Hoe verbrand je een koppelingsplaat? Zo dus!

,,I cannot find the property…,” zegt Lizzie met een sip gezicht.
Ze heeft zichzelf net uit haar nieuwe hagelwitte SUV gehesen en leunt nu bij mij door het passagiersraam naar binnen. In haar hand een uitgeprinte en inmiddels verfomfaaide routebeschrijving van vier A4-tjes.
,,I think it’s better if you leave your car here and come with me,” voegt ze er aan toe.
Zucht.
Wij waren expres met onze eigen auto gegaan, omdat Lizzie rijdt alsof ze haar rijbewijs bij een pakje boter heeft gekregen.
Maar vooruit dan maar. We stappen bij haar in en continueren onze zoektocht. Lizzie ziet een straat die we nog niet hebben geprobeerd en slaat af. Het is een smalle kronkelige weg met een paar huizen er langs. De weg gaat met een bocht naar links en daarna naar beneden. En dan? Dan blijkt het een doodlopende weg te zijn. Bij Lizzie staat het zweet gelijk op haar bovenlip.
Het is een SUV, dus je zou denken dat zo’n joekel van een auto met gemak achteruit weer omhoog kan rijden. Maar niet met Lizzie achter het stuur. In een slakkengangetje en hortend en stotend weet ze de auto achteruit te rijden net zo lang tot ze een plek vindt waar ze de auto kan keren. Dan denk je dat we er zijn, maar nee hoor. Tien centimeter achteruit, acht centimeter vooruit, weer tien centimeter achteruit en zo gaat het nog een tijdje door.
Mi Amor vraagt waarom ze niet gewoon de camera gebruikt die in haar dashboard zit ingebouwd. Daarop kan ze namelijk precies zien hoeveel ruimte ze heeft en dan hoeft ze niet twintig keer te steken.
,,I don’t trust the camera,” antwoordt ze resoluut.
Ze vertrouwd ook de navigatie niet en daarom zijn we nu al een uur op zoek naar het huis dat wij willen bezichtigen. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken?

Inmiddels is bij Lizzie het zweet aan alle kanten uitgebroken, maar de auto is wel gekeerd.
Wanneer ze de auto weer in zijn vooruit zet, zien we dat niet alleen Lizzie oververhit is, maar de SUV inmiddels ook. Dikke witte rook komt onder de motorkap vandaan en de auto vult zich met de verstikkende chemische lucht van verbrande koppeling.
Aha, deze lucht komt me bekend voor. Namelijk van een vorige keer dat we met Lizzie op pad waren. Dit keer is de stank alleen veel erger.
We zetten alle ramen open om nog iets van zuurstof binnen te krijgen en ik snap eindelijk waarom Chinezen altijd mondkapjes bij zich hebben. Je zal maar in een situatie als deze terechtkomen.

Lizzie besluit de weg te vragen aan een man die net het hek van zijn huis opent. Ze stopt de auto naast het hek en hangt uit het raam om de man te kunnen vragen of hij de weg weet. Maar voordat ze haar mond open kan doen, begint de man al druk met zijn handen te wapperen en roept:
,,What’s that smell? It’s terrible!”
Lizzie probeert het weg te wuiven en zegt dat ze een huis zoekt.
Dat staat overigens heel professioneel wanneer op je enorme witte SUV met blauwe koeienletters staat ‘Real Estate Agency, we know your new home’.
,,Oh gosh, this is not ok lady! Turn the engine off!” roept de man.
Ze begint nu nog paniekeriger te wuiven en besluit uiteindelijk de auto aan de andere kant van de straat te parkeren en de motor af te zetten. Wanneer ze uitstapt, roept de man: ,,What did you do?”
,,Oh, it’s probably just the clutch from turning the car,” roept ze nonchalant.
,,You should really get that checked, cause this is not ok!”

Ik ben inmiddels ook uitgestapt en uit de wind gaan staan zodat ik de misselijkmakende geur van verbrande koppeling niet meer hoef te ruiken. Mi Amor opent de motorkap om te checken of de motor niet in vlammen op aan het gaan is.

De man is nog steeds onder de indruk van de rook en de geur die de witte SUV van Lizzie produceert, maar denkt inmiddels wel met haar mee hoe we het huis kunnen vinden.
Na een minuut of vijf stappen we weer in de auto en vervolgen we onze zoektocht. Zelfs met alle raampjes open is de lucht in de auto niet te harden. Dus net als een hond steek ik mijn hoofd uit het raam om mijn zuurstofvoorziening op peil te houden.
Zo rijden we nog tien minuten rond totdat we het huis gevonden hebben. De Duitse eigenaresse staat ons al op te wachten op de veranda. Het eerste wat ze zegt als we zijn uitgestapt is:
,,Was ist das für ein Geruch? Ist das die Kupplung? Das ist die Kupplung nietwar?”
,,Wahrscheinlich,” antwoord ik lachend.
Lizzie spreekt geen woord Duits, maar dit begrijpt ze en begint weer druk te wuiven dat het allemaal wel meevalt.
De Duitse vrouw vertelt dat ze zelf nooit auto heeft gereden, maar deze geur herkent ze wel.
,,Die Kupplung wird verbrannt! Das ist nicht gut. Was ist passiert?,” zegt ze terwijl ze Lizzie onderzoekend blijft aankijken.
,,No, don’t say that! It’s ok!” roept Lizzie paniekerig.
Mi Amor en ik doen het inmiddels in ons broek van het lachen.
Ja, de koppeling is inderdaad verbrand.
Gelukkig kan de koppeling nu even afkoelen. En Lizzie ook. Kunnen wij op ons gemak het huis bekijken. En wat ben ik blij dat we straks gewoon met onze eigen auto weer naar huis kunnen rijden.

Fast forward: enkele dagen later
We rijden langs het makelaarskantoor van Lizzie wanneer net de witte SUV van Lizzie wordt afgesleept.
No kidding…

Lees meer

16367251437_ba5a49f2bb_o

How to piss off your customer – part 2

,,Ik weet niet wat je hebt aangevraagd, maar ik vind het allemaal niets wat we vandaag hebben gezien. Zonde van de tijd,” zegt Mi Amor tegen mij terwijl we nog steeds achterin de auto zitten bij Debby en Nicole.
Zelf begrijp ik het ook niet. Ik had hoge verwachtingen van deze dag. Inmiddels hebben we vijf huizen bekeken met deze dames en het was het allemaal niet. Inmiddels zijn we ook hongerig en moe. Dus de sfeer wordt er niet beter op. Ik besluit in mijn mail te kijken welke huizen ik eigenlijk had aangevraagd.

,,Eeeeehhm schatje, ik had het eerste huis aangevraagd en het huis dat we nu gaan zien…”
,,Lekker dan! Dus wij vragen heel specifiek een aantal huizen aan en in plaats daarvan laten die twee mutsen ons eerst een paar huizen van vrienden en bekenden zien. Alsof wij niets beter te doen hebben…”
,,Ik moet ze nageven dat ze wel de tijd voor ons nemen,” antwoord ik terwijl we met een slakkegangetje op weg gaan naar het laatste huis van vandaag. Onderweg vertelt Debby dat de Engelse eigenaren van dit huis al jaren in scheiding liggen en dat het huis nu wordt verhuurd aan een vriendelijk Nederlands stel. Ik ben benieuwd.
Wanneer we het erf op lopen, horen we vanuit het huis iemand roepen: ,,Aah, there are the intruders.”
Nou zeg, heel vriendelijk…

Een grijnzende grijzende vijftiger verschijnt in de deuropening en we stellen ons braaf voor. Samen met zijn vrouw huurt hij dit huis nu drie jaar. Het huis is een oude cortijo die tien jaar geleden helemaal is verbouwd. Het ligt op een prachtige locatie, is omringd door bloeiende amandelbloesem en is van alle gemakken voorzien. Hier worden wij best enthousiast van. Maar ook zien we dat de verbouwing kwalitatief niet goed is uitgevoerd en dat er nog een hoop geld tegenaan moet om bijvoorbeeld een aantal lekkages te verhelpen. Gelukkig doet de huurder ook heel erg zijn best om het huis te verkopen.

Bij elke ruimte in het huis heeft hij wel iets op te merken. Hij wil hier duidelijk nog niet weg.
,,Als ik op zoek zou zijn naar een huis zou ik dit zeker niet kopen.”
,,Oh nee?” veins ik onschuldig.
,,Nee, want het huis is in hele slechte staat. Je kunt hier eigenlijk niet wonen.”
,,Jullie wonen hier toch ook?”
,,Maar wij wonen hier omdat de huur zo laag is. Wij zouden dit echt nooit kopen.”
Lekker dan, van je huurder moet je het maar hebben.

Het is mooi geweest voor vandaag. We nemen afscheid en lopen weer terug naar de auto.
,,Schat, wat een enig huis is dit! Hier gaat mijn hart wel sneller van kloppen,” zeg ik op een toon zodat de huurder het nog net kan horen.
Mi Amor begrijpt mijn hint en speelt het mee.
,,Dit komt inderdaad in de buurt van wat we zoeken. Misschien moeten we maar een bod doen.”

Tijdens de terugreis in de auto vragen de dames wat we van de huizen van vandaag vonden. Mi Amor zegt dat het zeker niet was was we gevraagd hadden en dat we ‘not amused’ zijn. Hierop volgt een doodse stilte.
Terug aangekomen bij de parkeerplaats doen ze nog een laatste poging. Nicole richt zich tot mij en Debby tot Mi Amor, maar ook dit mag niet baten.

Wel blijven de dames ons de weken erna spammen met mails over mogelijk interessante huizen. Heel raar, maar we voelen niet de behoefte om nog een keer vrijwillig met hun op pad te gaan.

 

Dat was me het dagje wel! Ooit wel eens een makelaar versteld doen staan door heel eerlijk te zeggen dat je de service slecht vond? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

IMG_2731

Op huizenjacht in Andalucia (waar de ravijnen diep zijn)

,,This track will save us at least 5 minutes!” roept de Engelse makelaar enthousiast van achter het stuur.

Wat mij betreft de slechtste tijdsbesparing ooit.

Hotsend en botsend rijden we nu al drie uur met Lizzie door het Andalusische berglandschap. Zes huizen bekijken we vandaag. We zijn op weg naar het vierde. Inmiddels durf ik niet meer van het prachtige landschap met zijn avocado-, mango- en olijvenboomgaarden te genieten. Want de ravijnen waar we langs scheren zijn diep.

Met één hand houd ik me vast aan de handgreep boven mijn hoofd en met mijn andere hand klauw ik me aan de bekleding.
Mi Amor kijkt vanaf de passagiersstoel bezorgd achterom.
“Gaat het?” Ik knik flauwtjes.
Mijn ontbijt komt omhoog in mijn slokdarm. De auto schudt zo hard dat mijn borsten pijn doen. Ik druk mijn arm er strak overheen.

Lizzie trapt op de rem. We schieten naar voren.
“We are here darlings” roept ze terwijl ze haar deur openzwaait.
Godzijdank.
Mi Amor springt uit de auto en opent mijn deur.
,,Je ziet een beetje wit,” zegt hij.
Ik adem een paar keer diep in en uit.

Lizzie is inmiddels druk in de weer met een afstandsbediening, maar het hek gaat echt niet open. Waarschijnlijk heeft de eigenaar de stroom al afgesloten.
,,We’ll climb over the gate,” hoor ik Mi Amor zeggen.
Tuurlijk denk ik.
Mi Amor voegt gelijk de daad bij het woord. Ik volg hem zo charmant mogelijk in mijn jurkje en panty.

Lizzie zwaait naar ons van de andere kant en zegt dat ze de auto vast gaat keren.
Fijn, ik ben blij dat ik deze bijzondere verrichting niet hoef mee te maken.

Mi Amor en ik bekijken op ons gemak het huis. Alles is tot in de puntjes verzorgd, dus het zal wel van Duitsers zijn. Wanneer we de meterkast open trekken zien we een Duitse handleiding voor de stoppenkast. Yep. DuitsePünktlichkeit.

We lopen nog een rondje door het huis.
,,Hoort er soms nog een tweede huis bij?” vraagt Mi Amor.
Ik kijk hem vragend aan.
Hij geeft me de brochure en wijst op de vierkante meters.
Dat zijn wel heel veel vierkante meters.
Ik kijk nog eens om me heen, maar ik zie ze ook niet.
Dit is gewoon een huis met 2 slaapkamers.
Wellicht is de makelaar wat creatief geweest met de vierkante meters in de brochure.

Oja.
Lizzie.
Daar moet ik zometeen weer bij in de auto kruipen.
Nog twee huizen.
Yes I can.

We draaien de voordeursleutel weer om en klimmen over het hek. Lizzie staat ons met ronkende motor op te wachten.

Wanneer we instappen bespeur ik een vettige brandlucht.
Ik snuif nog een keer diep en vraag Mi Amor in het Nederlands wat die lucht toch is.
,,Ik denk een verbrande koppelingsplaat.”
Lizzie begrijpt het ook.
,,Oh yes, that’s probably the clutch from turning the car,” zegt ze zonder blikken of blozen.
Tuurlijk.

Hotsend en botsend vervolgen we onze tocht.
Nog 2 huizen…

Lees meer