Is deze vraagprijs in euro’s of in peseta’s?

,,Hebben hier echt mensen gewoond?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker, met hun twee kinderen,” antwoordt Marianne, een nieuwe Engelse makelaar.
Wat, met kinderen? Hier? In dit krot?
,,En waarom hebben ze dit ‘project’ niet verder afgemaakt?”
,,Ze zijn gescheiden.”
,,Aha, en geen van twee wilde zeker hier blijven wonen,” voegt Mi Amor droogjes toe.
Marianne knikt en blijft vriendelijk lachen.

De locatie van dit bouwwerk -huis is het echt niet te noemen- is fantastisch. Het ligt op 10 minuten loopafstand van het strand in een piepklein dorpje dat rond een kerkje is gebouwd. Dat zijn ook gelijk de enige positieve punten… Je zou eigenlijk geld toe moeten krijgen als je dit huis koopt. Al moet ik zeggen dat dit krot een prachtig decor vormt voor een sappige aflevering van ‘Ik Vertrek’.

Verdwaasd loop ik achter Marianne aan door dit kruip-door-sluip-door-huis. Een ruimte met een oude koelkast, een wasbak en wat scheve planken aan de muur is hoogstwaarschijnlijk bedoeld als keuken.
,,Is naar eigen inzicht van de koper zelf af te ronden,” aldus Marianne.
Zo kun je het natuurlijk ook formuleren.
Voorzichtig schuifel ik achter haar aan richting de woonkamer. Wederom een donkere ruimte. Met gezellige lampjes en accessoires is nog geprobeerd om dit een beetje sfeer te geven. Echter verdoezel je hiermee niet de penetrante schimmellucht.

In de badkamer is de schimmellucht nog indringender. De slaapkamers daarentegen zijn wel goed doorgelucht, de wind waait hier gewoon door de rotte kozijnen heen.
Who needs airco when you feel the wind blow through the window frames? denk ik.

Marianne laat ons ook nog de tuin zien. Een grote wildernis, maar er is wel iets van te maken. Daarna leidt ze ons naar… Ja, naar wat eigenlijk? Ik noem het kippenhok, maar Marianne prefereert hobby- of klusruimte. Een met kippengaas afgeschermde en met golfplaten bekleed hok.
,,Even niet ademen!” zegt Mi Amor.
,,Wat!?!?”
,,Niet ademen, dat zijn geen golfplaten, maar asbestplaten…”
Ik kijk verschrikt omhoog. Dat meen je toch niet. En hier hebben echt mensen met kinderen gewoond? Ik kan het niet geloven.
Marianne heeft door dat ze dit huis niet aan ons gaat slijten. Maar niet getreurd, op naar het volgende huis. Dat is ook een ‘projectje’, aldus Marianne.

‘Projectje’ blijkt een understatement.
Het is een oud boerderijtje. En met oud bedoel ik minstens twee keer ouder als het lieftallige bejaarde stel die ons in hun zondagse outfit staan op te wachten. Ook hier kleine ruimtes, kleine ramen en losliggende vloertegels. In de brochure die Marianne me zojuist heeft gegeven, staat dat het huis 200 m2 woonoppervlakte heeft. We hebben inmiddels de keuken, woonkamer en slaapkamer gezien en ik kom niet verder dan 50 m2. En dan hebben we nog geen eens een badkamer gezien. Ik vraag me af waar ze die hebben verstopt.
De vrouw des huizes opent een deur en we stappen een omheind stuk tuin binnen waar het gras reeds tot kniehoogte groeit.
‘De patio’ aldus Marianne.
‘De kippenren’ aldus Mi Amor.
Achterin de patio/kippenren staat nog een vervallen schuur. Volgens Marianne zijn de patio en de schuur prima te betrekken bij het huis. Ik wil naar de schuur lopen, maar Mi Amor houdt me tegen.
,,Dat dak is ook van asbestplaten gemaakt.”
Tuurlijk.
De vrouw des huizes staat inmiddels naast een deur in de hoek van de tuin. Ze wenkt dat ik moet komen. De deur komt tot onder mijn borst, een soort kabouterdeur. Ik buig door mijn knieen en loop gebukt de ruimte in.
Tja…
Het is alsof ik de badkamer van kabouter Plop binnenloop.
De badkamer heeft niet alleen een kabouterdeur, maar ook een kabouterbad en een kabouterwastafel. Het is bijna surrealistisch.
De vrouw des huizes hoeft niet te bukken wanneer ze de kabouterbadkamer inloopt. Ze priemt haar vinger in mijn buik en zegt lachend in het Spaans dat ik te lang ben.
Dat lijkt mij een prima reden om dit huis vooral niet te kopen.

Ik kruip de badkamer uit en sluit me weer aan bij Marianne en Mi Amor. Marianne heeft het net over de potentie van dit huis.
Deze hele dag wordt steeds surrealistischer.
,,Zou je hier zelf gaan wonen dan?” vraagt Mi Amor.
Marianne houdt wijselijk haar mond en richt zich tot mij.
Wat ik ervan vind.
,,Is dit echt hetzelfde huis als in de brochure?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker!”
Mi Amor vraagt haar wat de vraagprijs ook alweer is.
Marianne antwoordt braaf.
,,Oh, jullie werken nog met peseta’s,” merkt Mi Amor op.
Ze kijkt hem verontwaardigd aan en bitst toe dat dat echt in euro’s is.
Ik kijk van Marianne naar de Spaanse eigenaren die ons hoopvol aankijken.
De enige optie die ik zie voor dit huis is dat het gekocht wordt door kabouterliefhebbers die er een kaboutermuseum van maken. Waarom zou je dit anders in hemelsnaam kopen?
Zou Marianne de eigenaren hebben wijsgemaakt dat er echt mensen zijn die dit bedrag neertellen voor een hoop oude stenen, een stapel asbest en een kabouter badkamer?
Schandalig eigenlijk.

Tijd om te gaan.
We zeggen het Spaanse echtpaar gedag en lopen met Marianne naar de auto. Voor we gaan vraagt ze ons nog een evaluatie in te vullen.
Waarom we geen verdere interesse hebben in de huizen die we vandaag hebben bekeken?
Dat is makkelijk.
,,Omdat we geen kabouters zijn… Fijne dag nog.”

Lees meer

IMG_2765

Who needs a pool when you live next to a river?

Met een dik Duits accent vraagt de verkoper van achter het stuur: ,,Can you tell me a little bit about what you are looking for?”

Zojuist zijn we bij een benzinestation achter in een dikke witte SUV gestapt. Achter het stuur zit een vriendelijk ogende kreukloze Duitser met een Tatort-bril. Hij is de verkoper van een ons nog onbekend huis. Naast hem zit de makelaar, een verlegen Spaanse dame met blozende wangen.

Mi Amor heeft deze afspraak ingepland. Meestal weet ik ongeveer welke huizen we gaan kijken. Vandaag heb ik werkelijk geen idee. Een verrassingstrip dus. Dit is deze week de zesde dag op rij dat we met een makelaar op pad gaan en het duizelt me.

Witte huizen, rode huizen, met of zonder zwembad, mooie of aftandse badkamers, uitzicht op de bergen of juist op zee. In mijn hoofd buitelt het allemaal over elkaar heen.

Mi Amor vertelt wat we ongeveer zoeken.
,,We are looking for a property not more than 10 minutes from the coast with at least 3 bedrooms, a pool and nice open views.”
,,Ach so….. There might be a little problem,” antwoordt de Duitser bedachtzaam.

Er valt een ongemakkelijke stilte.

,,We offer houses 30 minutes from the coast with 2 bedrooms and no pool.”
Ik kijk met grote ogen naar Mi Amor.
,,Wat heb je in hemelsnaam aangevraagd?” fluister ik.
Mi Amor gebaard dat hij dat niet meer weet.
,,Het was denk ik een beetje laat toen ik deze afspraak plande…” mompelt hij er achteraan.
Ik doe mijn best om niet in de lach te schieten.

Mi Amor vraagt de makelaar naar de brochure van het huis dat we nu gaan bekijken.
,,Oja, dit huis had ik er gewoon bij gezet als opvulling. Anders zouden we vandaag maar 2 huizen gaan kijken,” fluistert hij tegen mij.
Ik knik en probeer de situatie nog te redden door te melden dat we eventueel op zoek zijn naar een ‘klein’ huis als starthuis.

Mi Amor fluistert dat hij dacht dat we misschien de helft zouden kunnen bieden voor dit huis. Dat vond hij wel een mooie prijs voor een huis dat we eigenlijk te klein vinden, maar verder wel netjes is.
Ik kijk van de brochure naar de Duitser achter het stuur.
No way dat hij een dergelijk bod gaat accepteren.
Mi Amor ziet mijn blik en knikt. Hij denkt duidelijk hetzelfde.

Tijd om de brochure eens te bestuderen.
Mi Amor praat ondertussen verder met de verkoper over het gewenste uitzicht.
,,We like open views, we don’t have to be on top of a mountain, but definitely not in a valley.”
,,Ach so, this house is located in a valley next to a riverbed.”
Dat is ook precies wat er in de brochure staat.

Who needs a pool when you live next to a river?

,,Then we don’t like that,” antwoordt Mi Amor stellig.

,,Eeeehm schat, heb je de omschrijving van dit huis wel gelezen?”
,,Nee, dat doe ik toch nooit. Dat doe jij toch?”
Ik lees de eerste zin voor uit de brochure.
,,A marvellous property next to a with rose and oleander flowered riverbed.”
Mi Amor schiet in de lach. Ik ook. Zelfs de Duitser glimlacht. En de Spaanse makelaar heeft inmiddels een glimlach van oor tot oor.

De sympathieke Duitser denkt graag met ons mee. Hij blijkt een berg vol te hebben met huisjes met 2 slaapkamers, geen zwembad, gelegen in een dal en 30 minuten van de kust. Duidelijk de restjes van een imperium dat langzaam aan het afbrokkelen is.
Hij laat ze deze ochtend allemaal aan ons zien.

,,It’s also a possibility to buy 2 properties. Then you’ll have 4 bedrooms and enough space for guests,” oppert hij.
Tuurlijk.
Dan vergeten we gewoon even het zwembad.
En de slingerweg van 30 minuten naar de kust.
Ik bedoel hier trouwens niet 30 minuten over een geasfalteerde verlichte weg á la de A10.
NEE.
Ik bedoel hier 20 minuten over een (weliswaar geasfalteerde) slingerweg. EN (met de nadruk op EN) 10 minuten over een steil en slingerend ezelspad.

De Duitser manoeuvreert zijn enorme SUV hier behendig en geruisloos overheen.
Met onze huurauto waren we echter nooit meer uit dit dal gekomen.
NOOIT meer.
Dan zouden we zijn veroordeeld om dit veel te kleine huis te betrekken.
En vervolgens te leven van zelf gevangen vis uit de rivier.
Heel idyllisch.
De vis marineren we in zelfgeperste olijfolie.
En dienen we op met versgeplukte avocado en donkerrood gerijpte tomaten.
Vervolgens spoelen we dit gulzig weg met zelfgestampt druivennat.
Klinkt toch wel romantisch…

Ik word wakker uit deze droom wanneer de Duitser zijn SUV weer parkeert bij de benzinepomp. Het zit erop.
Bij het afscheid nemen, geeft hij zijn visitekaartje en wenst ons veel succes. Daarna manoeuvreert hij behendig zijn SUV van het parkeerterrein af en verdwijnt weer in het verkeer.

Daar staan we dan. Samen met de Spaanse makelaar.
Op de parkeerplaats waar dit avontuur vanmorgen begon.
Op naar het volgende avontuur!

 

Lees meer

IMG_2731

Op huizenjacht in Andalucia (waar de ravijnen diep zijn)

,,This track will save us at least 5 minutes!” roept de Engelse makelaar enthousiast van achter het stuur.

Wat mij betreft de slechtste tijdsbesparing ooit.

Hotsend en botsend rijden we nu al drie uur met Lizzie door het Andalusische berglandschap. Zes huizen bekijken we vandaag. We zijn op weg naar het vierde. Inmiddels durf ik niet meer van het prachtige landschap met zijn avocado-, mango- en olijvenboomgaarden te genieten. Want de ravijnen waar we langs scheren zijn diep.

Met één hand houd ik me vast aan de handgreep boven mijn hoofd en met mijn andere hand klauw ik me aan de bekleding.
Mi Amor kijkt vanaf de passagiersstoel bezorgd achterom.
“Gaat het?” Ik knik flauwtjes.
Mijn ontbijt komt omhoog in mijn slokdarm. De auto schudt zo hard dat mijn borsten pijn doen. Ik druk mijn arm er strak overheen.

Lizzie trapt op de rem. We schieten naar voren.
“We are here darlings” roept ze terwijl ze haar deur openzwaait.
Godzijdank.
Mi Amor springt uit de auto en opent mijn deur.
,,Je ziet een beetje wit,” zegt hij.
Ik adem een paar keer diep in en uit.

Lizzie is inmiddels druk in de weer met een afstandsbediening, maar het hek gaat echt niet open. Waarschijnlijk heeft de eigenaar de stroom al afgesloten.
,,We’ll climb over the gate,” hoor ik Mi Amor zeggen.
Tuurlijk denk ik.
Mi Amor voegt gelijk de daad bij het woord. Ik volg hem zo charmant mogelijk in mijn jurkje en panty.

Lizzie zwaait naar ons van de andere kant en zegt dat ze de auto vast gaat keren.
Fijn, ik ben blij dat ik deze bijzondere verrichting niet hoef mee te maken.

Mi Amor en ik bekijken op ons gemak het huis. Alles is tot in de puntjes verzorgd, dus het zal wel van Duitsers zijn. Wanneer we de meterkast open trekken zien we een Duitse handleiding voor de stoppenkast. Yep. DuitsePünktlichkeit.

We lopen nog een rondje door het huis.
,,Hoort er soms nog een tweede huis bij?” vraagt Mi Amor.
Ik kijk hem vragend aan.
Hij geeft me de brochure en wijst op de vierkante meters.
Dat zijn wel heel veel vierkante meters.
Ik kijk nog eens om me heen, maar ik zie ze ook niet.
Dit is gewoon een huis met 2 slaapkamers.
Wellicht is de makelaar wat creatief geweest met de vierkante meters in de brochure.

Oja.
Lizzie.
Daar moet ik zometeen weer bij in de auto kruipen.
Nog twee huizen.
Yes I can.

We draaien de voordeursleutel weer om en klimmen over het hek. Lizzie staat ons met ronkende motor op te wachten.

Wanneer we instappen bespeur ik een vettige brandlucht.
Ik snuif nog een keer diep en vraag Mi Amor in het Nederlands wat die lucht toch is.
,,Ik denk een verbrande koppelingsplaat.”
Lizzie begrijpt het ook.
,,Oh yes, that’s probably the clutch from turning the car,” zegt ze zonder blikken of blozen.
Tuurlijk.

Hotsend en botsend vervolgen we onze tocht.
Nog 2 huizen…

Lees meer