Grijze kraaien op koopjesjacht

We zijn op de vlooienmarkt in een Spaans kustdorp. En zeg je kust, dan zeg je buitenlandse pensionados. Zo komt het dat we tijdens het struinen op de vlooienmarkt mogen genieten van een prachtig schouwspel….

Zij ‘de Kraai’ heeft kort alle-kanten-op-springend grijs haar, een bodywarmer vol met hondenharen, een grijze joggingbroek en sandalen met tennissokken. Een echte guiri
Haar man ‘de Brombeer’ draagt iets vergelijkbaars. Zijn ronde bierbuik extra accentuerend met een vettig heuptasje dat werkelijk ‘te vies om te jatten’ is.

Met een doorgerookte nerveuze kopstem kraait zij: ,,Henk!!! hijsnaputnie, hij snap ut nie hoor.”
,,Ik ga ut nog wel un keer uitlegge…” bromt haar man.
,,Dis wan wie olreddy hef in ouwr casa!” schreeuwt hij naar de Spaanse marktkoopman alsof hij doof is. Onderwijl wijst hij naar een stoffig houten beeldje in de vorm van een hert. Je kent het wel, zo’n ding die Afrikanen overal langs de Spaanse costa’s tot treurens toe aan je proberen te slijten.
,,10 euro,” gebaart de Spaanse marktkoopman.
,,Neeeeee, zie je wel,” roept de Kraai hoofdschuddend. ,,Hijsnaputnie, hijsnaputnie hoor!”
,,Wie not want dis wan, wie hef dis in ouwr casa olreddy! Wie lif hier!” roept de Brombeer nog harder.
,,8 euro,” gebaart de Spanjaard nu.
,,Neeee! Nou zeg, hij snap ut nie, hij snap ut ech nie hoor…”
De Spaanse marktkoopman haalt zijn schouders op alsof hij wil zeggen ‘dan niet’. Net op dat moment komt zijn vrouw aan lopen, zij spreekt een beetje Engels.
,,You want this one?” vraagt ze wijzend naar het houten hert.
,,No, wie olreddy hef dis wan in ouwr casa,” antwoordt de Brombeer.
De vrouw kijkt nu wat verbaasd. Zij lijkt zich ook af te vragen waarom ze dan de hele tijd naar het hert wijzen.
,,Wie want det wan,” zegt de Brombeer terwijl hij een beeldje van een houten motorfiets aanwijst.
,,This one?” vraagt de Spaanse vrouw terwijl ze het beeldje oppakt.
,,Jajaja! Zij begrijpt ut wel!” kraait de Kraai nu terwijl ze bijna in haar joggingbroek pist van opwinding.
,,Jes! Wie want dis wan for ouwr casa,” roept de Brombeer opgelucht.
,,Ok, 10 euro please.”
,,Net wasienog 8,” sputtert de Kraai.
,,Eeijt!” roept de Brombeer.
,,No, 10 euro,” antwoordt de Spaanse kordaat.
,,Ik wil um wel hebbe hoor,” dramt de Kraai.
De Brombeer zucht, grabbelt wat geld uit z’n heuptasje en betaalt, terwijl de Kraai zo blij als een kind het houten motorfietsje vasthoudt.

Lees meer

IKE-JA of IKE-NEE? Waarom het ook in Spanje geen goed idee is om op zaterdag naar Ikea te gaan (deel 1)

We hebben een huis. Het is van onder tot boven gepoetst, van binnen geschilderd en electriciteit en water zijn aangesloten. Meubels erin en wij kunnen er ook in. Een grijze druilerige dag lijkt ons perfect om onze slag te slaan bij Ikea. Deze gedachte houdt stand tot het moment dat we de parkeerplaats van Ikea oprijden. Halleluja, wat een hoeveelheid auto’s. Even vergeten dat het een zaterdag is. Wat doen Spanjaarden op druilerige zaterdagen? Precies, die gaan met de familie, pardon, met de hele familie naar de Ikea. Ouders met kinderen, tantes en opa’s en oma’s schuifelen in een slakkentempo door de gangpaden van Ikea. Overal waar je kijkt, rennen kinderen en het is een kakofonie van geluiden. Rustig blijven ademen, we hebben een doel. We willen in ieder geval een bank en een bed uitzoeken, zodat die later in de week bezorgd kunnen worden.

We zijn het snel eens over het model en kleur van de bank. Nu nog een medewerker strikken die onze bestelling in de computer kan invoeren. Echter lijkt het vinden van een medewerker op het spelen van een rugbywedstrijd. Eerst moet je bepalen bij welke medewerker je denkt het snelste aan de beurt te zijn. Daarna moet je de medewerker als een schaduw achtervolgen en zodra deze klaar is met de vorige klant duik je er bovenop terwijl je andere klanten op afstand houdt. Uiteindelijk weet ik een medewerker te strikken en in mijn beste Spanglish leg ik uit wat voor bank we willen. Hij loopt naar een computer en komt even later terug met een printje, vraagt of het klopt en geeft nog een uitgebreide toelichting in het Spaans. Ik begrijp dat we met dit formulier de bank bij de kassa kunnen afrekenen en daarna bij de bezorgbalie een afspraak kunnen maken voor de bezorging. Ik zeg ‘Comprendo’ en ‘Gracias’ en ga daarna op zoek naar Mi Amor die inmiddels al een studie van de bedden heeft gemaakt.

Grappig, bij de Ikea in Spanje kun je kiezen uit bedden in Spaanse (135 x 190) of Europese maten (160 x 200). Dat is een makkelijke keuze, al vinden we 160 x 200 cm eigenlijk nog te klein. Het is niet anders. Ook hier weten we een medewerker te tackelen die onze bestelling invoert in de computer. Weer krijgen we een printje waarmee we kunnen afrekenen bij de kassa. Top, dit ging eigenlijk best vlot. Snel door naar het restaurant om even wat te drinken en snacken. Vlak voor we daar zijn, klinkt het alsof er een kudde galopperende paarden door het gangpad rent. Wat blijkt, Ikea zorgt vandaag ook voor entertainment voor de kleintjes. Hartstikke leuk, lekker muziek maken, zingen en geschminkt als Indiaantjes over de kinderafdeling rennen.
Al slalommend om de Indiaantjes heen weten we het restaurant te bereiken. Dit lijkt wel een oorlogsgebied. Overal staan dienbladen met vuile vaat en half afgekloven hot dog broodjes. Alle tafels zijn bezet (en dat terwijl er geen kind op zijn gat zit) en de rij bij de kassa is eindeloos. Zucht. De rij bij de koffiecorner is te overzien, dus dan maar alleen een kopje koffie. Daarna snel door. We gooien nog een kar vol met serviesgoed, beddengoed en een Kallax (wie heeft hem niet?) en spoeden ons naar de finish, de kassa. Yes, het einde is in zicht! Of toch niet?
Wordt vervolgd…

Lees meer