Grijze kraaien op koopjesjacht

We zijn op de vlooienmarkt in een Spaans kustdorp. En zeg je kust, dan zeg je buitenlandse pensionados. Zo komt het dat we tijdens het struinen op de vlooienmarkt mogen genieten van een prachtig schouwspel….

Zij ‘de Kraai’ heeft kort alle-kanten-op-springend grijs haar, een bodywarmer vol met hondenharen, een grijze joggingbroek en sandalen met tennissokken. Een echte guiri
Haar man ‘de Brombeer’ draagt iets vergelijkbaars. Zijn ronde bierbuik extra accentuerend met een vettig heuptasje dat werkelijk ‘te vies om te jatten’ is.

Met een doorgerookte nerveuze kopstem kraait zij: ,,Henk!!! hijsnaputnie, hij snap ut nie hoor.”
,,Ik ga ut nog wel un keer uitlegge…” bromt haar man.
,,Dis wan wie olreddy hef in ouwr casa!” schreeuwt hij naar de Spaanse marktkoopman alsof hij doof is. Onderwijl wijst hij naar een stoffig houten beeldje in de vorm van een hert. Je kent het wel, zo’n ding die Afrikanen overal langs de Spaanse costa’s tot treurens toe aan je proberen te slijten.
,,10 euro,” gebaart de Spaanse marktkoopman.
,,Neeeeee, zie je wel,” roept de Kraai hoofdschuddend. ,,Hijsnaputnie, hijsnaputnie hoor!”
,,Wie not want dis wan, wie hef dis in ouwr casa olreddy! Wie lif hier!” roept de Brombeer nog harder.
,,8 euro,” gebaart de Spanjaard nu.
,,Neeee! Nou zeg, hij snap ut nie, hij snap ut ech nie hoor…”
De Spaanse marktkoopman haalt zijn schouders op alsof hij wil zeggen ‘dan niet’. Net op dat moment komt zijn vrouw aan lopen, zij spreekt een beetje Engels.
,,You want this one?” vraagt ze wijzend naar het houten hert.
,,No, wie olreddy hef dis wan in ouwr casa,” antwoordt de Brombeer.
De vrouw kijkt nu wat verbaasd. Zij lijkt zich ook af te vragen waarom ze dan de hele tijd naar het hert wijzen.
,,Wie want det wan,” zegt de Brombeer terwijl hij een beeldje van een houten motorfiets aanwijst.
,,This one?” vraagt de Spaanse vrouw terwijl ze het beeldje oppakt.
,,Jajaja! Zij begrijpt ut wel!” kraait de Kraai nu terwijl ze bijna in haar joggingbroek pist van opwinding.
,,Jes! Wie want dis wan for ouwr casa,” roept de Brombeer opgelucht.
,,Ok, 10 euro please.”
,,Net wasienog 8,” sputtert de Kraai.
,,Eeijt!” roept de Brombeer.
,,No, 10 euro,” antwoordt de Spaanse kordaat.
,,Ik wil um wel hebbe hoor,” dramt de Kraai.
De Brombeer zucht, grabbelt wat geld uit z’n heuptasje en betaalt, terwijl de Kraai zo blij als een kind het houten motorfietsje vasthoudt.

Lees meer

IKE-JA of IKE-NEE? Waarom het ook in Spanje geen goed idee is om op zaterdag naar Ikea te gaan (deel 2)

Het einde van ons dagje Ikea is nu echt in zicht. Alleen nog even betalen. Nou ja, even… Alle kassa’s zijn open. Toch staan we 20 minuten in de rij voordat we aan de beurt zijn. Ik overhandig de printjes van de bank en het bed aan de kassa-medewerker. Die begint gelijk in rap Spaans een heel verhaal. Ik begrijp het niet, Mi Amor gelukkig wel. Hij zucht.
,,Schatje, de onderdelen van de bank hadden we zelf in het magazijn op een kar moeten laden. Alleen de hoezen niet.”
Aha, ik had het dus niet goed begrepen en het einde van onze Ikea-trip is dus nog niet in zicht…
,,Oeps, lost in translation.”

Mi Amor probeert nog van alles te regelen, bijvoorbeeld dat een Ikea-medewerker de bank voor ons uit het rek trekt. Maar helaas, het lukt hem niet om de wereldwijd geimplementeerde werkwijze van de Ikea op deze drukke zaterdagmiddag aan te passen.
Inmiddels beginnen de mensen achter ons in de rij onrustig heen en weer te schuifelen en de kassa-medewerker heeft het zweet op zijn bovenlip staan. Dan maar weer terug de winkel in. Mi Amor rekent af, parkeert mij met de spullen bij de uitgang en gaat in het magazijn op zoek naar de onderdelen van onze nieuwe bank. Na een kwartier komt hij terug, zijn gezicht staat op onweer. Het schap was leeg.
,,Kom, we gaan. Dan maar geen bed en bank van Ikea,” gromt Mi Amor terwijl hij de kar vol zooi richting de uitgang duwt.
,,En dan?” roep ik vertwijfeld. ,,Gaan we een dag rondslenteren in een andere woonwinkel en dan drie maanden wachten totdat het geleverd kan worden? Mooi niet!”
Ik klink strijdvaardiger dan ik eruit zie. (Had ik trouwens al verteld dat ik op dat moment een paar maanden zwanger was…?)
Mi Amor gaat de reeds door ons aangeschafte spullen alvast in de auto opbergen en ik duik weer het Ikea-magazijn in. Ik ben dusdanig gaar dat ik ineens geen woord Spaans meer spreek. Gelukkig vind ik een medewerker die Engels spreekt. Het rek is inderdaad leeg, maar niet getreurd: het zal binnen een half uur weer worden aangevuld. Wanneer Mi Amor even later terugkomt, treft hij mij uitgeteld in het schap aan. Ik ben maar op een stapel dozen gaan liggen, want ik kan geen stap meer zetten. Als een aangespoelde (zwangere) walvis lig ik in het rek. Mi Amor schiet in de lach.
,,Schatje toch, dit is niet de bedoeling hoor!”
Hij regelt snel een kar waar hij mij op zet en rijdt me naar het restaurant. Het is hier inmiddels iets rustiger dan eerder op de dag. We eten en drinken wat en gaan daarna op ons gemak weer terug naar HET rek waar inmiddels DE bank weer op voorraad staat.
Yes! Onze Ikea-trip zit er nu echt bijna op.

Wat heb ik vandaag geleerd?
Ga als de sodemieter weer met Spaanse les beginnen en ga NOOIT op zaterdag naar Ikea, ook niet in Spanje!

Lees meer