2-view

How to piss off your customer – part 1

We willen toch nog een keer in de streek kijken waar we ook het vliegtuighuis hebben gezien. Niet omdat we graag onder een aanvliegroute willen wonen, maar omdat het wel een hele leuke streek is.
Per mail heb ik een afspraak gemaakt met ene Nicole. Ik heb bij haar de bezichtiging van tien huizen aangevraagd en tevens uitgelegd wat wij belangrijk vinden in een huis. Ook heb ik aangegeven dat indien een huis onder de aanvliegroute ligt we het NIET hoeven te zien. Tot zover alles duidelijk.

We ontmoeten Nicole op een parkeerplaats van een restaurant waar ze al op ons staat te wachten met, jawel, Debby de makelaar met wie we het vliegtuighuis hebben bekeken. Nicole en Debby introduceren zichzelf en stellen voor om met de auto van Nicole verder te gaan. Onderweg legt Nicole uit dat zij een verzamelwebsite heeft en dat Debby de makelaar hier in de regio is, vandaar dat ze samen mee gaan. Daarna vraagt Debby of we willen toelichten wat we precies zoeken.
,,Well, that’s easy! A house like the beautiful house right underneath the flighttrack we saw with you, but without airplane noise please,” antwoord ik.
Debby schrikt op en kijkt wat ongemakkelijk.
,,We already met?” vraagt ze voorzichtig.
,,Yep.”
Dat is balen he, denk ik. Je had ons in feite al als klant, alleen na de bezichtiging van het vliegtuighuis heb je nooit meer iets van je laten horen. En tja, mochten jullie vandaag een huis aan ons verkopen, dan moet je de commissie delen met Nicole.
Debby herstelt zich en doet alsof ze het zich weer herinnert. Het is niet heel overtuigend, maar vooruit dan maar.
,,Than I know what you like,” zegt ze. Daar voegt ze aan toe dat ze op basis van onze mail zelf ook al een verdere selectie heeft gemaakt van mogelijk interessante huizen en dat we die vandaag ook gaan zien. Als we daar nog tijd voor hebben, vinden we dat geen probleem.
Ondertussen rijden we met een slakkengangetje door het Andalusische landschap. Nicole legt uit dat ze altijd de tijd neemt om ergens te komen. Dat merken we.

We zijn 20 minuten onderweg wanneer Debby geschrokken opmerkt dat de sleutels van de huizen die we nu gaan bezichtigen nog bij haar in de auto liggen. Omkeren dan maar. Inmiddels is me duidelijk dat Nicole gewoon niet kan autorijden, want middels 6x steken weet ze de auto uiteindelijk om te draaien en met hetzelfde slakkegangetje tuffen we terug om de sleutels op te halen. En jawel, daarna gaan we in hetzelfde tempo weer op pad. Dit belooft wat voor vandaag.

Wanneer we eindelijk aankomen bij het eerste huis, springt Debby uit de auto om het hek te openen. Mi Amor stapt ook uit en kijkt naar de lucht.
,,Don’t bother,” roept hij naar Debby.
,,What’s wrong?” vraagt ze verbaasd.
,,Well, look up for a moment. What’s that? Is that a big bird?” vraagt Mi Amor terwijl hij weer in de auto stapt.
Enigszins beteuterd kijkt Debby naar het overvliegende vliegtuig en stapt dan ook weer in de auto.
Jammer voor de eigenaar die zo driftig heeft staan poetsen, maar wij hoeven het niet eens te zien.

We bekijken nog 4 andere huizen, maar ook die weten ons hart niet te bekoren. Inmiddels begint het te schemeren en Nicole kondigt aan dat we nog 1 huis gaan zien en dat we voor het bezichtigen van de andere huizen een nieuwe afspraak maken. Ik zie aan Mi Amor dat hij daar niet op zit te wachten. Hij is klaar met deze twee dames die wel de hele rit gezellig met elkaar zitten te kletsen, maar totaal vergeten zijn waar hun klant om had gevraagd.

 

Heb jij ook wel eens zo’n vermoeiende ervaring gehad? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

Guiri4

Hoe noem je een toerist met ‘witte sokken en sandalen’ in het Spaans?

Deze dag zijn we op pad met Antonio, een Spaanse makelaar.
Hij spreekt net iets meer dan een beetje Engels en wij net iets meer dan een beetje Spaans, dus gezamenlijk komen we er prima uit in het Spanglish. Wij leren van hem wat kauwgum is in het Spaans (chicle) en hoe je toerist met witte sokken en sandalen zegt (guiri). Toch niet onbelangrijk, want van die laatste lopen er best veel rond.
Daarnaast kent Antonio iedereen in de omgeving en weet hij veel te vertellen over de streek, hij is hier geboren en getogen. En dat is echt een verademing na die eindeloze rits van buitenlandse makelaars die zichzelf allemaal veel te serieus nemen.

We waren laatst op pad met een Engelse makelaar die ons een mooi verhaal vertelde over bouwkosten. Er mag niet meer gebouwd worden in Andalusie, maar in het theoretische geval dat er nog wel gebouwd zou mogen worden, noemde zij een bedrag voor bouwkosten per m2 dat krankzinnig hoog was. Het kwam er op neer dat simpele bouw in Spanje 2x duurder is dan wanneer je in Nederland luxe bouwt. Ik kan best naief zijn, maar dit ging me echt te ver. Zij hield echter voet bij stuk. Naast het feit dat arbeidsloon in Nederland 3-4x duurder is en materialen duurder zijn, wordt er kwalitatief gezien ook heel anders gebouwd (heipalen de grond in, dikkere geisoleerde muren, CV-installaties etc). No way dat bouwen in Spanje dus duurder kan zijn dan in Nederland. Haar geloofwaardigheid was in een split second verdwenen.
Doe mij maar Antonio die verteld hoe je avocado’s verbouwd en hoe lang het duurt voor een cherimoya-plant vruchten geeft. Bovendien noemt hij een veel reeeler bedrag voor bouwkosten in Spanje.

Op weg naar het eerste huis dat we met hem gaan zien, vertelt Antonio dat hij hier al een paar jaar niet meer is geweest. En de Duits/Amerikaanse eigenaren ook niet. Zo te zien kijkt er niemand naar om, behalve Moeder Natuur. Het hek is vastgeroest en zowel de tuin als het huis zijn overwoekert met onkruid. Interessant om te zien hoe de natuur zich uiteindelijk een huis weer toeeigent. Ik ben even bang dat we als Tarzan & Jane slingerend aan een liaan het huis moeten zien te bereiken, maar Antonio weet zijn auto door de onkruidjungle te manoeuvreren en praktisch voor de deur te parkeren.
Het is een ruim huis met een speelse indeling en ja, ook met een hoop natuur.

Op een gegeven moment slaak ik een gil wanneer ik het gevoel heb door de grond te zakken. Mi Amor staat binnen een seconde naast me. Ik blijk gelukkig maar een centimeter naar beneden te zijn gezakt. De vloeren (tegelvloeren!) staan bol van het vocht. Nu we goed kijken, zien we dat er inmiddels ook zaadjes aan het ontkiemen zijn in het voegwerk. De natuur doet duidelijk zijn ding.
Dit huis is een mooi avontuur wanneer we mee zouden doen aan het tv-programma ‘Ik vertrek’. Niet voor ons dus. Tijd voor het volgende huis.

De track naar dit huis is erbarmelijk, het weidse uitzicht over de kust daarentegen fantastisch. Echter zodra we uit de auto stappen, hebben we de neiging om gelijk weer in te stappen. Want het fantastische uitzicht maakt niet goed dat er een snelweg door de achtertuin loopt. Jazeker, een snelweg… Maar volgens de eigenaren hoor je dat na een tijdje niet meer.
Dikke doei, in Nederland woon ik toch ook niet naast een snelweg. Waarom zou ik dat in hemelsnaam in Spanje wel doen? Een land dat 13x groter is dan Nederland en waar zo ontzettend veel ruimte is.

Toevallig hebben we al wat meer speurwerk gedaan naar dit huis en weten we voor hoeveel de Duitse eigenaren dit huis 13 jaar geleden hebben gekocht. Sindsdien is er een snelweg door de achtertuin gelegd en toch menen de eigenaren nu 4x meer te kunnen vangen voor het huis dan toen zij het kochten.
Het is dat ik geen broeken draag, anders was mijn broek nu spontaan van mijn kont gezakt. We lopen snel een rondje door het huis en geven dan bij Antonio aan dat we het wel gezien hebben.

,,Antonio! Vamos, verkoop dit maar aan een guiri…”

 

Kom jij ook wel eens guiri’s tegen? Wat vind jij ervan? Of ken jij ook prachtige huizen in Spanje die helaas aan de snelweg liggen? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

123-image4

Kampers in de campo

We hebben net weer een huis bekeken met onze grote vriendin Lizzie. Maar dat was niks. We zijn wel zo slim geweest om haar dit keer bij ons in de auto in te laden in plaats van wij bij haar. Ik kan maar niet wennen aan haar rijstijl.

Lizzie vertelt dat ze vanmorgen een huis heeft gezien waarvan ze zeker weet dat wij dat ook moeten zien. Ze heeft onze nieuwsgierigheid gewekt, dus ze gaat gelijk bellen om te vragen of we het nu kunnen zien. Ondertussen manoeuvreert Mi Amor onze huurauto over de track op weg naar de parkeerplaats waar de grote SUV van Lizzie staat. Mi Amor vangt mijn blik, geeft me een knipoog en geeft dan vol gas. Stuiterend zoeven we over de track. Op de achterbank stuitert Lizzie alle kanten op en gilt af en toe iets in haar telefoon. Ik pies bijna in mijn broek van het lachen.
Payback-time. Voor de keren dat we met haar meereden en ik steeds lichtelijk groen weer uit de auto stapte.

Het is gelukt hoor. Lizzie heeft geregeld dat we gelijk het-huis-dat-we-echt-niet-mogen-missen kunnen bezichtigen en wij zetten Lizzie (die inmiddels lichtelijk bezweet is) weer veilig af bij haar auto. Braaf rijden we achter haar aan.

Het huis ligt prachtig, dus dat is een goed begin. Het ligt 10 minuten van het strand, heeft aan de voorkant zeezicht en aan de achterkant uitzicht op de bergen. Een grote mevrouw komt naar buiten gelopen en begroet ons hartelijk. Zij en Lizzie begroeten elkaar alsof ze elkaars beste vriendinnen zijn, ook al hebben ze elkaar vanmorgen pas ontmoet. Daarna vraagt de grote mevrouw of wij ook zin hebben in een gin-tonic. Nee bedankt.

Aan de voorkant van het huis is een groot en deels overdekt terras gemaakt, een soort serre. Dat lijkt me een heerlijk plekje om te zitten.
Oooh, dat is jammer…
Nu ik dichterbij sta, zie ik dat de serre er al behoorlijk afgetrapt bij staat en dat de eigenaren ooit zelf hebben getegeld, want het tegelwerk ziet er niet uit.
,,Hier kan gelijk de fik in,” hoor ik Mi Amor achter me zeggen.
Aha, hij is duidelijk ook niet echt onder de indruk van deze serre.
Het huis dan maar.

We volgen de grote mevrouw het huis in. Ze vertelt van alles, maar ik versta haar amper. Weer dat platte Engels. Ik moet echt op cursus, want ik begin bijna te geloven dat ik beter Spaans spreek dan Engels. En dat terwijl ik nog maar 2 weken Spaanse les heb gehad.

Lizzie en de grote mevrouw kunnen het uitstekend met elkaar vinden en blijven gezellig kletsen. Wij dwalen ondertussen door het huis. Op een gegeven moment zie ik mijn eigen blik in een spiegel en schiet in de lach. Ik heb hele grote ogen die vragen of ik hier alsjeblieft weer weg mag. Weg uit deze berg vergane glorie waarvoor de hoofdprijs wordt gevraagd.

Dan komt de man van de grote mevrouw binnen. Een klein vadsig mannetje met een bril met jampot-glazen die jawel, ook plat Engels spreekt. Uit zijn verhaal begrijp ik dat ze 15 jaar geleden hun pub in Engeland hebben verpacht en voor een handvol peseta’s dit huis hebben laten bouwen. Daarbij zijn ze duidelijk helemaal los gegaan met marmer en goud. Hartstikke mooi, marmeren vloeren. Maar dit was duidelijk een restpartij. Elke tegel heeft een andere tint en een ander patroon. En als je vervolgens ook nooit meer iets aan de vloer doet, ziet het er na 15 jaar dof en armzalig uit. Alle gouden accessoires in huis zoals de deurknoppen en gordijnrails zijn ook versleten en kunnen zo naar de vuilstort. En dan heb ik het nog niet eens over de goedkope kozijnen die zijn gebruikt waar inmiddels de wind gewoon doorheen waait.

Vervolgens neemt de man ons mee naar beneden om de gastenverblijven te tonen. Vol trots vertelt hij dat ze de 2 gastenverblijven regelmatig verhuren en daar een leuk inkomen uit halen. Wederom vind ik de opbrengsten niet in verhouding staan met de vraagprijs, maar dat zal wel aan mij liggen. Nog erger vind ik het dat ook dit een armzalige teringzooi is. Ik kan me niet voorstellen dat een gezin met kinderen hier lekker vakantie viert. Het ruikt muf, is stoffig, de meubels zouden door de kringloopwinkel worden geweigerd en wanneer Mi Amor een kastdeur opentrekt, flikkert bijna de hele kast in elkaar.

Gauw verder naar het zwembad en het meest positieve punt aan dit huis, namelijk het enorme terras met prachtig uitzicht op de bergen. Lizzie en de grote mevrouw staan ons daar al op te wachten.
De grote mevrouw begint enthousiast te vertellen over de feestjes die ze hier hebben gegeven. Vijftig gasten, een band. Jaja, dat waren nog eens tijden, “the best party’s in town”.
Ik begrijp dat we echt wat hebben gemist.

Ik kijk naar Mi Amor en vraag fluisterend wat hij ervan vindt.
,,Tja, Fransje Bauer meets Little Britain is denk ik de beste samenvatting.”
Ik schiet in de lach.
,,Aha, ik heb me altijd al afgevraagd hoe dat er uit zou zien…”
,,Alleen hier geen Mariska met koffie, maar een grote mevrouw met gin-tonic.”

 

Heb jij wel eens een huis in de stijl van Fransje Bauer gezien? Of ben jij ook wel eens heel verbaasd geweest over de vraagprijs van een bepaald huis? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

foto 4 (1)

Een huis om van te dromen

Dit is het!
Mijn droomhuis…
We hebben het gevonden.
Ik doe echt ontzettend mijn best om het niet uit te schreeuwen van blijheid. Wat een fantastisch huis! Hier wil ik wonen! Geen discussie mogelijk.

De huidige eigenaar heeft dit huis tien jaar geleden zelf laten bouwen. En dat is te zien, want alles klopt aan dit huis. De enorme keuken, de ruime woonkamer met grote open haard en openslaande deuren naar het terras met zwembad, de ruime slaapkamers, de enorme veranda met prachtig uitzicht over de omgeving.

Voor het gemak vergeet ik gewoon wat Henk, de makelaar, onderweg naar dit huis vertelde. Namelijk dat dit huis eigenlijk al verkocht is. Wat een domper.

Een paar weken geleden heeft een Duits stel een bod gedaan, de eigenaar heeft het bod geaccepteerd. En daarna? Daarna is er niets meer gebeurd. Het reserveringsbedrag van 3000 euro (zoals gebruikelijk is bij vastgoedtransacties in Spanje) is nog niet betaald en daarom staat dit huis toch nog steeds in de verkoop. Het vermoeden bestaat dat het Duitse stel de financiering niet rond krijgt.

We stappen weer bij Henk in de auto. Naast het feit dat hij ons net ons droomhuis heeft laten zien, is hij ook de meest relaxte makelaar die we tot nu toe hebben gemaakt. Geen standaardvragen over ons budget en goedbedoelde praatjes die we inmiddels al 10x hebben gehoord. Gewoon een goed gesprek waardoor hij er vanzelf achterkomt waar wij blij van worden. Ook tijdens de bezichtiging van het huis vielen er geen overbodige woorden als ‘dubbelglas’, ‘uitzicht op de berg’ (eeehm, dat hebben alle huizen hier), ‘badkamer met bad en aparte douche’.
Zoals Henk zelf zegt: ,,Je kunt zelf wel zien dat dit een mooi en goed gebouwd huis is, toch?
Hij doet me denken aan een nuchtere Spaanse makelaar waarmee we een tijdje geleden op pad zijn geweest. Hij sprak alleen Spaans en we vroegen hem hoe hij dat deed met buitenlandse klanten die geen Spaans spreken.
,,Ooh, dat is geen probleem, ze kunnen toch zelf zien wat de badkamer en wat de slaapkamer is en anders hebben we altijd nog Google translate.”
Tja, waarom zou je het jezelf moeilijk maken…

We spreken met Henk af dat we morgen weer contact hebben. Als het reserveringsgeld dan nog steeds niet betaald is, kunnen wij in onderhandeling met de eigenaar. Ik doe een schietgebedje voor het slapen gaan en hoop op het beste.

De volgende ochtend krijgen we een mailtje van Henk.
Helaas pindakaas, het reserveringsgeld is die ochtend betaald.

Jeetje, wat is dat balen zeg… Ik loop nog dagen met een katergevoel rond.

 

Heb jij dat ook wel eens gehad? Dat je dacht je droomhuis te hebben gevonden? Maar dan toch niet… Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

Waarom het een slecht teken is wanneer een makelaar benzinegeld vraagt

”Would you mind paying fuel money for the viewing of this house since it’s quite far.”

Met enige verbazing lees ik de email nog eens na.
“Laat maar,” is mijn eerste gedachte. Ik vind dit een beetje armzalig.

Ik begrijp dat je als makelaar in 90% van de gevallen voor Jan met de korte naam rondrijdt. Daarentegen wordt je ruimschoots gecompenseerd wanneer je wel een huis weet te verkopen. Werk aan je saleskwaliteiten, zou ik zeggen.

We antwoorden haar dat we het ‘verre’ huis overslaan en alleen twee huizen in de buurt willen zien. Zo gezegd zo gedaan. We ontmoeten haar op een parkeerplaats van een restaurant en stappen bij haar in de auto.

Ze is een nogal chaotische Engelse vrouw die het eigenlijk veel te druk heeft met haar kinderen, Bed & Breakfast en makelaarskantoortje. En dan heeft ze ook nog een aantal huizen in portefeuille die op een afstand van 1-2 uur rijden liggen. Tja, je bent zo druk als dat je het jezelf maakt.

Door de ligging valt het eerste huis eigenlijk gelijk af. Het ligt namelijk in een dal. Dus weinig uitzicht en zomers bloedheet. Wel ben ik blij verrast door de eigenaresse van het huis. Een griet van mijn leeftijd! Wat leuk zeg. Na al die huizen van babyboomers en bejaarden is het een verademing om een leeftijdgenoot te horen over haar ervaringen in Spanje. En dan is het huis ook nog ontzettend leuk. Het is een oud boerderijtje dat zij en haar vriend hebben opgeknapt en aangekleed met turquoise accenten. Uberschattig. Oud betekent ook dat het een hoog kruip-door-sluip-door gehalte heeft. Eigenlijk is het gewoon een heel groot poppenhuis voor volwassenen.

Stiekem ben ik een beetje verliefd geworden op dit huis. Alleen dit is niet wat we zoeken. Laat ik het er maar op houden dat ik het heel inspirerend vind.
Tijd voor het volgende huis. We stappen weer bij de enigszins chaotische makelaar in de auto. We komen er achter dat we na de bezichtiging een verschillende kant op moeten, dus ze zet ons af bij onze auto zodat we het laatste stuk achter haar aan kunnen rijden. Het eerste gedeelte gaat nog gewoon over asfalt, maar al snel verandert de weg in een hobbelig ezelspad. De track is bijna niet te zien door de enorme stofwolk die zij met haar auto veroorzaakt. Dus met de ramen dicht en loeiende airco hobbelen we zo goed en zo kwaad als het gaat achter haar aan. Af en toe remt Mi Amor omdat we door het stof niet meer kunnen zien of de track links of rechts gaat. Ik vermoed dat dit een soort payback is omdat we geen benzinegeld wilden betalen… Want onze makelaar heeft er zin in en houdt het gas er flink op. En er lijkt werkelijk waar geen einde te komen aan deze track.
Waar gaat dit heen?
Wanneer houdt het op?
Al is het het mooiste huis dat we ooit hebben gezien, ik wil hier niet wonen!

Inmiddels zit ik niet meer in mijn stoel, maar hang ik aan het handvat boven de passagiersstoel zodat ik de schokken van de steeds slechter wordende track beter kan opvangen.

Na ruim 30 minuten hobbelen komen we aan bij een afgelegen huis midden in een natuurpark.

,,The track is pretty good, don’t you think!” is het eerste wat onze makelaar zegt wanneer we uitstappen.
Volgens mij zie ik inmiddels groen en ik ben zo misselijk dat ik alleen nog maar lafjes kan glimlachen. Ik neem een slok water, fatsoeneer mezelf en introduceer ons dan bij de eigenaar, een bejaarde Engelsman. Vol trots laat hij ons het huis zien. Nou ja, huis… Het komt er op neer dat hij de afgelopen 20 jaar met ducktape en kroonsteentjes een eeuwenoude boerderij weer leven heeft proberen in te blazen. Ook dit huis is oud en kruip-door-sluip-door, maar het heeft niets van het schattige dat het vorige huis wel had. Onder de deuren zitten kieren van 10 cm (wel lekker luchtig), vloeren liggen scheef (handig met knikkeren) en leidingen lopen in het zicht. Halleluja, dit verdient niet eens de status huis, dit is gewoon een schuur!
De eigenaar vertelt dat hij een deel van het huis verhuurt en dat bezoekers altijd hartstikke enthousiast zijn. Lekker ’back to basic’. Als ze daar Spartaans mee bedoelen, dan snap ik het… Dit is wel een leuk projectje voor ‘Help mijn man is klusser’. Zouden ze dat programma in Engeland ook kennen?

We ronden de bezichtiging af en lopen weer richting de auto.
Zodra ik de stoffige huurauto zie staan, krijg ik het alweer benauwd.
Oh nee, nu moeten we dat hele stuk track weer terug!

Lees meer

11587224553_c11f0fbd55_o

Ongekende capaciteiten van een huurauto

Het heeft een paar dagen geregend, dus een mooi moment om te kijken hoe de tracks er nu bij liggen. Bovendien is het zondag, dus we kunnen niet op pad met een makelaar. Mi Amor heeft een aantal huizen op internet gevonden waarvan hij graag de ligging wil zien voor we besluiten daar met een makelaar naar toe te gaan. Hij heeft een route uitgestippeld en de betreffende huizen gemarkeerd op Google Maps. Aan mij de eer om ons met de tablet in de hand over de tracks te navigeren.

Het eerste deel verloopt vlekkeloos. Dit deel van de track is prima begaanbaar. Dat moet ook wel, want er staan hier best veel huizen. Maar hoe verder de track het dal in kronkelt, hoe slechter het wordt. Ik schud alle kanten op in de auto en roep ondertussen dingen als:
,,Zometeen flauwe bocht naar links, langzamer rijden want daarna haarspeldbocht, bij de kruising rechts…”
Holymoly, het begint er steeds meer op te lijken dat we meedoen aan de Dakar-rally. Mi Amor heeft er duidelijk lol in om de huurauto zo goed mogelijk over de steeds gammeler wordende track te manoeuvreren en stelt zelfs voor om ons op te geven voor Parijs-Dakar. Ik krijg het daarentegen steeds benauwder en zit al tien minuten met samengeknepen billen in de auto.

,,Mooi, hier hebben ze een tractor. Dus als we vast komen te zitten, kunnen ze ons er altijd uit trekken,” roept Mi Amor.
Nou, dat is een hele geruststelling.
We slingeren steeds verder het dal in.
,,Schat, we willen toch niet in een dal wonen?” weet ik met een benepen stemmetje uit te brengen.
,,No worries, straks gaat de weg weer klimmen.”

Op een gegeven moment zie ik voor ons een enorme plas water op de track liggen. We hebben het laagste punt van het dal bereikt. En ja, daar is de track veranderd in een riviertje. Ik knijp mijn billen nog iets meer bij elkaar en probeer rustig te blijven ademhalen.
Ik ben echt onder de indruk van wat dit kleine huurautootje allemaal kan hebben. Maar of dit huurautootje ook dienst doet als amfibie-voertuig, betwijfel ik.

Mi Amor trapt hard op de rem en stapt uit om het riviertje van dichtbij te bewonderen. Ik doe ondertussen een schietgebedje.
Hij stapt weer in en zegt: ,,Ik geloof niet dat dit een goed idee is.”
Ik sla een zucht van opluchting.

Alleen hoe komen we hier nu uit?

Mi Amor heeft de oplossing.
Hij trapt vol het gas in, laat de koppeling op komen en met piepende banden rijden we keihard achteruit, de track weer op. Ik besluit het te filmen en pak de camera.
,,Zometeen scherpe bocht naar links zodat we kunnen keren, toch?” roept Mi Amor.
Shit, ik weet het niet meer! Ik gooi de camera aan de kant en pak de tablet er weer bij.
Ik zie ons als blauw stipje bewegen op de kaart.
,,Ja, daar zijn we bijna. Nog een klein stukje. Nu!”
Mi Amor gooit het stuur om en jahoor, het gaat precies goed. We staan nu weer met ons neus richting de opgaande track. Dit is in ieder geval een goed begin, nu de rest van de track nog.
Hij laat de koppeling weer opkomen en geeft gas bij. De auto maakt een hoop herrie, maar komt amper in beweging. Stapvoets rijden we de track weer op totdat de motor afslaat. Mi Amor probeert het opnieuw, maar de auto slaat gelijk weer af. Dit is duidelijk te steil voor onze huurauto en ik vrees dat ik zo de eigenaar van de tractor moet gaan vragen om ons hier uit te trekken…

Mi Amor zet de auto weer in zijn achteruit en laat hem verder naar beneden zakken zodat we meer aanloop hebben om dit steile stuk van de track te kunnen bedwingen.
Daar gaan we weer. Vol het gas in, de koppeling op laten komen en met piepende banden komt de auto in beweging en blijft dit keer ook in beweging.
Ik probeer weer een filmpje te maken, maar het hobbelt zo dat ik meer het dashboard aan het filmen ben dan de weg. Na een kwartiertje hobbelen zijn we weer bij de weg en slaak niet alleen ik, maar ook Mi Amor een zucht van opluchting.

Poeh he, de hoogste tijd om een barretje op te zoeken en met wat tapas bij te komen van dit avontuur. En daarna snel langs de wasserette, want ik geloof niet dat het de bedoeling is om off-road te rijden met een huurauto…

Lees meer

16018520045_ad250d8e19_k

Doggystyle

Annette is een Nederlandse makelaar en een vrolijke verschijning in haar bloemenjurkje. De liefde heeft haar 5 jaar geleden naar Spanje gebracht. De liefde is inmiddels bekoeld, maar teruggaan naar Nederland heeft ze nooit overwogen.
,,Kijk om je heen! Waarom zou ik weer op een flatje in regenachtig Nederland gaan wonen?”
Tja, ik kan haar geen ongelijk geven.

Sinds haar relatie uit is, is ze makelaar geworden. Dat doet tenslotte iedere Noord-Europeaan hier die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet heeft bereikt. Zelf heeft ze nog nooit een huis gekocht in haar leven. Haar adviezen neem ik dan ook niet al te serieus. Een makelaar die nog nooit een huis heeft gekocht is wat mij betreft als een slager die vegetarisch is.
Hoe kun je je klanten dan adviseren hoe ze het beste een pepersteak bereiden?

Als eerste gaan we een huis bekijken waar ook veel gastenruimte bij zit. Ik kijk erg uit naar dit huis. Volgens de brochure is het groot, heeft het een prachtige met bougainville begroeide veranda, een zwembad en een ruime praktische tuin. En dan is het ook nog redelijk geprijsd. Dit keer vindt niet alleen de makelaar dat, maar zelfs wij.

De entree van het huis is enigszins teleurstellend. Het is donker en het ruikt muf. Al snel blijkt dat alles in het huis eigenlijk te vies is om aan te raken. Wanneer je een huis van een Spaanse familie bekijkt, is alles tot in de puntjes gepoetst en ruikt het nog net niet naar chloor. Deze Engelse familie heeft dat voor het gemak maar overgeslagen. Het lijkt erop dat alleen de 5 keffertjes die blaffend rondrennen af en toe iets van de vloer likken en met hun vacht de vloer moppen.

De vrouw des huizes toont ons het huis en praat honderduit. Maar ik heb werkelijk waar geen idee wat ze zegt. Het klinkt als het Engels dat je vaak hoort in het tv-programma Zon, Zee, Zuipen, Ziekenhuis, alleen mis ik nu de ondertiteling.

In een van de slaapkamers zit oma in een hoek op haar omastoel te rochelen met een hondje aan haar voeten. Ik besluit haar geen hand te geven, maar vriendelijk te zwaaien.
Het huis is eigenlijk van oma. Zij en haar man hebben dit 20 jaar geleden laten bouwen. Opa is inmiddels dood, oma krakkemikkig en nu wil de familie het verkopen. Sinds de dood van opa is er ook duidelijk niets meer aan het huis gebeurd. Scheuren, kieren, gammele deuren, afbladderende verf. Allemaal simpel op te lossen, maar je moet het wel even doen.

Tot slot toont de vrouw des huizes de tuin. De veranda is inderdaad prachtig begroeid met knalroze bougainville, maar dat is dan ook het enige pluspunt. We moeten tussen de hondendrollen slalommen om het zwembad te bereiken dat hopelijk al een tijdje niet meer is gebruikt. Het ligt er vervuild en armzalig bij. Annette wijst naar het achterste deel van de tuin en zegt dat daar een prachtig terras en yoga-platform kan worden gemaakt. We slalommen verder de tuin in om dit beter te kunnen bekijken.
,,Kijk dit dan!” roept Mi Amor.
En jahoor, verstopt achter wat bosjes kijk je zo de tuin van de buren in. En wat voor buren! Het blijkt een geitenboerderij. Nu vind ik geitjes hartstikke gezellig en ben ik dol op geitenkaas, maar stinken dat die beesten kunnen…

Volgens mij zijn we wel weer klaar voor vandaag.
Als je van stront houdt, is dit the place to be.
Wij slaan even over.
Volgende huis alstublieft!

Lees meer

ryanair2

Het nadeel van budget airlines

Eindelijk een huis waarvan mijn hart sneller gaat kloppen! En zo te zien dat van Mi Amor ook. De verkopers hebben het zelf laten bouwen en overal is over nagedacht. Dit is zoals je wilt dat je huis is. Ruim, praktisch, bovenop een berg, prachtig uitzicht, dicht bij een leuk stadje, gezellige patio, goed bereikbaar, groot zwembad, aparte gastenkamers, grote buitenkeuken met leuke Hawai-style zitjes, garage… En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik moet me inhouden om niet door het huis te huppelen, dat zal vast de onderhandeling niet ten goede komen.
Vanaf het terras sta ik verliefd naar het huis en het zwembad te kijken. Jahoor, hier zie ik ons wel wonen.
Rebby, de makelaar, gebaart ons naar het Hawai-zitje te komen. Ze wil graag weten wat we van het huis vinden, komt dit in de buurt van hetgeen we zoeken? Ik besluit mijn mond te houden, laat Mi Amor het woord maar doen. Hij geeft aan dat dit huis inderdaad in de buurt komt van wat we zoeken. Rebby is duidelijk blij om dat te horen. Ze vertelt dat het huis al een aantal jaar te koop staat en dat de verkopers niet meer in goede gezondheid zijn en daarom haast hebben met de verkoop.
Dat klinkt goed, dan kan er altijd nog wat van de prijs af, denk ik verheugd.

Maar wat is dat nou?

Rebby gaat steeds harder praten om verstaanbaar te blijven.
En dat is wel nodig ook, want ik versta haar nog maar net. Terwijl ze haar stem al 30 decibel omhoog heeft gepitched.
Ik kijk omhoog, een vliegtuig van Easyjet vliegt recht over ons heen, op weg naar Malaga. Het scheelt niet veel of ik kan de gezichten van de passagiers onderscheiden, zo laag vliegt het vliegtuig.
Zodra het voorbij is, praat Rebby weer normaal.
Maar drie minuten later zit ze weer schreeuwend op het terras, terwijl er ditmaal een Ryanair-toestel over vliegt. Dit spelletje herhaalt zich nog een paar keer, net zo lang totdat we alle budget-airlines een keer voorbij hebben zien komen.
Mijn liefde voor dit huis begint enigszins te bekoelen.
Ik zie mezelf hier al yogales geven in de tuin.

Adem diep in. Heel goed, snuif die kerosinedampen goed op.
EN ADEM DAN LANGZAAM UIT!!!
NAMASTE…

Volgens Rebby hangt het van de windrichting af of je veel last hebt van de vliegtuigen. Een soort Russische roulette met herrie dus.

We vertellen Rebby dat we er nog even over na denken en lopen daarna naar de auto.

,,Zeg schat, heb jij ooit overwogen om in Nederland in Zwanenburg te gaan wonen?” vraagt Mi Amor.
,,Nou nee! Ik ga toch niet vrijwillig onder een start- en landingsbaan wonen!”
,,Ok, dank je, streep dit huis dan ook maar van je verlanglijst af…”

Allright, back to the drawing board…

Lees meer