IMG_2819

Gezondheidszorg in Spanje

De afstand van het bed naar het toilet is eigenlijk al te ver voor Mi Amor. Zijn kuit wil alleen nog horizontaal liggen. Wanneer hij opstaat en het bloed zijn kuit instroomt, schiet niet alleen zijn kuit in de kramp maar ook zijn gezicht.

Een paar dagen geleden is hij uitgegleden en waarschijnlijk is nu zijn kuitspier gescheurd. Het leek mee te vallen, maar sinds gisteren wordt de pijn alleen maar erger. Misschien hadden we onze huizenjacht toch een paar dagen moeten staken… Alleen Mi Amor is niet te stoppen.
Inmiddels is de kuit opgezwollen, rood van kleur en voelt warm aan. Niet goed dus.
Wanneer ik het aanraak, werpt Mi Amor me een vernietigende blik toe.
Sorry.

Dit kan zo niet langer.
Ik geef hem een kus en ren naar een kliniek een paar straten verder.
In mijn beste Spanglish leg ik aan een receptioniste uit wat er met Mi Amor aan de hand is.
Ze vraagt me ons adres op te schrijven, pleegt twee telefoontjes en laat me dan weten dat over een half uur El Doctor bij ons thuis langskomt.
,,Muchas muchas gracias,” roep ik terwijl ik haar kushandjes toewuif.

Een half uur later staat El Doctor inderdaad bij ons voor de deur. Een vrolijke bejaard uitziende man met een grote dokterstas. Naast hem een jonge vent die gelijk een rolstoel heeft meegenomen. Wel zo praktisch.
El Doctor vraagt wat er gebeurd is, kijkt naar de kuit van Mi Amor, prikt er eens in met z’n vinger en vraagt dan of hij verzekerd is. Mi Amor toont zijn verzekeringspas. El Doctor kijkt blij en begint gelijk te bellen.
Na een paar minuten hangt hij op, gebaart dat Mi Amor in de rolstoel moet gaan zitten en even later zitten we allemaal ingesnoerd in de gereedstaande ambulance. Niks mañana, dit gaat allemaal muy rapido.

De verzekeringspas van Mi Amor blijkt het ticket te zijn voor een dagvullend VIP-programma. Eerst gaan we naar een kliniek in een dorp verderop voor bloedonderzoek en een hartfilmpje. Daarna worden we naar een kliniek in Malaga gebracht voor een echo van zijn kuit. Op de beelden is duidelijk te zien dat de kuitspier is gescheurd. Een gapend zwart gat tussen verder allemaal witte slierten. Dat verklaart alles. Verder geen enge dingen. Mooi, wij zijn dus klaar voor vandaag. Toch niet. We worden weer in de ambulance gezet en naar een kliniek in weer een ander dorp gereden. Het is ons volstrekt onduidelijk wat we daar gaan doen.

Deze kliniek ziet er niet uit als een ziekenhuis, eerder als een wat kale hotellobby. Een blonde vrouw komt op ons af. Met een duidelijk Engelse tongval zegt ze:
,,Hello, welcome. My name is Helen and I’m the manager of this hotel. Eeeehhhmm, hospital…”
Helen, de manager van dit ‘ziekenhuis’ begeleidt Mi Amor vervolgens naar een kamer. De verwarming staat al aan (het is tenslotte winter en buiten ‘slechts’ 16 graden…), het bed is opgemaakt, er ligt een pyjama klaar en op het nachtkastje ligt een stapel tijdschriften en een menukaart.
Het is inmiddels zes uur en mijn maag rammelt. Ik pak de menukaart en vraag wat Mi Amor wilt eten.
,,Heb je liever kabeljauw of entrecote?”
,,Ik ga liever zometeen ergens tapas eten met jou. Ik ga hier echt niet blijven!”
,,Schat, er ligt een pyjama voor je klaar en het is hier lekker warm gemaakt. Volgens mij is het heel erg de bedoeling dat jij hier vannacht blijft.”
,,Doei, ik ben toch niet ziek…”

Mi Amor vraagt aan Helen wat de bedoeling is. Ze legt uit dat hij hier een nachtje mag blijven en morgenochtend naar huis mag, mits El Doctor dat goed vindt natuurlijk.
Mi Amor geeft aan dat hij vanavond al naar huis wilt of El Doctor dat nou goed vindt of niet.
Helen kijkt een beetje sip. Ze dacht net dat ze een klant, pardon, patient had waar ze lekker voor kon zorgen. Maar ze gaat het wel regelen. Ze overlegt met El Doctor en regelt als de wiedeweerga een verpleegster. De verpleegster zet een spuit in Mi Amor zijn kont en zwachtelt daarna zijn rechterbeen in. Van hiel tot lies om precies te zijn. El Doctor kijkt tevreden toe. Een paar krukken maken het af en eindelijk kunnen we gaan.

Bueno! Tijd voor tapas en vino.

Share the joy
  •  
  •  

2 gedachten over “Gezondheidszorg in Spanje

    1. Hi Olaf,
      Het afgelopen jaar hebben we zoveel leuke en gekke dingen meegemaakt en daar heb ik steeds een halve blog over geschreven. Nu heb ik de rust om ze af te maken. So I’m catching up, zodat ik uiteindelijk over onze wekelijkse ervaringen kan bloggen. Met zijn pootje gaat het dus weer helemaal bueno!
      Xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>