IMG_2819

Gezondheidszorg in Spanje

De afstand van het bed naar het toilet is eigenlijk al te ver voor Mi Amor. Zijn kuit wil alleen nog horizontaal liggen. Wanneer hij opstaat en het bloed zijn kuit instroomt, schiet niet alleen zijn kuit in de kramp maar ook zijn gezicht.

Een paar dagen geleden is hij uitgegleden en waarschijnlijk is nu zijn kuitspier gescheurd. Het leek mee te vallen, maar sinds gisteren wordt de pijn alleen maar erger. Misschien hadden we onze huizenjacht toch een paar dagen moeten staken… Alleen Mi Amor is niet te stoppen.
Inmiddels is de kuit opgezwollen, rood van kleur en voelt warm aan. Niet goed dus.
Wanneer ik het aanraak, werpt Mi Amor me een vernietigende blik toe.
Sorry.

Dit kan zo niet langer.
Ik geef hem een kus en ren naar een kliniek een paar straten verder.
In mijn beste Spanglish leg ik aan een receptioniste uit wat er met Mi Amor aan de hand is.
Ze vraagt me ons adres op te schrijven, pleegt twee telefoontjes en laat me dan weten dat over een half uur El Doctor bij ons thuis langskomt.
,,Muchas muchas gracias,” roep ik terwijl ik haar kushandjes toewuif.

Een half uur later staat El Doctor inderdaad bij ons voor de deur. Een vrolijke bejaard uitziende man met een grote dokterstas. Naast hem een jonge vent die gelijk een rolstoel heeft meegenomen. Wel zo praktisch.
El Doctor vraagt wat er gebeurd is, kijkt naar de kuit van Mi Amor, prikt er eens in met z’n vinger en vraagt dan of hij verzekerd is. Mi Amor toont zijn verzekeringspas. El Doctor kijkt blij en begint gelijk te bellen.
Na een paar minuten hangt hij op, gebaart dat Mi Amor in de rolstoel moet gaan zitten en even later zitten we allemaal ingesnoerd in de gereedstaande ambulance. Niks mañana, dit gaat allemaal muy rapido.

De verzekeringspas van Mi Amor blijkt het ticket te zijn voor een dagvullend VIP-programma. Eerst gaan we naar een kliniek in een dorp verderop voor bloedonderzoek en een hartfilmpje. Daarna worden we naar een kliniek in Malaga gebracht voor een echo van zijn kuit. Op de beelden is duidelijk te zien dat de kuitspier is gescheurd. Een gapend zwart gat tussen verder allemaal witte slierten. Dat verklaart alles. Verder geen enge dingen. Mooi, wij zijn dus klaar voor vandaag. Toch niet. We worden weer in de ambulance gezet en naar een kliniek in weer een ander dorp gereden. Het is ons volstrekt onduidelijk wat we daar gaan doen.

Deze kliniek ziet er niet uit als een ziekenhuis, eerder als een wat kale hotellobby. Een blonde vrouw komt op ons af. Met een duidelijk Engelse tongval zegt ze:
,,Hello, welcome. My name is Helen and I’m the manager of this hotel. Eeeehhhmm, hospital…”
Helen, de manager van dit ‘ziekenhuis’ begeleidt Mi Amor vervolgens naar een kamer. De verwarming staat al aan (het is tenslotte winter en buiten ‘slechts’ 16 graden…), het bed is opgemaakt, er ligt een pyjama klaar en op het nachtkastje ligt een stapel tijdschriften en een menukaart.
Het is inmiddels zes uur en mijn maag rammelt. Ik pak de menukaart en vraag wat Mi Amor wilt eten.
,,Heb je liever kabeljauw of entrecote?”
,,Ik ga liever zometeen ergens tapas eten met jou. Ik ga hier echt niet blijven!”
,,Schat, er ligt een pyjama voor je klaar en het is hier lekker warm gemaakt. Volgens mij is het heel erg de bedoeling dat jij hier vannacht blijft.”
,,Doei, ik ben toch niet ziek…”

Mi Amor vraagt aan Helen wat de bedoeling is. Ze legt uit dat hij hier een nachtje mag blijven en morgenochtend naar huis mag, mits El Doctor dat goed vindt natuurlijk.
Mi Amor geeft aan dat hij vanavond al naar huis wilt of El Doctor dat nou goed vindt of niet.
Helen kijkt een beetje sip. Ze dacht net dat ze een klant, pardon, patient had waar ze lekker voor kon zorgen. Maar ze gaat het wel regelen. Ze overlegt met El Doctor en regelt als de wiedeweerga een verpleegster. De verpleegster zet een spuit in Mi Amor zijn kont en zwachtelt daarna zijn rechterbeen in. Van hiel tot lies om precies te zijn. El Doctor kijkt tevreden toe. Een paar krukken maken het af en eindelijk kunnen we gaan.

Bueno! Tijd voor tapas en vino.

Lees meer

IMG_2765

Who needs a pool when you live next to a river?

Met een dik Duits accent vraagt de verkoper van achter het stuur: ,,Can you tell me a little bit about what you are looking for?”

Zojuist zijn we bij een benzinestation achter in een dikke witte SUV gestapt. Achter het stuur zit een vriendelijk ogende kreukloze Duitser met een Tatort-bril. Hij is de verkoper van een ons nog onbekend huis. Naast hem zit de makelaar, een verlegen Spaanse dame met blozende wangen.

Mi Amor heeft deze afspraak ingepland. Meestal weet ik ongeveer welke huizen we gaan kijken. Vandaag heb ik werkelijk geen idee. Een verrassingstrip dus. Dit is deze week de zesde dag op rij dat we met een makelaar op pad gaan en het duizelt me.

Witte huizen, rode huizen, met of zonder zwembad, mooie of aftandse badkamers, uitzicht op de bergen of juist op zee. In mijn hoofd buitelt het allemaal over elkaar heen.

Mi Amor vertelt wat we ongeveer zoeken.
,,We are looking for a property not more than 10 minutes from the coast with at least 3 bedrooms, a pool and nice open views.”
,,Ach so….. There might be a little problem,” antwoordt de Duitser bedachtzaam.

Er valt een ongemakkelijke stilte.

,,We offer houses 30 minutes from the coast with 2 bedrooms and no pool.”
Ik kijk met grote ogen naar Mi Amor.
,,Wat heb je in hemelsnaam aangevraagd?” fluister ik.
Mi Amor gebaard dat hij dat niet meer weet.
,,Het was denk ik een beetje laat toen ik deze afspraak plande…” mompelt hij er achteraan.
Ik doe mijn best om niet in de lach te schieten.

Mi Amor vraagt de makelaar naar de brochure van het huis dat we nu gaan bekijken.
,,Oja, dit huis had ik er gewoon bij gezet als opvulling. Anders zouden we vandaag maar 2 huizen gaan kijken,” fluistert hij tegen mij.
Ik knik en probeer de situatie nog te redden door te melden dat we eventueel op zoek zijn naar een ‘klein’ huis als starthuis.

Mi Amor fluistert dat hij dacht dat we misschien de helft zouden kunnen bieden voor dit huis. Dat vond hij wel een mooie prijs voor een huis dat we eigenlijk te klein vinden, maar verder wel netjes is.
Ik kijk van de brochure naar de Duitser achter het stuur.
No way dat hij een dergelijk bod gaat accepteren.
Mi Amor ziet mijn blik en knikt. Hij denkt duidelijk hetzelfde.

Tijd om de brochure eens te bestuderen.
Mi Amor praat ondertussen verder met de verkoper over het gewenste uitzicht.
,,We like open views, we don’t have to be on top of a mountain, but definitely not in a valley.”
,,Ach so, this house is located in a valley next to a riverbed.”
Dat is ook precies wat er in de brochure staat.

Who needs a pool when you live next to a river?

,,Then we don’t like that,” antwoordt Mi Amor stellig.

,,Eeeehm schat, heb je de omschrijving van dit huis wel gelezen?”
,,Nee, dat doe ik toch nooit. Dat doe jij toch?”
Ik lees de eerste zin voor uit de brochure.
,,A marvellous property next to a with rose and oleander flowered riverbed.”
Mi Amor schiet in de lach. Ik ook. Zelfs de Duitser glimlacht. En de Spaanse makelaar heeft inmiddels een glimlach van oor tot oor.

De sympathieke Duitser denkt graag met ons mee. Hij blijkt een berg vol te hebben met huisjes met 2 slaapkamers, geen zwembad, gelegen in een dal en 30 minuten van de kust. Duidelijk de restjes van een imperium dat langzaam aan het afbrokkelen is.
Hij laat ze deze ochtend allemaal aan ons zien.

,,It’s also a possibility to buy 2 properties. Then you’ll have 4 bedrooms and enough space for guests,” oppert hij.
Tuurlijk.
Dan vergeten we gewoon even het zwembad.
En de slingerweg van 30 minuten naar de kust.
Ik bedoel hier trouwens niet 30 minuten over een geasfalteerde verlichte weg á la de A10.
NEE.
Ik bedoel hier 20 minuten over een (weliswaar geasfalteerde) slingerweg. EN (met de nadruk op EN) 10 minuten over een steil en slingerend ezelspad.

De Duitser manoeuvreert zijn enorme SUV hier behendig en geruisloos overheen.
Met onze huurauto waren we echter nooit meer uit dit dal gekomen.
NOOIT meer.
Dan zouden we zijn veroordeeld om dit veel te kleine huis te betrekken.
En vervolgens te leven van zelf gevangen vis uit de rivier.
Heel idyllisch.
De vis marineren we in zelfgeperste olijfolie.
En dienen we op met versgeplukte avocado en donkerrood gerijpte tomaten.
Vervolgens spoelen we dit gulzig weg met zelfgestampt druivennat.
Klinkt toch wel romantisch…

Ik word wakker uit deze droom wanneer de Duitser zijn SUV weer parkeert bij de benzinepomp. Het zit erop.
Bij het afscheid nemen, geeft hij zijn visitekaartje en wenst ons veel succes. Daarna manoeuvreert hij behendig zijn SUV van het parkeerterrein af en verdwijnt weer in het verkeer.

Daar staan we dan. Samen met de Spaanse makelaar.
Op de parkeerplaats waar dit avontuur vanmorgen begon.
Op naar het volgende avontuur!

 

Lees meer

IMG_2731

Op huizenjacht in Andalucia (waar de ravijnen diep zijn)

,,This track will save us at least 5 minutes!” roept de Engelse makelaar enthousiast van achter het stuur.

Wat mij betreft de slechtste tijdsbesparing ooit.

Hotsend en botsend rijden we nu al drie uur met Lizzie door het Andalusische berglandschap. Zes huizen bekijken we vandaag. We zijn op weg naar het vierde. Inmiddels durf ik niet meer van het prachtige landschap met zijn avocado-, mango- en olijvenboomgaarden te genieten. Want de ravijnen waar we langs scheren zijn diep.

Met één hand houd ik me vast aan de handgreep boven mijn hoofd en met mijn andere hand klauw ik me aan de bekleding.
Mi Amor kijkt vanaf de passagiersstoel bezorgd achterom.
“Gaat het?” Ik knik flauwtjes.
Mijn ontbijt komt omhoog in mijn slokdarm. De auto schudt zo hard dat mijn borsten pijn doen. Ik druk mijn arm er strak overheen.

Lizzie trapt op de rem. We schieten naar voren.
“We are here darlings” roept ze terwijl ze haar deur openzwaait.
Godzijdank.
Mi Amor springt uit de auto en opent mijn deur.
,,Je ziet een beetje wit,” zegt hij.
Ik adem een paar keer diep in en uit.

Lizzie is inmiddels druk in de weer met een afstandsbediening, maar het hek gaat echt niet open. Waarschijnlijk heeft de eigenaar de stroom al afgesloten.
,,We’ll climb over the gate,” hoor ik Mi Amor zeggen.
Tuurlijk denk ik.
Mi Amor voegt gelijk de daad bij het woord. Ik volg hem zo charmant mogelijk in mijn jurkje en panty.

Lizzie zwaait naar ons van de andere kant en zegt dat ze de auto vast gaat keren.
Fijn, ik ben blij dat ik deze bijzondere verrichting niet hoef mee te maken.

Mi Amor en ik bekijken op ons gemak het huis. Alles is tot in de puntjes verzorgd, dus het zal wel van Duitsers zijn. Wanneer we de meterkast open trekken zien we een Duitse handleiding voor de stoppenkast. Yep. DuitsePünktlichkeit.

We lopen nog een rondje door het huis.
,,Hoort er soms nog een tweede huis bij?” vraagt Mi Amor.
Ik kijk hem vragend aan.
Hij geeft me de brochure en wijst op de vierkante meters.
Dat zijn wel heel veel vierkante meters.
Ik kijk nog eens om me heen, maar ik zie ze ook niet.
Dit is gewoon een huis met 2 slaapkamers.
Wellicht is de makelaar wat creatief geweest met de vierkante meters in de brochure.

Oja.
Lizzie.
Daar moet ik zometeen weer bij in de auto kruipen.
Nog twee huizen.
Yes I can.

We draaien de voordeursleutel weer om en klimmen over het hek. Lizzie staat ons met ronkende motor op te wachten.

Wanneer we instappen bespeur ik een vettige brandlucht.
Ik snuif nog een keer diep en vraag Mi Amor in het Nederlands wat die lucht toch is.
,,Ik denk een verbrande koppelingsplaat.”
Lizzie begrijpt het ook.
,,Oh yes, that’s probably the clutch from turning the car,” zegt ze zonder blikken of blozen.
Tuurlijk.

Hotsend en botsend vervolgen we onze tocht.
Nog 2 huizen…

Lees meer