IKE-JA of IKE-NEE? Waarom het ook in Spanje geen goed idee is om op zaterdag naar Ikea te gaan (deel 1)

We hebben een huis. Het is van onder tot boven gepoetst, van binnen geschilderd en electriciteit en water zijn aangesloten. Meubels erin en wij kunnen er ook in. Een grijze druilerige dag lijkt ons perfect om onze slag te slaan bij Ikea. Deze gedachte houdt stand tot het moment dat we de parkeerplaats van Ikea oprijden. Halleluja, wat een hoeveelheid auto’s. Even vergeten dat het een zaterdag is. Wat doen Spanjaarden op druilerige zaterdagen? Precies, die gaan met de familie, pardon, met de hele familie naar de Ikea. Ouders met kinderen, tantes en opa’s en oma’s schuifelen in een slakkentempo door de gangpaden van Ikea. Overal waar je kijkt, rennen kinderen en het is een kakofonie van geluiden. Rustig blijven ademen, we hebben een doel. We willen in ieder geval een bank en een bed uitzoeken, zodat die later in de week bezorgd kunnen worden.

We zijn het snel eens over het model en kleur van de bank. Nu nog een medewerker strikken die onze bestelling in de computer kan invoeren. Echter lijkt het vinden van een medewerker op het spelen van een rugbywedstrijd. Eerst moet je bepalen bij welke medewerker je denkt het snelste aan de beurt te zijn. Daarna moet je de medewerker als een schaduw achtervolgen en zodra deze klaar is met de vorige klant duik je er bovenop terwijl je andere klanten op afstand houdt. Uiteindelijk weet ik een medewerker te strikken en in mijn beste Spanglish leg ik uit wat voor bank we willen. Hij loopt naar een computer en komt even later terug met een printje, vraagt of het klopt en geeft nog een uitgebreide toelichting in het Spaans. Ik begrijp dat we met dit formulier de bank bij de kassa kunnen afrekenen en daarna bij de bezorgbalie een afspraak kunnen maken voor de bezorging. Ik zeg ‘Comprendo’ en ‘Gracias’ en ga daarna op zoek naar Mi Amor die inmiddels al een studie van de bedden heeft gemaakt.

Grappig, bij de Ikea in Spanje kun je kiezen uit bedden in Spaanse (135 x 190) of Europese maten (160 x 200). Dat is een makkelijke keuze, al vinden we 160 x 200 cm eigenlijk nog te klein. Het is niet anders. Ook hier weten we een medewerker te tackelen die onze bestelling invoert in de computer. Weer krijgen we een printje waarmee we kunnen afrekenen bij de kassa. Top, dit ging eigenlijk best vlot. Snel door naar het restaurant om even wat te drinken en snacken. Vlak voor we daar zijn, klinkt het alsof er een kudde galopperende paarden door het gangpad rent. Wat blijkt, Ikea zorgt vandaag ook voor entertainment voor de kleintjes. Hartstikke leuk, lekker muziek maken, zingen en geschminkt als Indiaantjes over de kinderafdeling rennen.
Al slalommend om de Indiaantjes heen weten we het restaurant te bereiken. Dit lijkt wel een oorlogsgebied. Overal staan dienbladen met vuile vaat en half afgekloven hot dog broodjes. Alle tafels zijn bezet (en dat terwijl er geen kind op zijn gat zit) en de rij bij de kassa is eindeloos. Zucht. De rij bij de koffiecorner is te overzien, dus dan maar alleen een kopje koffie. Daarna snel door. We gooien nog een kar vol met serviesgoed, beddengoed en een Kallax (wie heeft hem niet?) en spoeden ons naar de finish, de kassa. Yes, het einde is in zicht! Of toch niet?
Wordt vervolgd…

Lees meer