je de medewerker als een schaduw achtervolgen en zodra deze klaar is met de vorige klant duik je er bovenop terwijl je andere klanten op afstand houdt. Uiteindelijk weet ik een medewerker te strikken en in mijn beste Spanglish leg ik uit wat voor bank we willen. Hij loopt naar een computer en komt even later terug met een printje, vraagt of het klopt en geeft nog een uitgebreide toelichting in het Spaans. Ik begrijp dat we met dit formulier de bank bij de kassa kunnen afrekenen en daarna bij de bezorgbalie een afspraak kunnen maken voor de bezorging. Ik zeg ‘Comprendo’ en ‘Gracias’ en ga daarna op zoek naar Mi Amor die inmiddels al een studie van de bedden heeft gemaakt.

Grappig, bij de Ikea in Spanje kun je kiezen uit bedden in Spaanse (135 x 190) of Europese maten (160 x 200). Dat is een makkelijke keuze, al vinden we 160 x 200 cm eigenlijk nog te klein. Het is niet anders. Ook hier weten we een medewerker te tackelen die onze bestelling invoert in de computer. Weer krijgen we een printje waarmee we kunnen afrekenen bij de kassa. Top, dit ging eigenlijk best vlot. Snel door naar het restaurant om even wat te drinken en snacken. Vlak voor we daar zijn, klinkt het alsof er een kudde galopperende paarden door het gangpad rent. Wat blijkt, Ikea zorgt vandaag ook voor entertainment voor de kleintjes. Hartstikke leuk, lekker muziek maken, zingen en geschminkt als Indiaantjes over de kinderafdeling rennen.
Al slalommend om de Indiaantjes heen weten we het restaurant te bereiken. Dit lijkt wel een oorlogsgebied. Overal staan dienbladen met vuile vaat en half afgekloven hot dog broodjes. Alle tafels zijn bezet (en dat terwijl er geen kind op zijn gat zit) en de rij bij de kassa is eindeloos. Zucht. De rij bij de koffiecorner is te overzien, dus dan maar alleen een kopje koffie. Daarna snel door. We gooien nog een kar vol met serviesgoed, beddengoed en een Kallax (wie heeft hem niet?) en spoeden ons naar de finish, de kassa. Yes, het einde is in zicht! Of toch niet?
Wordt vervolgd…

Lees meer

View from the terrace

Een eigen huis, een plek onder de zon

,,We found the keys of the guest apartment, are you still interested in a second viewing of the property?”
Ik heb Glenn de makelaar aan de telefoon. Met hem hebben we laatst het huis met het halve zwembad gezien. Nou ja, dat hebben we eigenlijk maar half gezien, omdat de sleutel van het gastenappartement dus ontbrak.

Goed dat hij belt, want we waren dit huis alweer bijna vergeten. We hebben ook zoveel huizen gezien. We maken gelijk een afspraak voor de middag.
Deze dag is het heerlijk zonnig Andalusisch weer, waardoor het huis en de track er naar toe gelijk een ander aangezicht hebben. Niet meer zo spooky, maar juist uitnodigend. Dit keer zien we dat het huis in de verte zelfs zeezicht heeft vanaf het terras. Het wordt alleen maar beter. Ook het gastenappartement blijkt groter dan gedacht. Je kunt er makkelijk met z’n vieren verblijven. Toch wel handig als de familie langskomt.

Alleen dat halve zwembad, ik weet niet wat ik er van moet denken. We kunnen het zien als een mooie betonnen plaat in de tuin waar we eenvoudig een opzetzwembad op kunnen plaatsen. Of we knallen er nog 2 muren op, verven het blauw, laten er water in lopen en dan hebben we een echt zwembad. Mogelijkheden zat. Iemand nog andere suggesties?

Glenn laat doorschemeren dat de eigenaren er echt graag vanaf willen. Het huis staat al jaren te koop, en de eigenaren zijn er zelf al jaren niet meer geweest. Dat is ook goed te zien aan de dikke laag stof, de afbladderende verf, de hoeveelheid dode pissebedden en het onkruid dat tot heuphoogte reikt. Daarnaast lijkt het erop dat wij de eerste kijkers in jaren zijn. Heel bijzonder. Maar ja, er staat ook zo ontzettend veel te koop.

Eigenlijk biedt dit huis wel heel veel mogelijkheden. Het is als een onbeschreven blad dat we helemaal naar eigen inzicht kunnen opleuken. Die avond brengen we een bod uit en dan begint het spel. Glenn geeft nogmaals aan dat Hilly voor ons ook de juridische afhandeling kan verzorgen. Wij zien dat nog steeds niet voor ons. Naast het feit dat zij de verkopende partij al vertegenwoordigd, geloven we ook nog steeds niet dat zij advocaat is. Je hoeft als advocaat echt geen Queen-English te spreken. Maar zo plat als dat zij spreekt, kom je niet vaak tegen.

We nemen zelf een advocaat in de arm, Pablo, en leggen hem de situatie voor. Op de vraag of hij Hilly kent, valt er een pijnlijke stilte. Pablo kent haar wel. Hij verwoordt het heel netjes, maar het komt er op neer dat zij een paar jaar als secretaresse op een advocatenkantoor heeft gewerkt en daarna een eigen juridisch advies/makelaarskantoor is begonnen. Ons onderbuikgevoel klopte dus, ze is van alles, maar geen advocaat.

Nadat Mi Amor een paar dagen heeft onderhandeld, wordt het tijd om het reserveringsgeld a 3000 euro over te maken. Hilly wil dat we dit bedrag zo spoedig mogelijk naar haar kantoor overmaken. Wij piekeren er niet over.
,,Dan blijft het huis te koop staan,” is haar antwoord.
Nou zeg, daar worden we bang van. We zijn de eerste geinteresseerden in jaren…
We besluiten het reserveringsgeld aan Pablo over te maken en hij regelt het verder met Hilly. Ze schijnt nog wat tegen te sputteren, maar uiteindelijk komen ze eruit en wordt er een datum voor de overdracht gepland.

De overdracht vindt plaats op een notariskantoor. Pablo en de notaris zitten al klaar. De notaris leest de stukken voor in het Spaans en Pablo vertaalt alles voor de zekerheid naar het Engels. Wanneer wij akkoord zijn met de stukken wordt Hilly er bijgehaald. De verkopers zijn er zelf niet en het blijkt dat Hilly al sinds 2008 een volmacht heeft om het huis te verkopen. Sinds 2008!?! Are you kidding me?

Nadat de notaris nogmaals de stukken heeft voorgelezen, ondertekenen zowel Hilly als wij de overdrachtsdocumenten. Daarna gooit Hilly de sleutels op tafel, mompelt Congratulations, grist de cheque van tafel en weg is ze. Verbouwereerd kijken we haar na.
Mi Amor vraagt aan Pablo of we er verzekerd van kunnen zijn dat het geld bij de verkopers terecht komt.
,,Well, that’s not your concern, you bought the property in good faith. Congratulations, I think you made a very good deal.”

En zo zo zie je maar dat het echt mogelijk is om een huis in Andalusie te kopen voor een goede prijs.

 

Wil je ook een huis kopen in Spanje? Of heb je dat al eens gedaan? Laat je ervaringen weten in de comments!

 

 

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/14135199/?claim=q4vdmbjmcdh”>Follow my blog with Bloglovin</a>

 

Lees meer

Hoe verbrand je een koppelingsplaat? Zo dus!

,,I cannot find the property…,” zegt Lizzie met een sip gezicht.
Ze heeft zichzelf net uit haar nieuwe hagelwitte SUV gehesen en leunt nu bij mij door het passagiersraam naar binnen. In haar hand een uitgeprinte en inmiddels verfomfaaide routebeschrijving van vier A4-tjes.
,,I think it’s better if you leave your car here and come with me,” voegt ze er aan toe.
Zucht.
Wij waren expres met onze eigen auto gegaan, omdat Lizzie rijdt alsof ze haar rijbewijs bij een pakje boter heeft gekregen.
Maar vooruit dan maar. We stappen bij haar in en continueren onze zoektocht. Lizzie ziet een straat die we nog niet hebben geprobeerd en slaat af. Het is een smalle kronkelige weg met een paar huizen er langs. De weg gaat met een bocht naar links en daarna naar beneden. En dan? Dan blijkt het een doodlopende weg te zijn. Bij Lizzie staat het zweet gelijk op haar bovenlip.
Het is een SUV, dus je zou denken dat zo’n joekel van een auto met gemak achteruit weer omhoog kan rijden. Maar niet met Lizzie achter het stuur. In een slakkengangetje en hortend en stotend weet ze de auto achteruit te rijden net zo lang tot ze een plek vindt waar ze de auto kan keren. Dan denk je dat we er zijn, maar nee hoor. Tien centimeter achteruit, acht centimeter vooruit, weer tien centimeter achteruit en zo gaat het nog een tijdje door.
Mi Amor vraagt waarom ze niet gewoon de camera gebruikt die in haar dashboard zit ingebouwd. Daarop kan ze namelijk precies zien hoeveel ruimte ze heeft en dan hoeft ze niet twintig keer te steken.
,,I don’t trust the camera,” antwoordt ze resoluut.
Ze vertrouwd ook de navigatie niet en daarom zijn we nu al een uur op zoek naar het huis dat wij willen bezichtigen. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken?

Inmiddels is bij Lizzie het zweet aan alle kanten uitgebroken, maar de auto is wel gekeerd.
Wanneer ze de auto weer in zijn vooruit zet, zien we dat niet alleen Lizzie oververhit is, maar de SUV inmiddels ook. Dikke witte rook komt onder de motorkap vandaan en de auto vult zich met de verstikkende chemische lucht van verbrande koppeling.
Aha, deze lucht komt me bekend voor. Namelijk van een vorige keer dat we met Lizzie op pad waren. Dit keer is de stank alleen veel erger.
We zetten alle ramen open om nog iets van zuurstof binnen te krijgen en ik snap eindelijk waarom Chinezen altijd mondkapjes bij zich hebben. Je zal maar in een situatie als deze terechtkomen.

Lizzie besluit de weg te vragen aan een man die net het hek van zijn huis opent. Ze stopt de auto naast het hek en hangt uit het raam om de man te kunnen vragen of hij de weg weet. Maar voordat ze haar mond open kan doen, begint de man al druk met zijn handen te wapperen en roept:
,,What’s that smell? It’s terrible!”
Lizzie probeert het weg te wuiven en zegt dat ze een huis zoekt.
Dat staat overigens heel professioneel wanneer op je enorme witte SUV met blauwe koeienletters staat ‘Real Estate Agency, we know your new home’.
,,Oh gosh, this is not ok lady! Turn the engine off!” roept de man.
Ze begint nu nog paniekeriger te wuiven en besluit uiteindelijk de auto aan de andere kant van de straat te parkeren en de motor af te zetten. Wanneer ze uitstapt, roept de man: ,,What did you do?”
,,Oh, it’s probably just the clutch from turning the car,” roept ze nonchalant.
,,You should really get that checked, cause this is not ok!”

Ik ben inmiddels ook uitgestapt en uit de wind gaan staan zodat ik de misselijkmakende geur van verbrande koppeling niet meer hoef te ruiken. Mi Amor opent de motorkap om te checken of de motor niet in vlammen op aan het gaan is.

De man is nog steeds onder de indruk van de rook en de geur die de witte SUV van Lizzie produceert, maar denkt inmiddels wel met haar mee hoe we het huis kunnen vinden.
Na een minuut of vijf stappen we weer in de auto en vervolgen we onze zoektocht. Zelfs met alle raampjes open is de lucht in de auto niet te harden. Dus net als een hond steek ik mijn hoofd uit het raam om mijn zuurstofvoorziening op peil te houden.
Zo rijden we nog tien minuten rond totdat we het huis gevonden hebben. De Duitse eigenaresse staat ons al op te wachten op de veranda. Het eerste wat ze zegt als we zijn uitgestapt is:
,,Was ist das für ein Geruch? Ist das die Kupplung? Das ist die Kupplung nietwar?”
,,Wahrscheinlich,” antwoord ik lachend.
Lizzie spreekt geen woord Duits, maar dit begrijpt ze en begint weer druk te wuiven dat het allemaal wel meevalt.
De Duitse vrouw vertelt dat ze zelf nooit auto heeft gereden, maar deze geur herkent ze wel.
,,Die Kupplung wird verbrannt! Das ist nicht gut. Was ist passiert?,” zegt ze terwijl ze Lizzie onderzoekend blijft aankijken.
,,No, don’t say that! It’s ok!” roept Lizzie paniekerig.
Mi Amor en ik doen het inmiddels in ons broek van het lachen.
Ja, de koppeling is inderdaad verbrand.
Gelukkig kan de koppeling nu even afkoelen. En Lizzie ook. Kunnen wij op ons gemak het huis bekijken. En wat ben ik blij dat we straks gewoon met onze eigen auto weer naar huis kunnen rijden.

Fast forward: enkele dagen later
We rijden langs het makelaarskantoor van Lizzie wanneer net de witte SUV van Lizzie wordt afgesleept.
No kidding…

Lees meer

16367251437_ba5a49f2bb_o

How to piss off your customer – part 2

,,Ik weet niet wat je hebt aangevraagd, maar ik vind het allemaal niets wat we vandaag hebben gezien. Zonde van de tijd,” zegt Mi Amor tegen mij terwijl we nog steeds achterin de auto zitten bij Debby en Nicole.
Zelf begrijp ik het ook niet. Ik had hoge verwachtingen van deze dag. Inmiddels hebben we vijf huizen bekeken met deze dames en het was het allemaal niet. Inmiddels zijn we ook hongerig en moe. Dus de sfeer wordt er niet beter op. Ik besluit in mijn mail te kijken welke huizen ik eigenlijk had aangevraagd.

,,Eeeeehhm schatje, ik had het eerste huis aangevraagd en het huis dat we nu gaan zien…”
,,Lekker dan! Dus wij vragen heel specifiek een aantal huizen aan en in plaats daarvan laten die twee mutsen ons eerst een paar huizen van vrienden en bekenden zien. Alsof wij niets beter te doen hebben…”
,,Ik moet ze nageven dat ze wel de tijd voor ons nemen,” antwoord ik terwijl we met een slakkegangetje op weg gaan naar het laatste huis van vandaag. Onderweg vertelt Debby dat de Engelse eigenaren van dit huis al jaren in scheiding liggen en dat het huis nu wordt verhuurd aan een vriendelijk Nederlands stel. Ik ben benieuwd.
Wanneer we het erf op lopen, horen we vanuit het huis iemand roepen: ,,Aah, there are the intruders.”
Nou zeg, heel vriendelijk…

Een grijnzende grijzende vijftiger verschijnt in de deuropening en we stellen ons braaf voor. Samen met zijn vrouw huurt hij dit huis nu drie jaar. Het huis is een oude cortijo die tien jaar geleden helemaal is verbouwd. Het ligt op een prachtige locatie, is omringd door bloeiende amandelbloesem en is van alle gemakken voorzien. Hier worden wij best enthousiast van. Maar ook zien we dat de verbouwing kwalitatief niet goed is uitgevoerd en dat er nog een hoop geld tegenaan moet om bijvoorbeeld een aantal lekkages te verhelpen. Gelukkig doet de huurder ook heel erg zijn best om het huis te verkopen.

Bij elke ruimte in het huis heeft hij wel iets op te merken. Hij wil hier duidelijk nog niet weg.
,,Als ik op zoek zou zijn naar een huis zou ik dit zeker niet kopen.”
,,Oh nee?” veins ik onschuldig.
,,Nee, want het huis is in hele slechte staat. Je kunt hier eigenlijk niet wonen.”
,,Jullie wonen hier toch ook?”
,,Maar wij wonen hier omdat de huur zo laag is. Wij zouden dit echt nooit kopen.”
Lekker dan, van je huurder moet je het maar hebben.

Het is mooi geweest voor vandaag. We nemen afscheid en lopen weer terug naar de auto.
,,Schat, wat een enig huis is dit! Hier gaat mijn hart wel sneller van kloppen,” zeg ik op een toon zodat de huurder het nog net kan horen.
Mi Amor begrijpt mijn hint en speelt het mee.
,,Dit komt inderdaad in de buurt van wat we zoeken. Misschien moeten we maar een bod doen.”

Tijdens de terugreis in de auto vragen de dames wat we van de huizen van vandaag vonden. Mi Amor zegt dat het zeker niet was was we gevraagd hadden en dat we ‘not amused’ zijn. Hierop volgt een doodse stilte.
Terug aangekomen bij de parkeerplaats doen ze nog een laatste poging. Nicole richt zich tot mij en Debby tot Mi Amor, maar ook dit mag niet baten.

Wel blijven de dames ons de weken erna spammen met mails over mogelijk interessante huizen. Heel raar, maar we voelen niet de behoefte om nog een keer vrijwillig met hun op pad te gaan.

 

Dat was me het dagje wel! Ooit wel eens een makelaar versteld doen staan door heel eerlijk te zeggen dat je de service slecht vond? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

2-view

How to piss off your customer – part 1

We willen toch nog een keer in de streek kijken waar we ook het vliegtuighuis hebben gezien. Niet omdat we graag onder een aanvliegroute willen wonen, maar omdat het wel een hele leuke streek is.
Per mail heb ik een afspraak gemaakt met ene Nicole. Ik heb bij haar de bezichtiging van tien huizen aangevraagd en tevens uitgelegd wat wij belangrijk vinden in een huis. Ook heb ik aangegeven dat indien een huis onder de aanvliegroute ligt we het NIET hoeven te zien. Tot zover alles duidelijk.

We ontmoeten Nicole op een parkeerplaats van een restaurant waar ze al op ons staat te wachten met, jawel, Debby de makelaar met wie we het vliegtuighuis hebben bekeken. Nicole en Debby introduceren zichzelf en stellen voor om met de auto van Nicole verder te gaan. Onderweg legt Nicole uit dat zij een verzamelwebsite heeft en dat Debby de makelaar hier in de regio is, vandaar dat ze samen mee gaan. Daarna vraagt Debby of we willen toelichten wat we precies zoeken.
,,Well, that’s easy! A house like the beautiful house right underneath the flighttrack we saw with you, but without airplane noise please,” antwoord ik.
Debby schrikt op en kijkt wat ongemakkelijk.
,,We already met?” vraagt ze voorzichtig.
,,Yep.”
Dat is balen he, denk ik. Je had ons in feite al als klant, alleen na de bezichtiging van het vliegtuighuis heb je nooit meer iets van je laten horen. En tja, mochten jullie vandaag een huis aan ons verkopen, dan moet je de commissie delen met Nicole.
Debby herstelt zich en doet alsof ze het zich weer herinnert. Het is niet heel overtuigend, maar vooruit dan maar.
,,Than I know what you like,” zegt ze. Daar voegt ze aan toe dat ze op basis van onze mail zelf ook al een verdere selectie heeft gemaakt van mogelijk interessante huizen en dat we die vandaag ook gaan zien. Als we daar nog tijd voor hebben, vinden we dat geen probleem.
Ondertussen rijden we met een slakkengangetje door het Andalusische landschap. Nicole legt uit dat ze altijd de tijd neemt om ergens te komen. Dat merken we.

We zijn 20 minuten onderweg wanneer Debby geschrokken opmerkt dat de sleutels van de huizen die we nu gaan bezichtigen nog bij haar in de auto liggen. Omkeren dan maar. Inmiddels is me duidelijk dat Nicole gewoon niet kan autorijden, want middels 6x steken weet ze de auto uiteindelijk om te draaien en met hetzelfde slakkegangetje tuffen we terug om de sleutels op te halen. En jawel, daarna gaan we in hetzelfde tempo weer op pad. Dit belooft wat voor vandaag.

Wanneer we eindelijk aankomen bij het eerste huis, springt Debby uit de auto om het hek te openen. Mi Amor stapt ook uit en kijkt naar de lucht.
,,Don’t bother,” roept hij naar Debby.
,,What’s wrong?” vraagt ze verbaasd.
,,Well, look up for a moment. What’s that? Is that a big bird?” vraagt Mi Amor terwijl hij weer in de auto stapt.
Enigszins beteuterd kijkt Debby naar het overvliegende vliegtuig en stapt dan ook weer in de auto.
Jammer voor de eigenaar die zo driftig heeft staan poetsen, maar wij hoeven het niet eens te zien.

We bekijken nog 4 andere huizen, maar ook die weten ons hart niet te bekoren. Inmiddels begint het te schemeren en Nicole kondigt aan dat we nog 1 huis gaan zien en dat we voor het bezichtigen van de andere huizen een nieuwe afspraak maken. Ik zie aan Mi Amor dat hij daar niet op zit te wachten. Hij is klaar met deze twee dames die wel de hele rit gezellig met elkaar zitten te kletsen, maar totaal vergeten zijn waar hun klant om had gevraagd.

 

Heb jij ook wel eens zo’n vermoeiende ervaring gehad? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

Guiri4

Hoe noem je een toerist met ‘witte sokken en sandalen’ in het Spaans?

Deze dag zijn we op pad met Antonio, een Spaanse makelaar.
Hij spreekt net iets meer dan een beetje Engels en wij net iets meer dan een beetje Spaans, dus gezamenlijk komen we er prima uit in het Spanglish. Wij leren van hem wat kauwgum is in het Spaans (chicle) en hoe je toerist met witte sokken en sandalen zegt (guiri). Toch niet onbelangrijk, want van die laatste lopen er best veel rond.
Daarnaast kent Antonio iedereen in de omgeving en weet hij veel te vertellen over de streek, hij is hier geboren en getogen. En dat is echt een verademing na die eindeloze rits van buitenlandse makelaars die zichzelf allemaal veel te serieus nemen.

We waren laatst op pad met een Engelse makelaar die ons een mooi verhaal vertelde over bouwkosten. Er mag niet meer gebouwd worden in Andalusie, maar in het theoretische geval dat er nog wel gebouwd zou mogen worden, noemde zij een bedrag voor bouwkosten per m2 dat krankzinnig hoog was. Het kwam er op neer dat simpele bouw in Spanje 2x duurder is dan wanneer je in Nederland luxe bouwt. Ik kan best naief zijn, maar dit ging me echt te ver. Zij hield echter voet bij stuk. Naast het feit dat arbeidsloon in Nederland 3-4x duurder is en materialen duurder zijn, wordt er kwalitatief gezien ook heel anders gebouwd (heipalen de grond in, dikkere geisoleerde muren, CV-installaties etc). No way dat bouwen in Spanje dus duurder kan zijn dan in Nederland. Haar geloofwaardigheid was in een split second verdwenen.
Doe mij maar Antonio die verteld hoe je avocado’s verbouwd en hoe lang het duurt voor een cherimoya-plant vruchten geeft. Bovendien noemt hij een veel reeeler bedrag voor bouwkosten in Spanje.

Op weg naar het eerste huis dat we met hem gaan zien, vertelt Antonio dat hij hier al een paar jaar niet meer is geweest. En de Duits/Amerikaanse eigenaren ook niet. Zo te zien kijkt er niemand naar om, behalve Moeder Natuur. Het hek is vastgeroest en zowel de tuin als het huis zijn overwoekert met onkruid. Interessant om te zien hoe de natuur zich uiteindelijk een huis weer toeeigent. Ik ben even bang dat we als Tarzan & Jane slingerend aan een liaan het huis moeten zien te bereiken, maar Antonio weet zijn auto door de onkruidjungle te manoeuvreren en praktisch voor de deur te parkeren.
Het is een ruim huis met een speelse indeling en ja, ook met een hoop natuur.

Op een gegeven moment slaak ik een gil wanneer ik het gevoel heb door de grond te zakken. Mi Amor staat binnen een seconde naast me. Ik blijk gelukkig maar een centimeter naar beneden te zijn gezakt. De vloeren (tegelvloeren!) staan bol van het vocht. Nu we goed kijken, zien we dat er inmiddels ook zaadjes aan het ontkiemen zijn in het voegwerk. De natuur doet duidelijk zijn ding.
Dit huis is een mooi avontuur wanneer we mee zouden doen aan het tv-programma ‘Ik vertrek’. Niet voor ons dus. Tijd voor het volgende huis.

De track naar dit huis is erbarmelijk, het weidse uitzicht over de kust daarentegen fantastisch. Echter zodra we uit de auto stappen, hebben we de neiging om gelijk weer in te stappen. Want het fantastische uitzicht maakt niet goed dat er een snelweg door de achtertuin loopt. Jazeker, een snelweg… Maar volgens de eigenaren hoor je dat na een tijdje niet meer.
Dikke doei, in Nederland woon ik toch ook niet naast een snelweg. Waarom zou ik dat in hemelsnaam in Spanje wel doen? Een land dat 13x groter is dan Nederland en waar zo ontzettend veel ruimte is.

Toevallig hebben we al wat meer speurwerk gedaan naar dit huis en weten we voor hoeveel de Duitse eigenaren dit huis 13 jaar geleden hebben gekocht. Sindsdien is er een snelweg door de achtertuin gelegd en toch menen de eigenaren nu 4x meer te kunnen vangen voor het huis dan toen zij het kochten.
Het is dat ik geen broeken draag, anders was mijn broek nu spontaan van mijn kont gezakt. We lopen snel een rondje door het huis en geven dan bij Antonio aan dat we het wel gezien hebben.

,,Antonio! Vamos, verkoop dit maar aan een guiri…”

 

Kom jij ook wel eens guiri’s tegen? Wat vind jij ervan? Of ken jij ook prachtige huizen in Spanje die helaas aan de snelweg liggen? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

123-image4

Kampers in de campo

We hebben net weer een huis bekeken met onze grote vriendin Lizzie. Maar dat was niks. We zijn wel zo slim geweest om haar dit keer bij ons in de auto in te laden in plaats van wij bij haar. Ik kan maar niet wennen aan haar rijstijl.

Lizzie vertelt dat ze vanmorgen een huis heeft gezien waarvan ze zeker weet dat wij dat ook moeten zien. Ze heeft onze nieuwsgierigheid gewekt, dus ze gaat gelijk bellen om te vragen of we het nu kunnen zien. Ondertussen manoeuvreert Mi Amor onze huurauto over de track op weg naar de parkeerplaats waar de grote SUV van Lizzie staat. Mi Amor vangt mijn blik, geeft me een knipoog en geeft dan vol gas. Stuiterend zoeven we over de track. Op de achterbank stuitert Lizzie alle kanten op en gilt af en toe iets in haar telefoon. Ik pies bijna in mijn broek van het lachen.
Payback-time. Voor de keren dat we met haar meereden en ik steeds lichtelijk groen weer uit de auto stapte.

Het is gelukt hoor. Lizzie heeft geregeld dat we gelijk het-huis-dat-we-echt-niet-mogen-missen kunnen bezichtigen en wij zetten Lizzie (die inmiddels lichtelijk bezweet is) weer veilig af bij haar auto. Braaf rijden we achter haar aan.

Het huis ligt prachtig, dus dat is een goed begin. Het ligt 10 minuten van het strand, heeft aan de voorkant zeezicht en aan de achterkant uitzicht op de bergen. Een grote mevrouw komt naar buiten gelopen en begroet ons hartelijk. Zij en Lizzie begroeten elkaar alsof ze elkaars beste vriendinnen zijn, ook al hebben ze elkaar vanmorgen pas ontmoet. Daarna vraagt de grote mevrouw of wij ook zin hebben in een gin-tonic. Nee bedankt.

Aan de voorkant van het huis is een groot en deels overdekt terras gemaakt, een soort serre. Dat lijkt me een heerlijk plekje om te zitten.
Oooh, dat is jammer…
Nu ik dichterbij sta, zie ik dat de serre er al behoorlijk afgetrapt bij staat en dat de eigenaren ooit zelf hebben getegeld, want het tegelwerk ziet er niet uit.
,,Hier kan gelijk de fik in,” hoor ik Mi Amor achter me zeggen.
Aha, hij is duidelijk ook niet echt onder de indruk van deze serre.
Het huis dan maar.

We volgen de grote mevrouw het huis in. Ze vertelt van alles, maar ik versta haar amper. Weer dat platte Engels. Ik moet echt op cursus, want ik begin bijna te geloven dat ik beter Spaans spreek dan Engels. En dat terwijl ik nog maar 2 weken Spaanse les heb gehad.

Lizzie en de grote mevrouw kunnen het uitstekend met elkaar vinden en blijven gezellig kletsen. Wij dwalen ondertussen door het huis. Op een gegeven moment zie ik mijn eigen blik in een spiegel en schiet in de lach. Ik heb hele grote ogen die vragen of ik hier alsjeblieft weer weg mag. Weg uit deze berg vergane glorie waarvoor de hoofdprijs wordt gevraagd.

Dan komt de man van de grote mevrouw binnen. Een klein vadsig mannetje met een bril met jampot-glazen die jawel, ook plat Engels spreekt. Uit zijn verhaal begrijp ik dat ze 15 jaar geleden hun pub in Engeland hebben verpacht en voor een handvol peseta’s dit huis hebben laten bouwen. Daarbij zijn ze duidelijk helemaal los gegaan met marmer en goud. Hartstikke mooi, marmeren vloeren. Maar dit was duidelijk een restpartij. Elke tegel heeft een andere tint en een ander patroon. En als je vervolgens ook nooit meer iets aan de vloer doet, ziet het er na 15 jaar dof en armzalig uit. Alle gouden accessoires in huis zoals de deurknoppen en gordijnrails zijn ook versleten en kunnen zo naar de vuilstort. En dan heb ik het nog niet eens over de goedkope kozijnen die zijn gebruikt waar inmiddels de wind gewoon doorheen waait.

Vervolgens neemt de man ons mee naar beneden om de gastenverblijven te tonen. Vol trots vertelt hij dat ze de 2 gastenverblijven regelmatig verhuren en daar een leuk inkomen uit halen. Wederom vind ik de opbrengsten niet in verhouding staan met de vraagprijs, maar dat zal wel aan mij liggen. Nog erger vind ik het dat ook dit een armzalige teringzooi is. Ik kan me niet voorstellen dat een gezin met kinderen hier lekker vakantie viert. Het ruikt muf, is stoffig, de meubels zouden door de kringloopwinkel worden geweigerd en wanneer Mi Amor een kastdeur opentrekt, flikkert bijna de hele kast in elkaar.

Gauw verder naar het zwembad en het meest positieve punt aan dit huis, namelijk het enorme terras met prachtig uitzicht op de bergen. Lizzie en de grote mevrouw staan ons daar al op te wachten.
De grote mevrouw begint enthousiast te vertellen over de feestjes die ze hier hebben gegeven. Vijftig gasten, een band. Jaja, dat waren nog eens tijden, “the best party’s in town”.
Ik begrijp dat we echt wat hebben gemist.

Ik kijk naar Mi Amor en vraag fluisterend wat hij ervan vindt.
,,Tja, Fransje Bauer meets Little Britain is denk ik de beste samenvatting.”
Ik schiet in de lach.
,,Aha, ik heb me altijd al afgevraagd hoe dat er uit zou zien…”
,,Alleen hier geen Mariska met koffie, maar een grote mevrouw met gin-tonic.”

 

Heb jij wel eens een huis in de stijl van Fransje Bauer gezien? Of ben jij ook wel eens heel verbaasd geweest over de vraagprijs van een bepaald huis? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

foto 4 (1)

Een huis om van te dromen

Dit is het!
Mijn droomhuis…
We hebben het gevonden.
Ik doe echt ontzettend mijn best om het niet uit te schreeuwen van blijheid. Wat een fantastisch huis! Hier wil ik wonen! Geen discussie mogelijk.

De huidige eigenaar heeft dit huis tien jaar geleden zelf laten bouwen. En dat is te zien, want alles klopt aan dit huis. De enorme keuken, de ruime woonkamer met grote open haard en openslaande deuren naar het terras met zwembad, de ruime slaapkamers, de enorme veranda met prachtig uitzicht over de omgeving.

Voor het gemak vergeet ik gewoon wat Henk, de makelaar, onderweg naar dit huis vertelde. Namelijk dat dit huis eigenlijk al verkocht is. Wat een domper.

Een paar weken geleden heeft een Duits stel een bod gedaan, de eigenaar heeft het bod geaccepteerd. En daarna? Daarna is er niets meer gebeurd. Het reserveringsbedrag van 3000 euro (zoals gebruikelijk is bij vastgoedtransacties in Spanje) is nog niet betaald en daarom staat dit huis toch nog steeds in de verkoop. Het vermoeden bestaat dat het Duitse stel de financiering niet rond krijgt.

We stappen weer bij Henk in de auto. Naast het feit dat hij ons net ons droomhuis heeft laten zien, is hij ook de meest relaxte makelaar die we tot nu toe hebben gemaakt. Geen standaardvragen over ons budget en goedbedoelde praatjes die we inmiddels al 10x hebben gehoord. Gewoon een goed gesprek waardoor hij er vanzelf achterkomt waar wij blij van worden. Ook tijdens de bezichtiging van het huis vielen er geen overbodige woorden als ‘dubbelglas’, ‘uitzicht op de berg’ (eeehm, dat hebben alle huizen hier), ‘badkamer met bad en aparte douche’.
Zoals Henk zelf zegt: ,,Je kunt zelf wel zien dat dit een mooi en goed gebouwd huis is, toch?
Hij doet me denken aan een nuchtere Spaanse makelaar waarmee we een tijdje geleden op pad zijn geweest. Hij sprak alleen Spaans en we vroegen hem hoe hij dat deed met buitenlandse klanten die geen Spaans spreken.
,,Ooh, dat is geen probleem, ze kunnen toch zelf zien wat de badkamer en wat de slaapkamer is en anders hebben we altijd nog Google translate.”
Tja, waarom zou je het jezelf moeilijk maken…

We spreken met Henk af dat we morgen weer contact hebben. Als het reserveringsgeld dan nog steeds niet betaald is, kunnen wij in onderhandeling met de eigenaar. Ik doe een schietgebedje voor het slapen gaan en hoop op het beste.

De volgende ochtend krijgen we een mailtje van Henk.
Helaas pindakaas, het reserveringsgeld is die ochtend betaald.

Jeetje, wat is dat balen zeg… Ik loop nog dagen met een katergevoel rond.

 

Heb jij dat ook wel eens gehad? Dat je dacht je droomhuis te hebben gevonden? Maar dan toch niet… Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer