IMG_3534

Wel eens een huis met een half zwembad gezien?

We ontmoeten Glenn weer, ditmaal op een winderige parkeerplaats. Hij staat ons al op te wachten, samen met een grote geblondeerde Engelse mevrouw.
,,I also brought our lawyer,” zegt Glenn terwijl hij ons voorstelt aan Hilly. Hilly doet haar naam eer aan, zullen we maar zeggen.
,,Oh gosh, is the house that bad!” reageert Mi Amor.

Dat schijnt niet het geval te zijn, maar Hilly kent de eigenaren en weet waar het huis is. Glenn is er zelf nog nooit geweest. Het is guur weer vandaag, donkere wolken pakken samen boven de bergen achter ons en het gaat steeds harder waaien. We stappen gauw in de auto en rijden achter Hilly en Glenn aan. Zij in een grote SUV, wij in ons kleine huurautootje. Hilly blijkt ook te moeten zoeken naar het huis. Later vertelt ze dat het zeker twee jaar geleden is dat ze er voor het laatst is geweest.
Huh, zijn er uberhaupt wel eens potentiele kopers naar dit huis wezen kijken?

Op een zeker moment slaat Hilly linksaf. Voor mijn gevoel rijdt ze zo een afgrond in. Niets blijkt minder waar, het is een track. Als je het niet weet, rijd je er zo voorbij. De SUV rijdt geruisloos en soepel over de track. Wij schudden alle kanten op terwijl Mi Amor de diepste kuilen ontwijkt. Het begint nu ook te donderen in de verte en dat maakt de tocht naar dit huis extra spannend. Ik ben blij als we er zijn.

Hilly springt uit de auto en rent zo snel als ze kan naar de voordeur. Glenn sprint er achteraan. In rap tempo openen ze alle rolluiken en ramen. Het huis blijkt al jaren niet bewoond te zijn en zo proberen ze nog iets van de weee bedompte lucht weg te toveren.
Voor een huis waar al jaren niet naar om is gekeken staat het er verbazingwekkend goed bij. Op de prullaria en foto’s van ooit geliefde honden ligt een dikke laag stof en rondom de open haard lijkt het een slagveld van dode pissebedden en rare opgerolde wurmen. Bij het huis hoort ook een groot terras. En dat is ook wel nodig, want de rest van de tuin is een jungle waar het onkruid tot heuphoogte staat en waar je dagen indiaantje kunt spelen.

,,Wel eens een half zwembad gezien?” vraagt Mi Amor.
Ik probeer me een voorstelling te maken bij een half zwembad, maar het lukt me niet.
,,Is het een kinderbad van een halve meter hoog?”
,,Nope, een soort natural infinity pool, kijk zelf maar.”
Aha. Vooral natural begrijp ik, het ‘zwembad’ vormt duidelijk een organische eenheid met de omliggende onkruidjungle. Infinity snap ik ook. Het ‘zwembad’ lijkt inderdaad geen einde te hebben. Alleen pool zie ik niet. Ik zie een betonplaat met twee muren en een zwembadtrap. Duidelijk een gevalletje ‘Net niet = helemaal niet’.
,,Work in progress,” voegt Glenn toe.

Er blijkt ook nog een appartement bij het huis te horen. Alleen heeft niemand daar de sleutel van. Hilly belt de Engelse eigenaren, maar heeft geen bereik. Met de telefoon boven haar hoofd zwaaiend, beent ze over het terras. Maar nee, nog steeds geen bereik. Ondertussen trekt Glenn alle kasten en laden in het huis open op zoek naar de sleutel, maar ook hij heeft geen succes.

Hilly zegt iets, maar ik versta haar niet. Ze spreekt met zo’n dik accent dat ik me plots afvraag welke taal ze eigenlijk spreekt. In ieder geval niet het Engels dat ik ken. Ik kijk nog eens goed naar haar. No way dat zij advocaat is, tenzij ze dat diploma bij een pakje boter heeft gekregen…
Glenn lijkt mijn vertwijfelde blik te zien en vertaalt dat we het appartement bij een tweede bezichtiging kunnen zien. Ook geeft hij aan dat we vrijblijvend een keer met Hilly kunnen afspreken om al onze juridische vragen rondom de aankoop van een huis door te nemen. Zij kan het hele aankoopproces begeleiden. Die Hilly toch, ze is ook van alle markten thuis. Ik realiseer me dat ik wel eerst op talencursus moet om haar te kunnen verstaan. En hoe kun je trouwens zowel de adviseur van de verkoper als van de koper zijn?

Buiten regent het inmiddels en rollen donder en bliksem vanuit de bergen onze kant op. Spannend, maar vooral tijd om te gaan. Laat dat appartement maar zitten. We nemen afscheid van Hilly en Glenn en sprinten naar de auto. Zo snel als onze huurauto kan, hobbelen we de track weer op. Het regent inmiddels pijpenstelen en de ruitenwissers zwiepen vervaarlijk heen en weer. Ik slaak een zucht van verlichting wanneer we weer op asfalt rijden.

 

Hoe denk jij dat een half zwembad er uit ziet?
Ik ben benieuwd waar jouw fantasie mee komt, laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

15924480867_236503c553_o

Hoe je je huis vooral niet verkoopt…

,,The house we’re gonna see comes with quite a story…”
Ron, de Ierse makelaar, heeft gelijk mijn aandacht.
Ik vind het al leuk om naar hem te luisteren, omdat hij met een fantastisch Iers accent spreekt. En nu gaat hij ons ook nog een leuk verhaaltje vertellen.

Tien jaar geleden heeft een Engels echtpaar dit huis laten bouwen. Zodra het klaar was, kwamen ze het samen met schoonmoeders bewonderen. Naar Malaga gevlogen, auto gehuurd, huppakee daar gingen ze. Om het huis te bereiken, moesten ze over 5 kilometer track rijden. Het is overigens een prima track. Breed en zonder steile afgronden ernaast. Het is gewoon 5 kilometer hobbelen, best te doen.
Halverwege kregen ze een klapband en belandden in de greppel. Schoonmoeders gillend achterin, mevrouw lijkbleek. Een voorbijganger redt ze uit de greppel en zet ze af in het dorp. Ze nemen hun intrek in een hotel en de volgende dag zetten ze het huis te koop. Zonder ooit maar een voet binnen te hebben gezet.
Ik zit met open mond te luisteren.

In de afgelopen tien jaar hebben ze het tweemaal bijna verkocht. Net niet dus. De eerste keer bleken de papieren niet in orde en duurde het de kopers te lang voordat dat was opgelost. De tweede keer bleek het dak te lekken en duurde het (wederom) te lang voordat dat gerepareerd was. Zo te zien is het dak nog steeds niet helemaal gefixt, zijn de keuken en toiletpotten inmiddels uit het huis geroofd en is de vraagprijs gehalveerd. Zouden de eigenaren nog wel weten dat ze dit huis hebben?

Het huis is niet supergroot, maar de locatie van het huis is prachtig met uitzicht op zowel de bergen als de zee. Rondom het huis liggen drie oude speedboten weg te rotten. Heel apart zo’n botenkerkhof midden in de bergen.
Toch kunnen wij wel iets met dit huis. We brengen een bod uit. Ron zal contact opnemen met de verkopers en daarna…
Daarna horen we niets meer.

We nemen weer contact op met Ron. Hij zegt dat hij niets heeft gehoord van de verkopers. Tja, niet zo gek dat je je huis dan niet verkoopt…
En nu?
Ron zal weer contact met ze opnemen. En daarna?
Daarna horen we niets meer.

We besluiten nog een keer langs het huis te rijden. Terwijl we het uitzicht bewonderen, komt de buurman langs. Het is een Engelsman die er al vijftien jaar woont. Ja, hij heeft de eigenaar een keer ontmoet tijdens de bouw van het huis, zo’n tien jaar geleden. En ja, hij had ooit zijn telefoonnummer. Nergens meer te vinden. De buurman vindt het ook een heel raar verhaal en hij heeft het gevoel dat de makelaar een vuil spelletje speelt. Hij denkt dat Ron gewoon wacht tot de eigenaren dood zijn en dan het huis op zijn eigen naam kan zetten.
Huh, kan dat dan?
Yep, dat schijnt te kunnen.
En ja, de speedboten heeft hij daar neergelegd. Gewoon omdat het kon. De eigenaren zeggen er toch niets van en Ron ontwijkt hem.

Het verhaal van dit huis wordt steeds gekker.
We besluiten nog een keer contact op te nemen met Ron. En daarna?
Precies, daarna horen we niks meer…

Wat zou toch het echte verhaal zijn van dit huis?

 

Kom je alleen in Spanje huizen tegen met rare verhalen of ook in Nederland? Ken jij ook zo’n raar verhaal? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

Dollen met Donald, de Nederlandse makelaar

,,Geef aan welke huizen je interessant vindt en dan zorg ik dat we die volgende week kunnen bekijken.”
Huh, hebben we daar 1,5 uur voor in de auto gezeten?
,,We kunnen ze niet vandaag bekijken?” probeert Mi Amor nog.
,,Nee, dat gaat niet lukken. Het is natuurlijk belangrijk dat ik eerst goed weet wat jullie zoeken en wat jullie budget is.”

Ik ben nu al klaar met Donald. Donald is niet zo jolig als dat zijn naam klinkt. Hij ziet er uit als een voormalig gemeenteambtenaar die nu helemaal het mannetje is met zijn eigen makelaarskantoor.

,,We hebben je een lijst gestuurd van huizen die we willen zien en gingen er vanuit dat we die vandaag zouden bekijken,” leg ik uit.
Donald richt zich nu helemaal tot mij en gaat er even goed voor zitten.
Ohoh, hij doet de driehoek.
Hij gaat wijdbeens zitten en leunt met zijn ellebogen op zijn knieen. Bij alles wat hij zegt, knikt hij zachtjes met zijn hoofd.
,,Kennen jullie deze streek al?”
Aha, hij probeert vriendelijk doch indringend te zijn.

,,Een beetje, we zijn hier een keer eerder geweest.”
,,Het is namelijk belangrijk dat je een streek kent en daar een gevoel bij hebt.”
Eeeeehm, dolle Donald, ik geloof niet dat je in de gaten hebt dat mijn gevoel bij deze streek met de minuut minder positief wordt…

,,Dit is niet onze favoriete streek, maar we willen hier wel graag een aantal huizen bekijken. We hebben niet voor niets 1,5 uur in de auto gezeten…”
,,Dat begrijp ik. Maar ik heb nu een goed beeld van wat jullie zoeken. Ik zal vanmiddag gelijk afspraken inplannen. Volgende week woensdag doen?”
,,We hebben je niets anders verteld dan dat al in de mail stond…”
,,Komt woensdag uit? Dan zijn de weersvoorspellingen ook goed.”

Aha, dat is het dus. Het regent vandaag en daarom heeft hij geen zin om met ons op huizenjacht te gaan. Ik geef toe, met regen ziet het er allemaal wat minder gezellig uit. Maar kom op, ik kom uit Nederland. Ik smelt toch niet van een beetje regen.

,,Stuur maar een mail over woensdag,” reageert Mi Amor en voegt er aan toe: ,,Want ik begrijp dat we vandaag voor Jan Lul hier naar toe zijn gereden.”
Donald kijkt verschrikt op en komt uit zijn driehoek.
,,Nee nee, helemaal niet. Ik heb nu een goed beeld van wat jullie zoeken en jullie kunnen de rest van de dag gebruiken om de streek verder te verkennen. Dan krijg je ook een beter beeld van de streek.”
,,Lekker beeld met die regen…” voegt Mi Amor nuchter toe.
Ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten, maar Donald is nu helemaal van zijn apropos. Hij stottert nog wat over volgende week. Tijd om nu echt een eind aan dit gesprek te breien. Bij deze makelaar zullen wij nooit een huis kopen.

 

Ook wel eens bij een verkoper gedacht: ‘No way, dat ik bij jou iets ga kopen!’ Laat je reactie achter in de comments!

 

Lees meer

Slechte service

Nog ruim een week in Nederland voordat ik weer naar Andalucia ga.
Een week alleen thuis. Ook wel eens lekker.
Alle tijd om af te spreken met vriendinnen, yogales te volgen en vooral om mijn administratie van vorig jaar bij te werken en werkdingen af te ronden.

Er is alleen een heel groot minpunt. Internet doet het niet meer.
Het ene moment luisterde ik nog gezellig naar internetradio, het volgende moment heerste er een diepe stilte in huis. Asjemenou.

Ik bel met de helpdesk van Telfort. Jahoor, een landelijke storing. Kan gebeuren, dan maar even geen administratie en werk. In plaats daarvan naar yoga, heel vervelend.

De volgende dag nog steeds geen internet. Ik besluit de helpdesk van Telfort weer te bellen. De landelijke storing is opgelost. Fijn, alleen ik heb nog steeds geen internet. De helpdeskmedewerker voert wat tests uit en concludeert dat mijn modem niet kan worden bereikt. Hij stuurt morgenmiddag een mannetje om de modem te vervangen. Ik vraag me af of dat zin heeft. Dat ding hangt er een jaar, hoe kan dat nu zo snel kapot gaan. Bovendien geeft de modem zelf heel braaf aan dat hij geen signaal krijgt. Is het niet handiger om eerst iemand naar de wijkcentrale te sturen? Nee, het protocol zegt dat eerst de modem moet worden vervangen. Ok, zucht.

Dag 3 komt inderdaad een mannetje de modem vervangen. Hij is met 5 minuten klaar en heeft het probleem niet op kunnen lossen. Ook de nieuwe modem geeft braaf aan dat er geen signaal binnenkomt.
,,En nu?” vraag ik.
,,Ik geef het door aan Telfort en als ik u was, zou ik lekker in een internetcafe gaan zitten.
Ik kijk van de man naar het raam.
“Are you kidding me?” denk ik.
Volgens mij betaal ik voor dit abonnement zodat ik lekker vanaf de bank kan internetten.

De man vertrekt weer en ik besluit gelijk Telfort te bellen met deze update.
,,Ok, dan schakelen we de technische afdeling in en sturen we een mannetje naar de wijkcentrale.”

Daarna heerst er gedurende 5 dagen (ok, dat is inclusief het weekend) vanuit Telfort net zo’n oorverdovende stilte als dat er in huis hangt. Ik bel, post berichten op het forum, stuur mails en twitter. “We zijn er mee bezig,” is het enige wat ik hoor. Op mijn vragen waar ze precies mee bezig zijn, wanneer er dan een technisch mannetje in de wijkcentrale in Amsterdam gaat kijken en of het technische mannetje soms nog moet worden aangenomen weet niemand het antwoord. ZUCHT. Horendol word ik van de helpdeskmedewerkers die enkel braaf het protocol volgen dat op hun scherm verschijnt. Ook ben ik inmiddels wel ‘uitgeyogaad’. En ben ik helemaal klaar met internetten in kroegen waar ik 3,50 voor een kopje warm water met wat slappe groene blaadjes en nep-honing mag betalen.

Op mijn laatste dag in Nederland krijg ik ‘toevallig’ een automatische mail van Telfort dat mijn factuur voor deze maand klaar staat. Impulsief stuur ik gelijk een antwoord:
Dikke doei dat ik die ga betalen!!!
Dag 8 zonder internet en ook zonder fatsoenlijke reactie van Telfort.
DOE GVD IETS!!!

En jawel, binnen 10 minuten krijg ik reactie. Ik schrik er van.
Wij zijn bezig om uw probleem op te lossen.
Op het moment dat het probleem is opgelost, kunt u een compensatie aanvragen. U dient de factuur wel te betalen, anders loopt u een betalingsachterstand op.

Ik stuur er gelijk weer een mail overheen.
Bedankt voor de reactie.
Ik waardeer het echt dat ik eindelijk een keer een reactie krijg, dus dat is een pluspuntje.
Maar als ik niet betaal, wat doen jullie dan?
Dan sluiten jullie me af?
Oh, wacht eens even, ik ben al 8 dagen afgesloten van het internet…

 

Heb jij wel eens zulke slechte service meegemaakt?
Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

15935041847_dce3900e87_k (1)

Paniek op de track

Dit gaat nog wel even duren.
De grote SUV voor ons durft niet meer voor- of achteruit. En zijn Duitse tegenligger kan ook geen kant op.

Daar staan we dan, met z’n allen op een berg in Andalusie.
Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Wij gaan er in ieder geval even goed voor zitten. Dit is weer eens wat anders dan de dagelijkse file op de A10.

Dit stuk track is breed genoeg om met twee auto’s langs elkaar te rijden, maar dan moet degene voor ons wel wat dichter langs de afgrond durven rijden. En dat is hij nu net niet van plan.

Uiteindelijk raapt de auto voor ons al zijn moed bij elkaar en rijdt een halve meter achteruit en daarna weer vooruit. Maar helaas, nog steeds is er niet genoeg ruimte voor zijn Duitse tegenligger om tussen hem en de rotswand door te rijden. Gezien de driftige handgebaren neemt de opwinding in de auto voor ons duidelijk toe. De drie passagiers zijn druk met elkaar in overleg. Ze hebben nog een halve meter tot de afgrond, maar zijn niet van plan om die te gebruiken.
De man die achterin zit, stapt uit en begint met een rood hoofd van opwinding heftig te gebaren naar de tegenligger dat hij er langs kan.
,,Verdammt nachmal, fahren!”
Aha, een gezellig Duits samenzijn op de berg.

Wij schieten in de lach.
De tegenligger blijft rustig en rijdt een stukje naar voren om daarmee te laten zien dat het echt niet kan.
De rood aangelopen Duitser wordt nog roder, maar het kwartje is gevallen. Hij begint nu aan zijn vriend achter het stuur uit te leggen dat zij zelf een stukje moeten opschuiven. De SUV rijdt weer achteruit. De rood aangelopen Duitser rent er omheen en schreeuwt allerlei aanwijzingen. Met een stuk of tien keer steken, heeft de SUV uiteindelijk genoeg ruimte gecreerd voor de tegenligger om er langs te kunnen.
Wij zitten inmiddels te schuddebuiken van het lachen. Dit is echt een leuk begin van de dag.

,,Fahren!” schreeuwt de rood aangelopen Duitser tegen de tegenligger. De tegenligger komt in beweging en weet zich behendig tussen de rotswand en de SUV door te manoeuvreren. Hij knikt vriendelijk bedankt naar de verhitte Duitser, die hoofdschuddend en wild gebarend blijft staan. Geen idee wat daar de bedoeling van is.

De Duitse tegenligger passeert ons nu en ziet hoe tranen van het lachen over onze wangen lopen. Hij zwaait vriendelijk en heeft zelf ook een glimlach van oor tot oor.

De verhitte Duitser stapt weer achterin en maakt nog een paar verhitte handgebaren. Daarna komt de SUV weer in beweging.

Poeh poeh nou nou, we kunnen weer verder.

 

Heb jij wel eens rare fratsen op de weg meegemaakt? In Nederland of in het buitenland?
Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

Smoking John

Zijn vrouw is dood en hij bijna. De kinderen willen dat hij dood komt gaan in Engeland. Daarom staat het huis te koop.

Dat is de samenvatting die we krijgen van Glenn, een joviale Engelse makelaar. Met hem bekijken we vandaag het huis van John.
John’s huis ligt prachtig. Vijf minuten rijden van een dorp en vanaf het terras weids uitzicht over zee. En als je van vintage houdt, is dit huis helemaal een walhalla. Het staat namelijk vol met seventies meubels.

John zelf is het best te omschrijven als een doorgerookt fossiel. Oud, vaal, opgedroogd en stomend zit hij op het terras te genieten van het uitzicht. Blijkbaar lukt het hem nog net om ‘s ochtends met z’n rollator van de slaapkamer naar het terras te schuifelen om daar de rest van de dag te gaan zitten stomen. Maar daar houdt het dan ook wel mee op. John, we kunnen hem beter Smoking John noemen, is inderdaad bijna dood. Het ziet er uit alsof hij er alles aan doet om onder de Spaanse zon zijn ‘laatste lucht’ uit te blazen en niet in Engeland. Op de tafel voor hem liggen een paar pakjes sigaretten, een paar aanstekers, een overvolle asbak, een inhaler en een paar doosjes medicatie. Zo komt hij de dag wel door.

Rochelend vertelt John dat hij al vier hersenbloedingen heeft gehad, maar er nog steeds is. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Er schieten een aantal gezegdes door mijn hoofd, maar geen lijkt me gepast. Onkruid vergaat niet, lijkt me nog het meest toepasselijk…
Blijkbaar weet John de natuurwetten goed te tarten en doet hij het lekker op medicatie. In de keuken tref ik ook niets eetbaars aan, behalve een pak koekjes, een paar flessen gin en whiskey en een paar oude bananen. Wel staat het aanrechtblad vol met nog meer medicatie en nog veel meer sigaretten. Heel bijzonder. Gelukkig is er binnen bijna niet gerookt, dus ik hoef niet gelijk aan de zuurstoftank die naast Smoking John zijn bed staat. Ik ben echt benieuwd of Smoking John Engeland ooit nog gaat halen. Volgens Glenn is de prijs er wel naar. Het huis is lager geprijsd om het zo snel mogelijk te kunnen verkopen.

Wij vinden het nog steeds te duur. Maar met een paar potten verf en een nieuwe keuken en badkamer kan dit wel een heel leuk huis worden. Ik zie aan Mi Amor dat hij ook enthousiast is. Glenn heeft nog een mooi verhaal dat we eenvoudig een zwembad kunnen plaatsen naast het terras. Dat zou natuurlijk wel heel leuk zijn.
Maar Mi Amor mompelt: ,,ik heb in het kadaster gekeken en dat is al de tuin van de buren…”
Lekker dan.
Hoe komt het dat Glenn de makelaar niet weet waar de erfgrens loopt?

We slapen er nog een nachtje over en besluiten de volgende dag toch een bod te doen.
Binnen een uur hebben we reactie van Glenn. Een ander stel heeft een hoger bod gedaan, willen wij een nieuw bod neerleggen?
Daar hoeven we niet lang over na te denken.
Nee hoor, de bergen hier staan vol met huizen van mensen die weer terug willen naar hun vaderland. En de tijd dat kopers tegen elkaar opboden, is toch echt wel voorbij. Wij kijken dus nog even rustig verder.

Lees meer

Betoncentrale

Ik hoop dat het niet besmettelijk is…

,,Hello, I have to stay here with the dog,” horen we van achter de voordeur, omlijst met een hoop gesnuif en getrappel.
Ook goed, dan stellen we ons niet voor.

We staan voor het huis van een Engels echtpaar. Dit huis hebben we gevonden via een advertentie, dus vandaag zijn we zonder makelaar op pad. De man des huizes, duidelijk al de tachtig gepasseerd, ontvangt ons hartelijk terwijl zijn vrouw binnen heel druk is met een hond. Heel bijzonder.
Rond onze voeten springen twee andere hondjes rond. Ze snuffelen aan onze schoenen, maar springen gelukkig niet tegen me op. Fijn, dat scheelt weer een panty.

De man toont ons eerst het appartement onder het huis dat momenteel wordt gebruikt als opslag. Dat toont heel leuk voor de verkoop, NOT. Naast het appartement bevindt zich een lek zwembad. Voor het gemak hebben ze het maar afgedicht met houten planken.

Tijd voor de tuin. Nou ja, tuin. Het is meer een mijnenveld van hondendrollen waar af en toe een verlept fruitboompje krampachtig staande blijft. Blijkbaar is hondenstront niet de beste mest. Ik ben drukker met kijken waar ik mijn voeten neerzet dan met luisteren naar het verkoopverhaal van de eigenaar.

Op een gegeven moment vraag ik wat dat brommende geluid toch is dat we de hele tijd horen. Het blijkt de betoncentrale te zijn die naast het huis ligt. Aha. De betoncentrale draait alleen doordeweeks en na een tijdje hoor je het geen eens meer, aldus de eigenaar. En het stof dan? Ja, het geeft wel wat stof.

Ik ben wel klaar hier. We zijn in Spanje op zoek naar een huis vanwege de rust, de natuur en de schone lucht. Een huis waar je gratis herrie, stoflongen en een tuin vol hondenstront bij krijgt, staat niet op mijn verlanglijstje.
Toch gaan we nog braaf het huis bekijken. Ik houd mijn hart vast. De man des huizes kondigt onze komst aan.
,,Honey, we’re coming in.”
,,That’s ok, I’ve got the dog.”
Tja, hond… Het lijkt eerder op een grijs, kaalgeschoren stoffig kalf. Een soort oude mop op poten. Doordat het beest is kaalgeschoren kun je de schurftachtige plekken op zijn huid extra goed zien.
De vrouw des huizes houdt met haar linkerhand de hond aan zijn halsband vast zodat ze ons een hand kan geven. Ik sta niet echt te springen, maar steek toch braaf mijn hand uit. De hond ziet zijn kans schoon en trekt zich los. Hij wil tegen me aan springen, maar de heer des huizes pakt hem nog net op tijd beet. Het blijft nu bij een lik over mijn arm. Een rilling loopt over mijn rug en ik doe een stap terug.

Het zou toch niet besmettelijk zijn?

Ik zie dat Mi Amor hetzelfde denkt, want hij zorgt dat hij tussen de schurftige hond en mij in komt te staan. Fijn zo’n beschermheer.
De vrouw begint gelijk enthousiast te vertellen over het beest. Hij is twee maanden geleden aan komen lopen, zo zielig. Hij zag er uit als een hoopje ellende.
Nog steeds denk ik, maar ik houd braaf mijn mond.
Ze hebben hem in huis genomen en naar de dierenarts gebracht. Hij bleek een soort schurft te hebben.
Tja, volgens mij hoef je geen dierenarts te zijn om die diagnose te stellen.
Ze spuiten hem nu dagelijks in met speciaal spul en het gaat al stukken beter, hij ziet er weer normaal uit.
Mijn god, hoe zag dit beest er twee maanden geleden dan uit?
,,Het is niet meer besmettelijk hoor,” voegt ze nog toe.

Ik vloek van binnen. Zijn die mensen wel normaal? Of is dit het welbekende lege-nest-syndroom? Geen kinderen meer om voor te zorgen, dan maar zorgen voor zo’n schurftig vies beest.

De hond gaat naar buiten zodat het echtpaar rustig het huis kan laten zien. We maken ons er snel van af. Alles in het huis zit onder de hondenharen en ik durf niets meer aan te raken. Voor we gaan, vraag ik of ik naar het toilet mag. Kan ik even grondig mijn handen en armen wassen. Daarna is het echt tijd om te gaan. We bedanken ze vriendelijk, zij houden de schurftige hond weer in bedwang en wij maken dat we weg komen.

Lees meer