Is deze vraagprijs in euro’s of in peseta’s?

,,Hebben hier echt mensen gewoond?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker, met hun twee kinderen,” antwoordt Marianne, een nieuwe Engelse makelaar.
Wat, met kinderen? Hier? In dit krot?
,,En waarom hebben ze dit ‘project’ niet verder afgemaakt?”
,,Ze zijn gescheiden.”
,,Aha, en geen van twee wilde zeker hier blijven wonen,” voegt Mi Amor droogjes toe.
Marianne knikt en blijft vriendelijk lachen.

De locatie van dit bouwwerk -huis is het echt niet te noemen- is fantastisch. Het ligt op 10 minuten loopafstand van het strand in een piepklein dorpje dat rond een kerkje is gebouwd. Dat zijn ook gelijk de enige positieve punten… Je zou eigenlijk geld toe moeten krijgen als je dit huis koopt. Al moet ik zeggen dat dit krot een prachtig decor vormt voor een sappige aflevering van ‘Ik Vertrek’.

Verdwaasd loop ik achter Marianne aan door dit kruip-door-sluip-door-huis. Een ruimte met een oude koelkast, een wasbak en wat scheve planken aan de muur is hoogstwaarschijnlijk bedoeld als keuken.
,,Is naar eigen inzicht van de koper zelf af te ronden,” aldus Marianne.
Zo kun je het natuurlijk ook formuleren.
Voorzichtig schuifel ik achter haar aan richting de woonkamer. Wederom een donkere ruimte. Met gezellige lampjes en accessoires is nog geprobeerd om dit een beetje sfeer te geven. Echter verdoezel je hiermee niet de penetrante schimmellucht.

In de badkamer is de schimmellucht nog indringender. De slaapkamers daarentegen zijn wel goed doorgelucht, de wind waait hier gewoon door de rotte kozijnen heen.
Who needs airco when you feel the wind blow through the window frames? denk ik.

Marianne laat ons ook nog de tuin zien. Een grote wildernis, maar er is wel iets van te maken. Daarna leidt ze ons naar… Ja, naar wat eigenlijk? Ik noem het kippenhok, maar Marianne prefereert hobby- of klusruimte. Een met kippengaas afgeschermde en met golfplaten bekleed hok.
,,Even niet ademen!” zegt Mi Amor.
,,Wat!?!?”
,,Niet ademen, dat zijn geen golfplaten, maar asbestplaten…”
Ik kijk verschrikt omhoog. Dat meen je toch niet. En hier hebben echt mensen met kinderen gewoond? Ik kan het niet geloven.
Marianne heeft door dat ze dit huis niet aan ons gaat slijten. Maar niet getreurd, op naar het volgende huis. Dat is ook een ‘projectje’, aldus Marianne.

‘Projectje’ blijkt een understatement.
Het is een oud boerderijtje. En met oud bedoel ik minstens twee keer ouder als het lieftallige bejaarde stel die ons in hun zondagse outfit staan op te wachten. Ook hier kleine ruimtes, kleine ramen en losliggende vloertegels. In de brochure die Marianne me zojuist heeft gegeven, staat dat het huis 200 m2 woonoppervlakte heeft. We hebben inmiddels de keuken, woonkamer en slaapkamer gezien en ik kom niet verder dan 50 m2. En dan hebben we nog geen eens een badkamer gezien. Ik vraag me af waar ze die hebben verstopt.
De vrouw des huizes opent een deur en we stappen een omheind stuk tuin binnen waar het gras reeds tot kniehoogte groeit.
‘De patio’ aldus Marianne.
‘De kippenren’ aldus Mi Amor.
Achterin de patio/kippenren staat nog een vervallen schuur. Volgens Marianne zijn de patio en de schuur prima te betrekken bij het huis. Ik wil naar de schuur lopen, maar Mi Amor houdt me tegen.
,,Dat dak is ook van asbestplaten gemaakt.”
Tuurlijk.
De vrouw des huizes staat inmiddels naast een deur in de hoek van de tuin. Ze wenkt dat ik moet komen. De deur komt tot onder mijn borst, een soort kabouterdeur. Ik buig door mijn knieen en loop gebukt de ruimte in.
Tja…
Het is alsof ik de badkamer van kabouter Plop binnenloop.
De badkamer heeft niet alleen een kabouterdeur, maar ook een kabouterbad en een kabouterwastafel. Het is bijna surrealistisch.
De vrouw des huizes hoeft niet te bukken wanneer ze de kabouterbadkamer inloopt. Ze priemt haar vinger in mijn buik en zegt lachend in het Spaans dat ik te lang ben.
Dat lijkt mij een prima reden om dit huis vooral niet te kopen.

Ik kruip de badkamer uit en sluit me weer aan bij Marianne en Mi Amor. Marianne heeft het net over de potentie van dit huis.
Deze hele dag wordt steeds surrealistischer.
,,Zou je hier zelf gaan wonen dan?” vraagt Mi Amor.
Marianne houdt wijselijk haar mond en richt zich tot mij.
Wat ik ervan vind.
,,Is dit echt hetzelfde huis als in de brochure?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker!”
Mi Amor vraagt haar wat de vraagprijs ook alweer is.
Marianne antwoordt braaf.
,,Oh, jullie werken nog met peseta’s,” merkt Mi Amor op.
Ze kijkt hem verontwaardigd aan en bitst toe dat dat echt in euro’s is.
Ik kijk van Marianne naar de Spaanse eigenaren die ons hoopvol aankijken.
De enige optie die ik zie voor dit huis is dat het gekocht wordt door kabouterliefhebbers die er een kaboutermuseum van maken. Waarom zou je dit anders in hemelsnaam kopen?
Zou Marianne de eigenaren hebben wijsgemaakt dat er echt mensen zijn die dit bedrag neertellen voor een hoop oude stenen, een stapel asbest en een kabouter badkamer?
Schandalig eigenlijk.

Tijd om te gaan.
We zeggen het Spaanse echtpaar gedag en lopen met Marianne naar de auto. Voor we gaan vraagt ze ons nog een evaluatie in te vullen.
Waarom we geen verdere interesse hebben in de huizen die we vandaag hebben bekeken?
Dat is makkelijk.
,,Omdat we geen kabouters zijn… Fijne dag nog.”

Lees meer

11587109434_df6800dd71_k

Vast tussen twee muren in een wit bergdorp…

Een dagje sightseeing in plaats van huizen kijken. Ook wel eens leuk.
Zonnebril op, radio aan en lekker rondtoeren zonder doel en zonder navigatie.
Strakblauwe lucht, prachtige vergezichten, een verdwaalde ezel naast de weg en af en toe stoppen voor een kudde overstekende geiten. Ik houd ervan.

Wanneer we honger krijgen, besluiten we een restaurantje te zoeken. Het liefst één waar oma nog in de keuken staat. We rijden het eerste witte bergdorpje in dat we tegenkomen. Aan het begin van het dorp is een grote parkeerplaats aangelegd waar borden met een grote P erop naartoe wijzen.
,,We rijden wel even het dorp in,” zegt Mi Amor.
Ook goed.

Mi Amor manoeuvreert de auto behendig door de steeds smaller wordende straatjes. Had ik al vermeld dat de straatjes ook steeds steiler worden? Langzaamaan begin ik het een beetje benauwd te krijgen.
,,Weet je zeker dat het de bedoeling is dat we hier met de auto doorheen rijden?” vraag ik voorzichtig.
,,Kijk, hier staat toch ook gewoon een auto geparkeerd,” zegt Mi Amor terwijl hij onze kleine huurauto om een geparkeerd bestelbusje heen manoeuvreert. Het past echt precies.
Mi Amor heeft gelijk.
Her en der komen we een geparkeerde auto tegen. Vraag niet hoe. De locals zijn echt meester in de hellingproef en retestrak inparkeren.
Ik denk terug aan mijn eigen rijexamen en de hellingproef die ik toch best spannend vond. Voor een Spanjaard was het maar een laf hobbeltje geweest.

Mi Amor stopt.
,,Tja…’’ is het enige wat hij zegt.
Voor ons is de straat zo smal dat zelfs Mi Amor zich afvraagt of we er wel doorheen passen.
,,En nu?” vraag ik terwijl ik licht paniekerig om me heen kijk.
,,Moet lukken, verderop zie ik ook auto’s staan.”
Mi Amor geeft gas en laat langzaam de handrem los. De auto beweegt voorwaarts en kruipt langzaam richting het smalle deel van de straat.
BAM.
Ik slaak een gil.
Beide zijspiegels zijn ingeklapt.
Mi Amor schiet in de lach. ,,De locals rijden dit gewoon elke dag. Wat een grap zeg, zo’n ezelspad met een laagje asfalt.
Ik slik.
,,Hoe komen we hier nu uit?” vraag ik.
Mi Amor begint nog harder te lachen.
,,Dat komt vast goed.”

We rijden verder door het doolhof van smalle straatjes. Op een zeker moment slaan we ergens linksaf en na enige tijd gaat de weg naar beneden.
,,Oeps, we hadden toch rechtsaf gemoeten. Even kijken of ik ergens kan keren,” zegt Mi Amor.
,,Ok,” antwoord ik met een benepen stemmetje.

Mi Amor kiest een wat breder schuin stuk straat om te keren. Een Spaans echtpaar kijkt vanuit de deuropening hoofdschuddend toe.
De auto is inmiddels zo goed als omgekeerd, maar komt niet meer omhoog. De banden slippen weg en door de indringende geur van de koppeling denk ik even dat we weer met Lizzie op pad zijn.
Lijkbleek en met samengeknepen billen zit ik op de passagiersstoel en slaak af en toe een gilletje.
Mi Amor stopt.
,,Schat, hier heb ik echt geen reet aan. Dit helpt niet.”
,,Ok, ik stap wel uit,” weet ik nog net met een piepstem uit te brengen.

De auto staat schuin op een helling en het rechterachterlicht is nog 1 cm verwijderd van een muur. Het echtpaar staat nog steeds hoofdschuddend in de deuropening. De man gebaard met zijn handen welke kant we er weer uit moeten rijden.
,,Hier komen nooit buitenlanders,” hoor ik de vrouw zeggen.
Dat begrijp ik maar al te goed, die parkeerplaats aan het begin van het dorp ligt er niet voor niets.

Mi Amor doet een nieuwe poging om de auto in beweging te krijgen. De banden piepen, de koppeling slipt en rookt, maar de auto gaat niet vooruit. In plaats daarvan glijdt de auto langzaam naar achteren, resulterend in een oorverdovend gekraak. Dat was het rechterachterlicht…
Mijn hemel, hoe komen we hier ooit weer weg?
,,Zal ik maar gaan duwen?” stel ik voor.
Net op dat moment komt een jonge kerel aanlopen. Onze engel.
,,Can I help you? Shall I drive your car out of the village?” vraagt hij met Spaanse tongval.
,,I drive this everyday,” voegt hij eraan toe.
Dat klinkt ons als muziek in de oren.

De Spanjaard kruipt achter het stuur, Mi Amor ernaast en ik met klamme handen en klotsende oksels achterin.
De Spanjaard kijkt een paar keer goed in de spiegel, doet daarna de Spaanse versie van de hellingproef en weet de auto in beweging te krijgen. Vervolgens geeft hij gas bij en met flinke vaart suizen we door de smalle steile straatjes. Hij weet precies waar elke bocht zit en hoe je die het beste kunt insturen. Binnen een mum van tijd zijn we weer boven bij de parkeerplaats.
,,It’s better to park here,” zegt hij met een knipoog.
We bedanken onze nieuwe Spaanse vriend honderd keer en vragen hem waar we een restaurantje kunnen vinden.
Hij legt het ons uit en voegt lachend toe: ,,And this time leave your car here.”

Lees meer

15499295274_4d529240ca_k

Babyboomers met heimwee, het is ook nooit goed…

Op voorstel van Lizzie gaan we vandaag huizen kijken waarvan de vraagprijs ruim boven ons budget ligt. Het is tenslotte een kopersmarkt.
Dit keer rijden we niet met haar mee, maar achter haar aan. Wel zo prettig.

Het eerste huis dat we gaan kijken, is van een Nederlands echtpaar, de babyboomers Piet en Thea. Zodra ik ze zie staan, weet ik al dat er niet veel van de vraagprijs af kan. Cententellers zijn het. Maar goed, we zijn er nu toch. Wie weet horen we nog wat leuks vandaag.

Piet is duidelijk opgelucht dat hij gewoon Nederlands kan praten. Thea lijkt het niet uit te maken, zij spreekt toch alleen Tilburgs, zelfs tegen Lizzie.
Onze gastheer laat ons het huis en de tuin zien terwijl Thea op het terras blijft zitten. We beginnen in de woonkamer. Tja, van mij had deze ruimte best wat groter gemogen. Het is allemaal wat iel. Grappig, de eettafel en stoelen hebben mijn opa en oma ook, alleen zij wonen in een bejaardenflat en niet in een huis van 180 m2 bovenop een berg.
,,We hebben alle meubels uit Nederland meegenomen,” licht Piet toe.
,,Toen we het huis lieten bouwen, hebben we de woonkamer op maat van onze Nederlandse meubels laten maken.”
,,Aha,” mompel ik.
Wauw, ik wist niet dat mensen zo weinig fantasie kunnen hebben…

Piet laat het huis verder zien en praat honderduit over dit huis dat ze tien jaar geleden hebben laten bouwen. Het staat te koop omdat ze terug willen naar Nederland. Ze missen de kleinkinderen. Daarnaast hebben ze de laatste jaren wat ervaringen gehad met de gezondheidszorg in Spanje en dat is toch knap lastig als je alleen Nederlands spreekt. Tja…

Het huis doet me eigenlijk niet zoveel, het is het zoveelste fantasieloze babyboomer-huis dat we zien. Wel ben ik onder de indruk van het prachtig weidse uitzicht over de kustlijn. Het uitzicht is dan ook hun grote trots. Met helder weer schijn je zelfs Marokko te kunnen zien. Er komt een fotoalbum tevoorschijn om alle zonsondergangen van de afgelopen tien jaar te laten zien. Elke keer dezelfde foto, maar inderdaad prachtig.

Onder het woonhuis bevindt zich nog een appartement dat ze bijna de helft van het jaar verhuren. Piet vertelt trots dat het ze bijna 10.000 euro per jaar aan inkomsten oplevert. Hij laat het klinken alsof dit huis daarom een hele goede investering is. Los van het feit dat dit huis dik overprijst is, vind ik een rendement van 10.000 euro per jaar op een paar ton investeringstechnisch gezien niet bijster interessant. Gelukkig, er is nog iets blijven hangen van mijn economie-lessen op de middelbare school. Ik zie aan Mi Amor dat hij ook niet onder de indruk is.

Nadat Piet ons alles heeft laten zien, biedt hij ons wat te drinken aan op het terras waar Thea nog steeds als een gestrande zeehond lijkt klem te zitten in haar tuinstoel. Mi Amor vindt het tijd voor een biertje. Piet doet maar al te graag met hem mee, ook al is het nog geen 12 uur ‘s middags. Hij heeft er duidelijk zin in. Lizzie en ik krijgen een heerlijk kopje Pickwick-thee. Thea hoeft niets. Wel wil Thea graag praten over haar knie. Want ook vanwege de knie wil ze graag terug naar Nederland. De knie doet pijn en daarvoor is ze in Spanje geopereerd. Maar het eten in het ziekenhuis was zo slecht dat ze hier niet nog een keer geopereerd wilt worden. En dus gaan ze volgende week terug naar Nederland. Ze gaat maar door over die knie, in het Tilburgs. Verder gebeurd er duidelijk niet zoveel in haar leven. Thea vertelt ook over de camper die ze in Nederland hebben staan. Wanneer ze in Nederland zijn, slapen ze in de camper op de oprit van haar zoon. De kleinkinderen willen dan steeds bij opa en oma in de camper pannenkoeken bakken en blijven slapen, maar dat is haar eigenlijk ook teveel.
En ja, Thea wordt mij inmiddels een beetje teveel.

Ondertussen geeft Mi Amor bij Piet aan dat wij nog een verblijfsplek zoeken voor volgende maand en oppert dat we misschien in hun appartement kunnen terwijl zij in Nederland zitten.
Thea vindt het een fantastisch idee. Wel zo veilig als het bewoond is.
Piet en Thea kijken elkaar blij aan en Piet zegt: ,,Dan maken we er een vriendenprijs van. Voor 1000 euro kunnen jullie het volgende maand huren. En als jullie het huis kopen, dan trekken we dat er gewoon weer vanaf.”
Hij lacht er joviaal bij.
WAT?!?!?! 1000 euro? In het laagseizoen? Voor dat geld kun je hier in Spanje een maand in een 4-sterrenhotel zitten. En dan wordt ook je kont nog afgeveegd als je dat wilt.
,,Wij denken er nog even over na,” antwoordt Mi Amor.
Ik heb er al over nagedacht en het antwoord is Nee, denk ik terwijl ik van mijn Pickwick-thee nip.
,,We hebben er trouwens geen problemen mee als jullie hier bloot willen rondlopen hoor, onze gasten zijn meestal nudisten.”
Slik.
TOO MUCH INFORMATION!!!! galmt het door mijn hoofd.
Ik glimlach vriendelijk, maar zie ondertussen een scene uit Nieuwe Buren voor me waarbij de oude geile buurman met z’n verrekijker Katja Schuurman bespiedt.

Thea gaat ondertussen weer verder over haar knie. Mijn verbazing groeit met de minuut, maar ook mijn weerzin. Heeft ze echt zo weinig om handen dat ze blind is geworden voor haar eigen geluk?

Ze hebben tien jaar geleden voor een appel en een ei een villa laten bouwen die van alle gemakken is voorzien. Hebben hier de grootste lol gehad met hun vrienden van de Nederlandse club, hebben nooit hun best gedaan om de taal te leren of zich te mengen met de locals en dan nu lopen zeiken omdat je de taal niet spreekt en ook nog eens verwachten dat je je huis voor de hoofdprijs + bonus verkoopt?
,,Thea, je had de loterij al gewonnen, je hebt het alleen zelf niet in de gaten,” denk ik.

Ik gebaar zo subtiel mogelijk naar Mi Amor dat ik het wel tijd vind om te gaan. Hij begrijpt mijn hint en weet het gesprek netjes af te ronden.

Wanneer we weer in de auto stappen, zegt Mi Amor: ,,Mijn hemel, hoe kun je zo worden?”
Ik geef hem spontaan een dikke kus op zijn wang.
,,Gelukkig, ik ben niet de enige die dat denkt! En nu wegwezen hier!”

Lees meer

IMG_2819

Gezondheidszorg in Spanje

De afstand van het bed naar het toilet is eigenlijk al te ver voor Mi Amor. Zijn kuit wil alleen nog horizontaal liggen. Wanneer hij opstaat en het bloed zijn kuit instroomt, schiet niet alleen zijn kuit in de kramp maar ook zijn gezicht.

Een paar dagen geleden is hij uitgegleden en waarschijnlijk is nu zijn kuitspier gescheurd. Het leek mee te vallen, maar sinds gisteren wordt de pijn alleen maar erger. Misschien hadden we onze huizenjacht toch een paar dagen moeten staken… Alleen Mi Amor is niet te stoppen.
Inmiddels is de kuit opgezwollen, rood van kleur en voelt warm aan. Niet goed dus.
Wanneer ik het aanraak, werpt Mi Amor me een vernietigende blik toe.
Sorry.

Dit kan zo niet langer.
Ik geef hem een kus en ren naar een kliniek een paar straten verder.
In mijn beste Spanglish leg ik aan een receptioniste uit wat er met Mi Amor aan de hand is.
Ze vraagt me ons adres op te schrijven, pleegt twee telefoontjes en laat me dan weten dat over een half uur El Doctor bij ons thuis langskomt.
,,Muchas muchas gracias,” roep ik terwijl ik haar kushandjes toewuif.

Een half uur later staat El Doctor inderdaad bij ons voor de deur. Een vrolijke bejaard uitziende man met een grote dokterstas. Naast hem een jonge vent die gelijk een rolstoel heeft meegenomen. Wel zo praktisch.
El Doctor vraagt wat er gebeurd is, kijkt naar de kuit van Mi Amor, prikt er eens in met z’n vinger en vraagt dan of hij verzekerd is. Mi Amor toont zijn verzekeringspas. El Doctor kijkt blij en begint gelijk te bellen.
Na een paar minuten hangt hij op, gebaart dat Mi Amor in de rolstoel moet gaan zitten en even later zitten we allemaal ingesnoerd in de gereedstaande ambulance. Niks mañana, dit gaat allemaal muy rapido.

De verzekeringspas van Mi Amor blijkt het ticket te zijn voor een dagvullend VIP-programma. Eerst gaan we naar een kliniek in een dorp verderop voor bloedonderzoek en een hartfilmpje. Daarna worden we naar een kliniek in Malaga gebracht voor een echo van zijn kuit. Op de beelden is duidelijk te zien dat de kuitspier is gescheurd. Een gapend zwart gat tussen verder allemaal witte slierten. Dat verklaart alles. Verder geen enge dingen. Mooi, wij zijn dus klaar voor vandaag. Toch niet. We worden weer in de ambulance gezet en naar een kliniek in weer een ander dorp gereden. Het is ons volstrekt onduidelijk wat we daar gaan doen.

Deze kliniek ziet er niet uit als een ziekenhuis, eerder als een wat kale hotellobby. Een blonde vrouw komt op ons af. Met een duidelijk Engelse tongval zegt ze:
,,Hello, welcome. My name is Helen and I’m the manager of this hotel. Eeeehhhmm, hospital…”
Helen, de manager van dit ‘ziekenhuis’ begeleidt Mi Amor vervolgens naar een kamer. De verwarming staat al aan (het is tenslotte winter en buiten ‘slechts’ 16 graden…), het bed is opgemaakt, er ligt een pyjama klaar en op het nachtkastje ligt een stapel tijdschriften en een menukaart.
Het is inmiddels zes uur en mijn maag rammelt. Ik pak de menukaart en vraag wat Mi Amor wilt eten.
,,Heb je liever kabeljauw of entrecote?”
,,Ik ga liever zometeen ergens tapas eten met jou. Ik ga hier echt niet blijven!”
,,Schat, er ligt een pyjama voor je klaar en het is hier lekker warm gemaakt. Volgens mij is het heel erg de bedoeling dat jij hier vannacht blijft.”
,,Doei, ik ben toch niet ziek…”

Mi Amor vraagt aan Helen wat de bedoeling is. Ze legt uit dat hij hier een nachtje mag blijven en morgenochtend naar huis mag, mits El Doctor dat goed vindt natuurlijk.
Mi Amor geeft aan dat hij vanavond al naar huis wilt of El Doctor dat nou goed vindt of niet.
Helen kijkt een beetje sip. Ze dacht net dat ze een klant, pardon, patient had waar ze lekker voor kon zorgen. Maar ze gaat het wel regelen. Ze overlegt met El Doctor en regelt als de wiedeweerga een verpleegster. De verpleegster zet een spuit in Mi Amor zijn kont en zwachtelt daarna zijn rechterbeen in. Van hiel tot lies om precies te zijn. El Doctor kijkt tevreden toe. Een paar krukken maken het af en eindelijk kunnen we gaan.

Bueno! Tijd voor tapas en vino.

Lees meer

IMG_2765

Who needs a pool when you live next to a river?

Met een dik Duits accent vraagt de verkoper van achter het stuur: ,,Can you tell me a little bit about what you are looking for?”

Zojuist zijn we bij een benzinestation achter in een dikke witte SUV gestapt. Achter het stuur zit een vriendelijk ogende kreukloze Duitser met een Tatort-bril. Hij is de verkoper van een ons nog onbekend huis. Naast hem zit de makelaar, een verlegen Spaanse dame met blozende wangen.

Mi Amor heeft deze afspraak ingepland. Meestal weet ik ongeveer welke huizen we gaan kijken. Vandaag heb ik werkelijk geen idee. Een verrassingstrip dus. Dit is deze week de zesde dag op rij dat we met een makelaar op pad gaan en het duizelt me.

Witte huizen, rode huizen, met of zonder zwembad, mooie of aftandse badkamers, uitzicht op de bergen of juist op zee. In mijn hoofd buitelt het allemaal over elkaar heen.

Mi Amor vertelt wat we ongeveer zoeken.
,,We are looking for a property not more than 10 minutes from the coast with at least 3 bedrooms, a pool and nice open views.”
,,Ach so….. There might be a little problem,” antwoordt de Duitser bedachtzaam.

Er valt een ongemakkelijke stilte.

,,We offer houses 30 minutes from the coast with 2 bedrooms and no pool.”
Ik kijk met grote ogen naar Mi Amor.
,,Wat heb je in hemelsnaam aangevraagd?” fluister ik.
Mi Amor gebaard dat hij dat niet meer weet.
,,Het was denk ik een beetje laat toen ik deze afspraak plande…” mompelt hij er achteraan.
Ik doe mijn best om niet in de lach te schieten.

Mi Amor vraagt de makelaar naar de brochure van het huis dat we nu gaan bekijken.
,,Oja, dit huis had ik er gewoon bij gezet als opvulling. Anders zouden we vandaag maar 2 huizen gaan kijken,” fluistert hij tegen mij.
Ik knik en probeer de situatie nog te redden door te melden dat we eventueel op zoek zijn naar een ‘klein’ huis als starthuis.

Mi Amor fluistert dat hij dacht dat we misschien de helft zouden kunnen bieden voor dit huis. Dat vond hij wel een mooie prijs voor een huis dat we eigenlijk te klein vinden, maar verder wel netjes is.
Ik kijk van de brochure naar de Duitser achter het stuur.
No way dat hij een dergelijk bod gaat accepteren.
Mi Amor ziet mijn blik en knikt. Hij denkt duidelijk hetzelfde.

Tijd om de brochure eens te bestuderen.
Mi Amor praat ondertussen verder met de verkoper over het gewenste uitzicht.
,,We like open views, we don’t have to be on top of a mountain, but definitely not in a valley.”
,,Ach so, this house is located in a valley next to a riverbed.”
Dat is ook precies wat er in de brochure staat.

Who needs a pool when you live next to a river?

,,Then we don’t like that,” antwoordt Mi Amor stellig.

,,Eeeehm schat, heb je de omschrijving van dit huis wel gelezen?”
,,Nee, dat doe ik toch nooit. Dat doe jij toch?”
Ik lees de eerste zin voor uit de brochure.
,,A marvellous property next to a with rose and oleander flowered riverbed.”
Mi Amor schiet in de lach. Ik ook. Zelfs de Duitser glimlacht. En de Spaanse makelaar heeft inmiddels een glimlach van oor tot oor.

De sympathieke Duitser denkt graag met ons mee. Hij blijkt een berg vol te hebben met huisjes met 2 slaapkamers, geen zwembad, gelegen in een dal en 30 minuten van de kust. Duidelijk de restjes van een imperium dat langzaam aan het afbrokkelen is.
Hij laat ze deze ochtend allemaal aan ons zien.

,,It’s also a possibility to buy 2 properties. Then you’ll have 4 bedrooms and enough space for guests,” oppert hij.
Tuurlijk.
Dan vergeten we gewoon even het zwembad.
En de slingerweg van 30 minuten naar de kust.
Ik bedoel hier trouwens niet 30 minuten over een geasfalteerde verlichte weg á la de A10.
NEE.
Ik bedoel hier 20 minuten over een (weliswaar geasfalteerde) slingerweg. EN (met de nadruk op EN) 10 minuten over een steil en slingerend ezelspad.

De Duitser manoeuvreert zijn enorme SUV hier behendig en geruisloos overheen.
Met onze huurauto waren we echter nooit meer uit dit dal gekomen.
NOOIT meer.
Dan zouden we zijn veroordeeld om dit veel te kleine huis te betrekken.
En vervolgens te leven van zelf gevangen vis uit de rivier.
Heel idyllisch.
De vis marineren we in zelfgeperste olijfolie.
En dienen we op met versgeplukte avocado en donkerrood gerijpte tomaten.
Vervolgens spoelen we dit gulzig weg met zelfgestampt druivennat.
Klinkt toch wel romantisch…

Ik word wakker uit deze droom wanneer de Duitser zijn SUV weer parkeert bij de benzinepomp. Het zit erop.
Bij het afscheid nemen, geeft hij zijn visitekaartje en wenst ons veel succes. Daarna manoeuvreert hij behendig zijn SUV van het parkeerterrein af en verdwijnt weer in het verkeer.

Daar staan we dan. Samen met de Spaanse makelaar.
Op de parkeerplaats waar dit avontuur vanmorgen begon.
Op naar het volgende avontuur!

 

Lees meer

IMG_2731

Op huizenjacht in Andalucia (waar de ravijnen diep zijn)

,,This track will save us at least 5 minutes!” roept de Engelse makelaar enthousiast van achter het stuur.

Wat mij betreft de slechtste tijdsbesparing ooit.

Hotsend en botsend rijden we nu al drie uur met Lizzie door het Andalusische berglandschap. Zes huizen bekijken we vandaag. We zijn op weg naar het vierde. Inmiddels durf ik niet meer van het prachtige landschap met zijn avocado-, mango- en olijvenboomgaarden te genieten. Want de ravijnen waar we langs scheren zijn diep.

Met één hand houd ik me vast aan de handgreep boven mijn hoofd en met mijn andere hand klauw ik me aan de bekleding.
Mi Amor kijkt vanaf de passagiersstoel bezorgd achterom.
“Gaat het?” Ik knik flauwtjes.
Mijn ontbijt komt omhoog in mijn slokdarm. De auto schudt zo hard dat mijn borsten pijn doen. Ik druk mijn arm er strak overheen.

Lizzie trapt op de rem. We schieten naar voren.
“We are here darlings” roept ze terwijl ze haar deur openzwaait.
Godzijdank.
Mi Amor springt uit de auto en opent mijn deur.
,,Je ziet een beetje wit,” zegt hij.
Ik adem een paar keer diep in en uit.

Lizzie is inmiddels druk in de weer met een afstandsbediening, maar het hek gaat echt niet open. Waarschijnlijk heeft de eigenaar de stroom al afgesloten.
,,We’ll climb over the gate,” hoor ik Mi Amor zeggen.
Tuurlijk denk ik.
Mi Amor voegt gelijk de daad bij het woord. Ik volg hem zo charmant mogelijk in mijn jurkje en panty.

Lizzie zwaait naar ons van de andere kant en zegt dat ze de auto vast gaat keren.
Fijn, ik ben blij dat ik deze bijzondere verrichting niet hoef mee te maken.

Mi Amor en ik bekijken op ons gemak het huis. Alles is tot in de puntjes verzorgd, dus het zal wel van Duitsers zijn. Wanneer we de meterkast open trekken zien we een Duitse handleiding voor de stoppenkast. Yep. DuitsePünktlichkeit.

We lopen nog een rondje door het huis.
,,Hoort er soms nog een tweede huis bij?” vraagt Mi Amor.
Ik kijk hem vragend aan.
Hij geeft me de brochure en wijst op de vierkante meters.
Dat zijn wel heel veel vierkante meters.
Ik kijk nog eens om me heen, maar ik zie ze ook niet.
Dit is gewoon een huis met 2 slaapkamers.
Wellicht is de makelaar wat creatief geweest met de vierkante meters in de brochure.

Oja.
Lizzie.
Daar moet ik zometeen weer bij in de auto kruipen.
Nog twee huizen.
Yes I can.

We draaien de voordeursleutel weer om en klimmen over het hek. Lizzie staat ons met ronkende motor op te wachten.

Wanneer we instappen bespeur ik een vettige brandlucht.
Ik snuif nog een keer diep en vraag Mi Amor in het Nederlands wat die lucht toch is.
,,Ik denk een verbrande koppelingsplaat.”
Lizzie begrijpt het ook.
,,Oh yes, that’s probably the clutch from turning the car,” zegt ze zonder blikken of blozen.
Tuurlijk.

Hotsend en botsend vervolgen we onze tocht.
Nog 2 huizen…

Lees meer