IKE-JA of IKE-NEE? Waarom het ook in Spanje geen goed idee is om op zaterdag naar Ikea te gaan (deel 2)

Het einde van ons dagje Ikea is nu echt in zicht. Alleen nog even betalen. Nou ja, even… Alle kassa’s zijn open. Toch staan we 20 minuten in de rij voordat we aan de beurt zijn. Ik overhandig de printjes van de bank en het bed aan de kassa-medewerker. Die begint gelijk in rap Spaans een heel verhaal. Ik begrijp het niet, Mi Amor gelukkig wel. Hij zucht.
,,Schatje, de onderdelen van de bank hadden we zelf in het magazijn op een kar moeten laden. Alleen de hoezen niet.”
Aha, ik had het dus niet goed begrepen en het einde van onze Ikea-trip is dus nog niet in zicht…
,,Oeps, lost in translation.”

Mi Amor probeert nog van alles te regelen, bijvoorbeeld dat een Ikea-medewerker de bank voor ons uit het rek trekt. Maar helaas, het lukt hem niet om de wereldwijd geimplementeerde werkwijze van de Ikea op deze drukke zaterdagmiddag aan te passen.
Inmiddels beginnen de mensen achter ons in de rij onrustig heen en weer te schuifelen en de kassa-medewerker heeft het zweet op zijn bovenlip staan. Dan maar weer terug de winkel in. Mi Amor rekent af, parkeert mij met de spullen bij de uitgang en gaat in het magazijn op zoek naar de onderdelen van onze nieuwe bank. Na een kwartier komt hij terug, zijn gezicht staat op onweer. Het schap was leeg.
,,Kom, we gaan. Dan maar geen bed en bank van Ikea,” gromt Mi Amor terwijl hij de kar vol zooi richting de uitgang duwt.
,,En dan?” roep ik vertwijfeld. ,,Gaan we een dag rondslenteren in een andere woonwinkel en dan drie maanden wachten totdat het geleverd kan worden? Mooi niet!”
Ik klink strijdvaardiger dan ik eruit zie. (Had ik trouwens al verteld dat ik op dat moment een paar maanden zwanger was…?)
Mi Amor gaat de reeds door ons aangeschafte spullen alvast in de auto opbergen en ik duik weer het Ikea-magazijn in. Ik ben dusdanig gaar dat ik ineens geen woord Spaans meer spreek. Gelukkig vind ik een medewerker die Engels spreekt. Het rek is inderdaad leeg, maar niet getreurd: het zal binnen een half uur weer worden aangevuld. Wanneer Mi Amor even later terugkomt, treft hij mij uitgeteld in het schap aan. Ik ben maar op een stapel dozen gaan liggen, want ik kan geen stap meer zetten. Als een aangespoelde (zwangere) walvis lig ik in het rek. Mi Amor schiet in de lach.
,,Schatje toch, dit is niet de bedoeling hoor!”
Hij regelt snel een kar waar hij mij op zet en rijdt me naar het restaurant. Het is hier inmiddels iets rustiger dan eerder op de dag. We eten en drinken wat en gaan daarna op ons gemak weer terug naar HET rek waar inmiddels DE bank weer op voorraad staat.
Yes! Onze Ikea-trip zit er nu echt bijna op.

Wat heb ik vandaag geleerd?
Ga als de sodemieter weer met Spaanse les beginnen en ga NOOIT op zaterdag naar Ikea, ook niet in Spanje!

Lees meer

16367251437_ba5a49f2bb_o

How to piss off your customer – part 2

,,Ik weet niet wat je hebt aangevraagd, maar ik vind het allemaal niets wat we vandaag hebben gezien. Zonde van de tijd,” zegt Mi Amor tegen mij terwijl we nog steeds achterin de auto zitten bij Debby en Nicole.
Zelf begrijp ik het ook niet. Ik had hoge verwachtingen van deze dag. Inmiddels hebben we vijf huizen bekeken met deze dames en het was het allemaal niet. Inmiddels zijn we ook hongerig en moe. Dus de sfeer wordt er niet beter op. Ik besluit in mijn mail te kijken welke huizen ik eigenlijk had aangevraagd.

,,Eeeeehhm schatje, ik had het eerste huis aangevraagd en het huis dat we nu gaan zien…”
,,Lekker dan! Dus wij vragen heel specifiek een aantal huizen aan en in plaats daarvan laten die twee mutsen ons eerst een paar huizen van vrienden en bekenden zien. Alsof wij niets beter te doen hebben…”
,,Ik moet ze nageven dat ze wel de tijd voor ons nemen,” antwoord ik terwijl we met een slakkegangetje op weg gaan naar het laatste huis van vandaag. Onderweg vertelt Debby dat de Engelse eigenaren van dit huis al jaren in scheiding liggen en dat het huis nu wordt verhuurd aan een vriendelijk Nederlands stel. Ik ben benieuwd.
Wanneer we het erf op lopen, horen we vanuit het huis iemand roepen: ,,Aah, there are the intruders.”
Nou zeg, heel vriendelijk…

Een grijnzende grijzende vijftiger verschijnt in de deuropening en we stellen ons braaf voor. Samen met zijn vrouw huurt hij dit huis nu drie jaar. Het huis is een oude cortijo die tien jaar geleden helemaal is verbouwd. Het ligt op een prachtige locatie, is omringd door bloeiende amandelbloesem en is van alle gemakken voorzien. Hier worden wij best enthousiast van. Maar ook zien we dat de verbouwing kwalitatief niet goed is uitgevoerd en dat er nog een hoop geld tegenaan moet om bijvoorbeeld een aantal lekkages te verhelpen. Gelukkig doet de huurder ook heel erg zijn best om het huis te verkopen.

Bij elke ruimte in het huis heeft hij wel iets op te merken. Hij wil hier duidelijk nog niet weg.
,,Als ik op zoek zou zijn naar een huis zou ik dit zeker niet kopen.”
,,Oh nee?” veins ik onschuldig.
,,Nee, want het huis is in hele slechte staat. Je kunt hier eigenlijk niet wonen.”
,,Jullie wonen hier toch ook?”
,,Maar wij wonen hier omdat de huur zo laag is. Wij zouden dit echt nooit kopen.”
Lekker dan, van je huurder moet je het maar hebben.

Het is mooi geweest voor vandaag. We nemen afscheid en lopen weer terug naar de auto.
,,Schat, wat een enig huis is dit! Hier gaat mijn hart wel sneller van kloppen,” zeg ik op een toon zodat de huurder het nog net kan horen.
Mi Amor begrijpt mijn hint en speelt het mee.
,,Dit komt inderdaad in de buurt van wat we zoeken. Misschien moeten we maar een bod doen.”

Tijdens de terugreis in de auto vragen de dames wat we van de huizen van vandaag vonden. Mi Amor zegt dat het zeker niet was was we gevraagd hadden en dat we ‘not amused’ zijn. Hierop volgt een doodse stilte.
Terug aangekomen bij de parkeerplaats doen ze nog een laatste poging. Nicole richt zich tot mij en Debby tot Mi Amor, maar ook dit mag niet baten.

Wel blijven de dames ons de weken erna spammen met mails over mogelijk interessante huizen. Heel raar, maar we voelen niet de behoefte om nog een keer vrijwillig met hun op pad te gaan.

 

Dat was me het dagje wel! Ooit wel eens een makelaar versteld doen staan door heel eerlijk te zeggen dat je de service slecht vond? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

2-view

How to piss off your customer – part 1

We willen toch nog een keer in de streek kijken waar we ook het vliegtuighuis hebben gezien. Niet omdat we graag onder een aanvliegroute willen wonen, maar omdat het wel een hele leuke streek is.
Per mail heb ik een afspraak gemaakt met ene Nicole. Ik heb bij haar de bezichtiging van tien huizen aangevraagd en tevens uitgelegd wat wij belangrijk vinden in een huis. Ook heb ik aangegeven dat indien een huis onder de aanvliegroute ligt we het NIET hoeven te zien. Tot zover alles duidelijk.

We ontmoeten Nicole op een parkeerplaats van een restaurant waar ze al op ons staat te wachten met, jawel, Debby de makelaar met wie we het vliegtuighuis hebben bekeken. Nicole en Debby introduceren zichzelf en stellen voor om met de auto van Nicole verder te gaan. Onderweg legt Nicole uit dat zij een verzamelwebsite heeft en dat Debby de makelaar hier in de regio is, vandaar dat ze samen mee gaan. Daarna vraagt Debby of we willen toelichten wat we precies zoeken.
,,Well, that’s easy! A house like the beautiful house right underneath the flighttrack we saw with you, but without airplane noise please,” antwoord ik.
Debby schrikt op en kijkt wat ongemakkelijk.
,,We already met?” vraagt ze voorzichtig.
,,Yep.”
Dat is balen he, denk ik. Je had ons in feite al als klant, alleen na de bezichtiging van het vliegtuighuis heb je nooit meer iets van je laten horen. En tja, mochten jullie vandaag een huis aan ons verkopen, dan moet je de commissie delen met Nicole.
Debby herstelt zich en doet alsof ze het zich weer herinnert. Het is niet heel overtuigend, maar vooruit dan maar.
,,Than I know what you like,” zegt ze. Daar voegt ze aan toe dat ze op basis van onze mail zelf ook al een verdere selectie heeft gemaakt van mogelijk interessante huizen en dat we die vandaag ook gaan zien. Als we daar nog tijd voor hebben, vinden we dat geen probleem.
Ondertussen rijden we met een slakkengangetje door het Andalusische landschap. Nicole legt uit dat ze altijd de tijd neemt om ergens te komen. Dat merken we.

We zijn 20 minuten onderweg wanneer Debby geschrokken opmerkt dat de sleutels van de huizen die we nu gaan bezichtigen nog bij haar in de auto liggen. Omkeren dan maar. Inmiddels is me duidelijk dat Nicole gewoon niet kan autorijden, want middels 6x steken weet ze de auto uiteindelijk om te draaien en met hetzelfde slakkegangetje tuffen we terug om de sleutels op te halen. En jawel, daarna gaan we in hetzelfde tempo weer op pad. Dit belooft wat voor vandaag.

Wanneer we eindelijk aankomen bij het eerste huis, springt Debby uit de auto om het hek te openen. Mi Amor stapt ook uit en kijkt naar de lucht.
,,Don’t bother,” roept hij naar Debby.
,,What’s wrong?” vraagt ze verbaasd.
,,Well, look up for a moment. What’s that? Is that a big bird?” vraagt Mi Amor terwijl hij weer in de auto stapt.
Enigszins beteuterd kijkt Debby naar het overvliegende vliegtuig en stapt dan ook weer in de auto.
Jammer voor de eigenaar die zo driftig heeft staan poetsen, maar wij hoeven het niet eens te zien.

We bekijken nog 4 andere huizen, maar ook die weten ons hart niet te bekoren. Inmiddels begint het te schemeren en Nicole kondigt aan dat we nog 1 huis gaan zien en dat we voor het bezichtigen van de andere huizen een nieuwe afspraak maken. Ik zie aan Mi Amor dat hij daar niet op zit te wachten. Hij is klaar met deze twee dames die wel de hele rit gezellig met elkaar zitten te kletsen, maar totaal vergeten zijn waar hun klant om had gevraagd.

 

Heb jij ook wel eens zo’n vermoeiende ervaring gehad? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

ryanair2

Het nadeel van budget airlines

Eindelijk een huis waarvan mijn hart sneller gaat kloppen! En zo te zien dat van Mi Amor ook. De verkopers hebben het zelf laten bouwen en overal is over nagedacht. Dit is zoals je wilt dat je huis is. Ruim, praktisch, bovenop een berg, prachtig uitzicht, dicht bij een leuk stadje, gezellige patio, goed bereikbaar, groot zwembad, aparte gastenkamers, grote buitenkeuken met leuke Hawai-style zitjes, garage… En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik moet me inhouden om niet door het huis te huppelen, dat zal vast de onderhandeling niet ten goede komen.
Vanaf het terras sta ik verliefd naar het huis en het zwembad te kijken. Jahoor, hier zie ik ons wel wonen.
Rebby, de makelaar, gebaart ons naar het Hawai-zitje te komen. Ze wil graag weten wat we van het huis vinden, komt dit in de buurt van hetgeen we zoeken? Ik besluit mijn mond te houden, laat Mi Amor het woord maar doen. Hij geeft aan dat dit huis inderdaad in de buurt komt van wat we zoeken. Rebby is duidelijk blij om dat te horen. Ze vertelt dat het huis al een aantal jaar te koop staat en dat de verkopers niet meer in goede gezondheid zijn en daarom haast hebben met de verkoop.
Dat klinkt goed, dan kan er altijd nog wat van de prijs af, denk ik verheugd.

Maar wat is dat nou?

Rebby gaat steeds harder praten om verstaanbaar te blijven.
En dat is wel nodig ook, want ik versta haar nog maar net. Terwijl ze haar stem al 30 decibel omhoog heeft gepitched.
Ik kijk omhoog, een vliegtuig van Easyjet vliegt recht over ons heen, op weg naar Malaga. Het scheelt niet veel of ik kan de gezichten van de passagiers onderscheiden, zo laag vliegt het vliegtuig.
Zodra het voorbij is, praat Rebby weer normaal.
Maar drie minuten later zit ze weer schreeuwend op het terras, terwijl er ditmaal een Ryanair-toestel over vliegt. Dit spelletje herhaalt zich nog een paar keer, net zo lang totdat we alle budget-airlines een keer voorbij hebben zien komen.
Mijn liefde voor dit huis begint enigszins te bekoelen.
Ik zie mezelf hier al yogales geven in de tuin.

Adem diep in. Heel goed, snuif die kerosinedampen goed op.
EN ADEM DAN LANGZAAM UIT!!!
NAMASTE…

Volgens Rebby hangt het van de windrichting af of je veel last hebt van de vliegtuigen. Een soort Russische roulette met herrie dus.

We vertellen Rebby dat we er nog even over na denken en lopen daarna naar de auto.

,,Zeg schat, heb jij ooit overwogen om in Nederland in Zwanenburg te gaan wonen?” vraagt Mi Amor.
,,Nou nee! Ik ga toch niet vrijwillig onder een start- en landingsbaan wonen!”
,,Ok, dank je, streep dit huis dan ook maar van je verlanglijst af…”

Allright, back to the drawing board…

Lees meer

shopping

November 2014

De badkamerdeur zwaait open en van schrik pies ik bijna over mijn hand.
,,Wat kijk je betrapt!” roept Mi Amor.
Shit, ik dacht dat ik dit even stiekem kon doen.
,,Ik zag je wel wegsluipen. En?”
Ik zwabber de piesdruppels van het stickje en geef het aan Mi Amor.
,,Wat betekent dit?”
Ik heb het al lang gezien. Bij de eerste druppel pies was het al duidelijk.
Mi Amor kijkt me vragend aan.
Nog steeds hang ik boven de pot. Ik vind het nog niet het juiste moment om te antwoorden.
,,Twee streepjes is niet, toch? En een plusje is ja?” gaat Mi Amor verder.
Ik veeg af, trek de wc door en geef hem de Spaanse gebruiksaanwijzing van de stick.
Het blijft even stil.
,,Oh fuck, twee streepjes is si…”
Hij staat me met grote ogen aan te kijken met in zijn ene hand de pisstick en in zijn andere hand de gebruiksaanwijzing.
Ik heb inmiddels een smile van oor tot oor en geef hem een kus.
,,Si, we hebben een niño gemaakt!”

Op het moment van de test ben ik al ruim twee weken overtijd. Eigenlijk is het dus geen grote verrassing. Maar stiekem vonden we het wel spannend om het niet zeker te weten. Het was leuk om te fantaseren over een leven met kinderen, maar als het even niet uitkwam deden we gewoon alsof er niets aan de hand was.

Alles valt nu op zijn plek. Mijn lichaam was niet in de war, ik ben nu gewoon een broedmachine.
Mijn warme voorhoofd (Mi Amor vraagt al een paar weken of ik verhoging heb), mijn borsten die al bijna een cupmaat groter zijn (maar waar hij effe niet aan mag zitten), de bloeding die ik een paar weken geleden had (een innestelingsbloeding, weer wat geleerd), mijn onverklaarbare emotionele toestand van die dag (echt, ik gedroeg me als een emotionele hormonenspuwende draak). Achteraf klopt het allemaal.

We staan nog steeds in de badkamer. Elkaar met een grote smile aan te kijken.
,,Wat nu?” vraagt Mi Amor.
,,Shoppen natuurlijk! Op naar de babywinkel!”

Lees meer

Is deze vraagprijs in euro’s of in peseta’s?

,,Hebben hier echt mensen gewoond?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker, met hun twee kinderen,” antwoordt Marianne, een nieuwe Engelse makelaar.
Wat, met kinderen? Hier? In dit krot?
,,En waarom hebben ze dit ‘project’ niet verder afgemaakt?”
,,Ze zijn gescheiden.”
,,Aha, en geen van twee wilde zeker hier blijven wonen,” voegt Mi Amor droogjes toe.
Marianne knikt en blijft vriendelijk lachen.

De locatie van dit bouwwerk -huis is het echt niet te noemen- is fantastisch. Het ligt op 10 minuten loopafstand van het strand in een piepklein dorpje dat rond een kerkje is gebouwd. Dat zijn ook gelijk de enige positieve punten… Je zou eigenlijk geld toe moeten krijgen als je dit huis koopt. Al moet ik zeggen dat dit krot een prachtig decor vormt voor een sappige aflevering van ‘Ik Vertrek’.

Verdwaasd loop ik achter Marianne aan door dit kruip-door-sluip-door-huis. Een ruimte met een oude koelkast, een wasbak en wat scheve planken aan de muur is hoogstwaarschijnlijk bedoeld als keuken.
,,Is naar eigen inzicht van de koper zelf af te ronden,” aldus Marianne.
Zo kun je het natuurlijk ook formuleren.
Voorzichtig schuifel ik achter haar aan richting de woonkamer. Wederom een donkere ruimte. Met gezellige lampjes en accessoires is nog geprobeerd om dit een beetje sfeer te geven. Echter verdoezel je hiermee niet de penetrante schimmellucht.

In de badkamer is de schimmellucht nog indringender. De slaapkamers daarentegen zijn wel goed doorgelucht, de wind waait hier gewoon door de rotte kozijnen heen.
Who needs airco when you feel the wind blow through the window frames? denk ik.

Marianne laat ons ook nog de tuin zien. Een grote wildernis, maar er is wel iets van te maken. Daarna leidt ze ons naar… Ja, naar wat eigenlijk? Ik noem het kippenhok, maar Marianne prefereert hobby- of klusruimte. Een met kippengaas afgeschermde en met golfplaten bekleed hok.
,,Even niet ademen!” zegt Mi Amor.
,,Wat!?!?”
,,Niet ademen, dat zijn geen golfplaten, maar asbestplaten…”
Ik kijk verschrikt omhoog. Dat meen je toch niet. En hier hebben echt mensen met kinderen gewoond? Ik kan het niet geloven.
Marianne heeft door dat ze dit huis niet aan ons gaat slijten. Maar niet getreurd, op naar het volgende huis. Dat is ook een ‘projectje’, aldus Marianne.

‘Projectje’ blijkt een understatement.
Het is een oud boerderijtje. En met oud bedoel ik minstens twee keer ouder als het lieftallige bejaarde stel die ons in hun zondagse outfit staan op te wachten. Ook hier kleine ruimtes, kleine ramen en losliggende vloertegels. In de brochure die Marianne me zojuist heeft gegeven, staat dat het huis 200 m2 woonoppervlakte heeft. We hebben inmiddels de keuken, woonkamer en slaapkamer gezien en ik kom niet verder dan 50 m2. En dan hebben we nog geen eens een badkamer gezien. Ik vraag me af waar ze die hebben verstopt.
De vrouw des huizes opent een deur en we stappen een omheind stuk tuin binnen waar het gras reeds tot kniehoogte groeit.
‘De patio’ aldus Marianne.
‘De kippenren’ aldus Mi Amor.
Achterin de patio/kippenren staat nog een vervallen schuur. Volgens Marianne zijn de patio en de schuur prima te betrekken bij het huis. Ik wil naar de schuur lopen, maar Mi Amor houdt me tegen.
,,Dat dak is ook van asbestplaten gemaakt.”
Tuurlijk.
De vrouw des huizes staat inmiddels naast een deur in de hoek van de tuin. Ze wenkt dat ik moet komen. De deur komt tot onder mijn borst, een soort kabouterdeur. Ik buig door mijn knieen en loop gebukt de ruimte in.
Tja…
Het is alsof ik de badkamer van kabouter Plop binnenloop.
De badkamer heeft niet alleen een kabouterdeur, maar ook een kabouterbad en een kabouterwastafel. Het is bijna surrealistisch.
De vrouw des huizes hoeft niet te bukken wanneer ze de kabouterbadkamer inloopt. Ze priemt haar vinger in mijn buik en zegt lachend in het Spaans dat ik te lang ben.
Dat lijkt mij een prima reden om dit huis vooral niet te kopen.

Ik kruip de badkamer uit en sluit me weer aan bij Marianne en Mi Amor. Marianne heeft het net over de potentie van dit huis.
Deze hele dag wordt steeds surrealistischer.
,,Zou je hier zelf gaan wonen dan?” vraagt Mi Amor.
Marianne houdt wijselijk haar mond en richt zich tot mij.
Wat ik ervan vind.
,,Is dit echt hetzelfde huis als in de brochure?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker!”
Mi Amor vraagt haar wat de vraagprijs ook alweer is.
Marianne antwoordt braaf.
,,Oh, jullie werken nog met peseta’s,” merkt Mi Amor op.
Ze kijkt hem verontwaardigd aan en bitst toe dat dat echt in euro’s is.
Ik kijk van Marianne naar de Spaanse eigenaren die ons hoopvol aankijken.
De enige optie die ik zie voor dit huis is dat het gekocht wordt door kabouterliefhebbers die er een kaboutermuseum van maken. Waarom zou je dit anders in hemelsnaam kopen?
Zou Marianne de eigenaren hebben wijsgemaakt dat er echt mensen zijn die dit bedrag neertellen voor een hoop oude stenen, een stapel asbest en een kabouter badkamer?
Schandalig eigenlijk.

Tijd om te gaan.
We zeggen het Spaanse echtpaar gedag en lopen met Marianne naar de auto. Voor we gaan vraagt ze ons nog een evaluatie in te vullen.
Waarom we geen verdere interesse hebben in de huizen die we vandaag hebben bekeken?
Dat is makkelijk.
,,Omdat we geen kabouters zijn… Fijne dag nog.”

Lees meer