16018520045_ad250d8e19_k

Doggystyle

Annette is een Nederlandse makelaar en een vrolijke verschijning in haar bloemenjurkje. De liefde heeft haar 5 jaar geleden naar Spanje gebracht. De liefde is inmiddels bekoeld, maar teruggaan naar Nederland heeft ze nooit overwogen.
,,Kijk om je heen! Waarom zou ik weer op een flatje in regenachtig Nederland gaan wonen?”
Tja, ik kan haar geen ongelijk geven.

Sinds haar relatie uit is, is ze makelaar geworden. Dat doet tenslotte iedere Noord-Europeaan hier die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet heeft bereikt. Zelf heeft ze nog nooit een huis gekocht in haar leven. Haar adviezen neem ik dan ook niet al te serieus. Een makelaar die nog nooit een huis heeft gekocht is wat mij betreft als een slager die vegetarisch is.
Hoe kun je je klanten dan adviseren hoe ze het beste een pepersteak bereiden?

Als eerste gaan we een huis bekijken waar ook veel gastenruimte bij zit. Ik kijk erg uit naar dit huis. Volgens de brochure is het groot, heeft het een prachtige met bougainville begroeide veranda, een zwembad en een ruime praktische tuin. En dan is het ook nog redelijk geprijsd. Dit keer vindt niet alleen de makelaar dat, maar zelfs wij.

De entree van het huis is enigszins teleurstellend. Het is donker en het ruikt muf. Al snel blijkt dat alles in het huis eigenlijk te vies is om aan te raken. Wanneer je een huis van een Spaanse familie bekijkt, is alles tot in de puntjes gepoetst en ruikt het nog net niet naar chloor. Deze Engelse familie heeft dat voor het gemak maar overgeslagen. Het lijkt erop dat alleen de 5 keffertjes die blaffend rondrennen af en toe iets van de vloer likken en met hun vacht de vloer moppen.

De vrouw des huizes toont ons het huis en praat honderduit. Maar ik heb werkelijk waar geen idee wat ze zegt. Het klinkt als het Engels dat je vaak hoort in het tv-programma Zon, Zee, Zuipen, Ziekenhuis, alleen mis ik nu de ondertiteling.

In een van de slaapkamers zit oma in een hoek op haar omastoel te rochelen met een hondje aan haar voeten. Ik besluit haar geen hand te geven, maar vriendelijk te zwaaien.
Het huis is eigenlijk van oma. Zij en haar man hebben dit 20 jaar geleden laten bouwen. Opa is inmiddels dood, oma krakkemikkig en nu wil de familie het verkopen. Sinds de dood van opa is er ook duidelijk niets meer aan het huis gebeurd. Scheuren, kieren, gammele deuren, afbladderende verf. Allemaal simpel op te lossen, maar je moet het wel even doen.

Tot slot toont de vrouw des huizes de tuin. De veranda is inderdaad prachtig begroeid met knalroze bougainville, maar dat is dan ook het enige pluspunt. We moeten tussen de hondendrollen slalommen om het zwembad te bereiken dat hopelijk al een tijdje niet meer is gebruikt. Het ligt er vervuild en armzalig bij. Annette wijst naar het achterste deel van de tuin en zegt dat daar een prachtig terras en yoga-platform kan worden gemaakt. We slalommen verder de tuin in om dit beter te kunnen bekijken.
,,Kijk dit dan!” roept Mi Amor.
En jahoor, verstopt achter wat bosjes kijk je zo de tuin van de buren in. En wat voor buren! Het blijkt een geitenboerderij. Nu vind ik geitjes hartstikke gezellig en ben ik dol op geitenkaas, maar stinken dat die beesten kunnen…

Volgens mij zijn we wel weer klaar voor vandaag.
Als je van stront houdt, is dit the place to be.
Wij slaan even over.
Volgende huis alstublieft!

Share the joy
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>