Waarom het een slecht teken is wanneer een makelaar benzinegeld vraagt

”Would you mind paying fuel money for the viewing of this house since it’s quite far.”

Met enige verbazing lees ik de email nog eens na.
“Laat maar,” is mijn eerste gedachte. Ik vind dit een beetje armzalig.

Ik begrijp dat je als makelaar in 90% van de gevallen voor Jan met de korte naam rondrijdt. Daarentegen wordt je ruimschoots gecompenseerd wanneer je wel een huis weet te verkopen. Werk aan je saleskwaliteiten, zou ik zeggen.

We antwoorden haar dat we het ‘verre’ huis overslaan en alleen twee huizen in de buurt willen zien. Zo gezegd zo gedaan. We ontmoeten haar op een parkeerplaats van een restaurant en stappen bij haar in de auto.

Ze is een nogal chaotische Engelse vrouw die het eigenlijk veel te druk heeft met haar kinderen, Bed & Breakfast en makelaarskantoortje. En dan heeft ze ook nog een aantal huizen in portefeuille die op een afstand van 1-2 uur rijden liggen. Tja, je bent zo druk als dat je het jezelf maakt.

Door de ligging valt het eerste huis eigenlijk gelijk af. Het ligt namelijk in een dal. Dus weinig uitzicht en zomers bloedheet. Wel ben ik blij verrast door de eigenaresse van het huis. Een griet van mijn leeftijd! Wat leuk zeg. Na al die huizen van babyboomers en bejaarden is het een verademing om een leeftijdgenoot te horen over haar ervaringen in Spanje. En dan is het huis ook nog ontzettend leuk. Het is een oud boerderijtje dat zij en haar vriend hebben opgeknapt en aangekleed met turquoise accenten. Uberschattig. Oud betekent ook dat het een hoog kruip-door-sluip-door gehalte heeft. Eigenlijk is het gewoon een heel groot poppenhuis voor volwassenen.

Stiekem ben ik een beetje verliefd geworden op dit huis. Alleen dit is niet wat we zoeken. Laat ik het er maar op houden dat ik het heel inspirerend vind.
Tijd voor het volgende huis. We stappen weer bij de enigszins chaotische makelaar in de auto. We komen er achter dat we na de bezichtiging een verschillende kant op moeten, dus ze zet ons af bij onze auto zodat we het laatste stuk achter haar aan kunnen rijden. Het eerste gedeelte gaat nog gewoon over asfalt, maar al snel verandert de weg in een hobbelig ezelspad. De track is bijna niet te zien door de enorme stofwolk die zij met haar auto veroorzaakt. Dus met de ramen dicht en loeiende airco hobbelen we zo goed en zo kwaad als het gaat achter haar aan. Af en toe remt Mi Amor omdat we door het stof niet meer kunnen zien of de track links of rechts gaat. Ik vermoed dat dit een soort payback is omdat we geen benzinegeld wilden betalen… Want onze makelaar heeft er zin in en houdt het gas er flink op. En er lijkt werkelijk waar geen einde te komen aan deze track.
Waar gaat dit heen?
Wanneer houdt het op?
Al is het het mooiste huis dat we ooit hebben gezien, ik wil hier niet wonen!

Inmiddels zit ik niet meer in mijn stoel, maar hang ik aan het handvat boven de passagiersstoel zodat ik de schokken van de steeds slechter wordende track beter kan opvangen.

Na ruim 30 minuten hobbelen komen we aan bij een afgelegen huis midden in een natuurpark.

,,The track is pretty good, don’t you think!” is het eerste wat onze makelaar zegt wanneer we uitstappen.
Volgens mij zie ik inmiddels groen en ik ben zo misselijk dat ik alleen nog maar lafjes kan glimlachen. Ik neem een slok water, fatsoeneer mezelf en introduceer ons dan bij de eigenaar, een bejaarde Engelsman. Vol trots laat hij ons het huis zien. Nou ja, huis… Het komt er op neer dat hij de afgelopen 20 jaar met ducktape en kroonsteentjes een eeuwenoude boerderij weer leven heeft proberen in te blazen. Ook dit huis is oud en kruip-door-sluip-door, maar het heeft niets van het schattige dat het vorige huis wel had. Onder de deuren zitten kieren van 10 cm (wel lekker luchtig), vloeren liggen scheef (handig met knikkeren) en leidingen lopen in het zicht. Halleluja, dit verdient niet eens de status huis, dit is gewoon een schuur!
De eigenaar vertelt dat hij een deel van het huis verhuurt en dat bezoekers altijd hartstikke enthousiast zijn. Lekker ’back to basic’. Als ze daar Spartaans mee bedoelen, dan snap ik het… Dit is wel een leuk projectje voor ‘Help mijn man is klusser’. Zouden ze dat programma in Engeland ook kennen?

We ronden de bezichtiging af en lopen weer richting de auto.
Zodra ik de stoffige huurauto zie staan, krijg ik het alweer benauwd.
Oh nee, nu moeten we dat hele stuk track weer terug!

Lees meer

15924480867_236503c553_o

Hoe je je huis vooral niet verkoopt…

,,The house we’re gonna see comes with quite a story…”
Ron, de Ierse makelaar, heeft gelijk mijn aandacht.
Ik vind het al leuk om naar hem te luisteren, omdat hij met een fantastisch Iers accent spreekt. En nu gaat hij ons ook nog een leuk verhaaltje vertellen.

Tien jaar geleden heeft een Engels echtpaar dit huis laten bouwen. Zodra het klaar was, kwamen ze het samen met schoonmoeders bewonderen. Naar Malaga gevlogen, auto gehuurd, huppakee daar gingen ze. Om het huis te bereiken, moesten ze over 5 kilometer track rijden. Het is overigens een prima track. Breed en zonder steile afgronden ernaast. Het is gewoon 5 kilometer hobbelen, best te doen.
Halverwege kregen ze een klapband en belandden in de greppel. Schoonmoeders gillend achterin, mevrouw lijkbleek. Een voorbijganger redt ze uit de greppel en zet ze af in het dorp. Ze nemen hun intrek in een hotel en de volgende dag zetten ze het huis te koop. Zonder ooit maar een voet binnen te hebben gezet.
Ik zit met open mond te luisteren.

In de afgelopen tien jaar hebben ze het tweemaal bijna verkocht. Net niet dus. De eerste keer bleken de papieren niet in orde en duurde het de kopers te lang voordat dat was opgelost. De tweede keer bleek het dak te lekken en duurde het (wederom) te lang voordat dat gerepareerd was. Zo te zien is het dak nog steeds niet helemaal gefixt, zijn de keuken en toiletpotten inmiddels uit het huis geroofd en is de vraagprijs gehalveerd. Zouden de eigenaren nog wel weten dat ze dit huis hebben?

Het huis is niet supergroot, maar de locatie van het huis is prachtig met uitzicht op zowel de bergen als de zee. Rondom het huis liggen drie oude speedboten weg te rotten. Heel apart zo’n botenkerkhof midden in de bergen.
Toch kunnen wij wel iets met dit huis. We brengen een bod uit. Ron zal contact opnemen met de verkopers en daarna…
Daarna horen we niets meer.

We nemen weer contact op met Ron. Hij zegt dat hij niets heeft gehoord van de verkopers. Tja, niet zo gek dat je je huis dan niet verkoopt…
En nu?
Ron zal weer contact met ze opnemen. En daarna?
Daarna horen we niets meer.

We besluiten nog een keer langs het huis te rijden. Terwijl we het uitzicht bewonderen, komt de buurman langs. Het is een Engelsman die er al vijftien jaar woont. Ja, hij heeft de eigenaar een keer ontmoet tijdens de bouw van het huis, zo’n tien jaar geleden. En ja, hij had ooit zijn telefoonnummer. Nergens meer te vinden. De buurman vindt het ook een heel raar verhaal en hij heeft het gevoel dat de makelaar een vuil spelletje speelt. Hij denkt dat Ron gewoon wacht tot de eigenaren dood zijn en dan het huis op zijn eigen naam kan zetten.
Huh, kan dat dan?
Yep, dat schijnt te kunnen.
En ja, de speedboten heeft hij daar neergelegd. Gewoon omdat het kon. De eigenaren zeggen er toch niets van en Ron ontwijkt hem.

Het verhaal van dit huis wordt steeds gekker.
We besluiten nog een keer contact op te nemen met Ron. En daarna?
Precies, daarna horen we niks meer…

Wat zou toch het echte verhaal zijn van dit huis?

 

Kom je alleen in Spanje huizen tegen met rare verhalen of ook in Nederland? Ken jij ook zo’n raar verhaal? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

11587109434_df6800dd71_k

Vast tussen twee muren in een wit bergdorp…

Een dagje sightseeing in plaats van huizen kijken. Ook wel eens leuk.
Zonnebril op, radio aan en lekker rondtoeren zonder doel en zonder navigatie.
Strakblauwe lucht, prachtige vergezichten, een verdwaalde ezel naast de weg en af en toe stoppen voor een kudde overstekende geiten. Ik houd ervan.

Wanneer we honger krijgen, besluiten we een restaurantje te zoeken. Het liefst één waar oma nog in de keuken staat. We rijden het eerste witte bergdorpje in dat we tegenkomen. Aan het begin van het dorp is een grote parkeerplaats aangelegd waar borden met een grote P erop naartoe wijzen.
,,We rijden wel even het dorp in,” zegt Mi Amor.
Ook goed.

Mi Amor manoeuvreert de auto behendig door de steeds smaller wordende straatjes. Had ik al vermeld dat de straatjes ook steeds steiler worden? Langzaamaan begin ik het een beetje benauwd te krijgen.
,,Weet je zeker dat het de bedoeling is dat we hier met de auto doorheen rijden?” vraag ik voorzichtig.
,,Kijk, hier staat toch ook gewoon een auto geparkeerd,” zegt Mi Amor terwijl hij onze kleine huurauto om een geparkeerd bestelbusje heen manoeuvreert. Het past echt precies.
Mi Amor heeft gelijk.
Her en der komen we een geparkeerde auto tegen. Vraag niet hoe. De locals zijn echt meester in de hellingproef en retestrak inparkeren.
Ik denk terug aan mijn eigen rijexamen en de hellingproef die ik toch best spannend vond. Voor een Spanjaard was het maar een laf hobbeltje geweest.

Mi Amor stopt.
,,Tja…’’ is het enige wat hij zegt.
Voor ons is de straat zo smal dat zelfs Mi Amor zich afvraagt of we er wel doorheen passen.
,,En nu?” vraag ik terwijl ik licht paniekerig om me heen kijk.
,,Moet lukken, verderop zie ik ook auto’s staan.”
Mi Amor geeft gas en laat langzaam de handrem los. De auto beweegt voorwaarts en kruipt langzaam richting het smalle deel van de straat.
BAM.
Ik slaak een gil.
Beide zijspiegels zijn ingeklapt.
Mi Amor schiet in de lach. ,,De locals rijden dit gewoon elke dag. Wat een grap zeg, zo’n ezelspad met een laagje asfalt.
Ik slik.
,,Hoe komen we hier nu uit?” vraag ik.
Mi Amor begint nog harder te lachen.
,,Dat komt vast goed.”

We rijden verder door het doolhof van smalle straatjes. Op een zeker moment slaan we ergens linksaf en na enige tijd gaat de weg naar beneden.
,,Oeps, we hadden toch rechtsaf gemoeten. Even kijken of ik ergens kan keren,” zegt Mi Amor.
,,Ok,” antwoord ik met een benepen stemmetje.

Mi Amor kiest een wat breder schuin stuk straat om te keren. Een Spaans echtpaar kijkt vanuit de deuropening hoofdschuddend toe.
De auto is inmiddels zo goed als omgekeerd, maar komt niet meer omhoog. De banden slippen weg en door de indringende geur van de koppeling denk ik even dat we weer met Lizzie op pad zijn.
Lijkbleek en met samengeknepen billen zit ik op de passagiersstoel en slaak af en toe een gilletje.
Mi Amor stopt.
,,Schat, hier heb ik echt geen reet aan. Dit helpt niet.”
,,Ok, ik stap wel uit,” weet ik nog net met een piepstem uit te brengen.

De auto staat schuin op een helling en het rechterachterlicht is nog 1 cm verwijderd van een muur. Het echtpaar staat nog steeds hoofdschuddend in de deuropening. De man gebaard met zijn handen welke kant we er weer uit moeten rijden.
,,Hier komen nooit buitenlanders,” hoor ik de vrouw zeggen.
Dat begrijp ik maar al te goed, die parkeerplaats aan het begin van het dorp ligt er niet voor niets.

Mi Amor doet een nieuwe poging om de auto in beweging te krijgen. De banden piepen, de koppeling slipt en rookt, maar de auto gaat niet vooruit. In plaats daarvan glijdt de auto langzaam naar achteren, resulterend in een oorverdovend gekraak. Dat was het rechterachterlicht…
Mijn hemel, hoe komen we hier ooit weer weg?
,,Zal ik maar gaan duwen?” stel ik voor.
Net op dat moment komt een jonge kerel aanlopen. Onze engel.
,,Can I help you? Shall I drive your car out of the village?” vraagt hij met Spaanse tongval.
,,I drive this everyday,” voegt hij eraan toe.
Dat klinkt ons als muziek in de oren.

De Spanjaard kruipt achter het stuur, Mi Amor ernaast en ik met klamme handen en klotsende oksels achterin.
De Spanjaard kijkt een paar keer goed in de spiegel, doet daarna de Spaanse versie van de hellingproef en weet de auto in beweging te krijgen. Vervolgens geeft hij gas bij en met flinke vaart suizen we door de smalle steile straatjes. Hij weet precies waar elke bocht zit en hoe je die het beste kunt insturen. Binnen een mum van tijd zijn we weer boven bij de parkeerplaats.
,,It’s better to park here,” zegt hij met een knipoog.
We bedanken onze nieuwe Spaanse vriend honderd keer en vragen hem waar we een restaurantje kunnen vinden.
Hij legt het ons uit en voegt lachend toe: ,,And this time leave your car here.”

Lees meer