foto 4 (1)

Een huis om van te dromen

Dit is het!
Mijn droomhuis…
We hebben het gevonden.
Ik doe echt ontzettend mijn best om het niet uit te schreeuwen van blijheid. Wat een fantastisch huis! Hier wil ik wonen! Geen discussie mogelijk.

De huidige eigenaar heeft dit huis tien jaar geleden zelf laten bouwen. En dat is te zien, want alles klopt aan dit huis. De enorme keuken, de ruime woonkamer met grote open haard en openslaande deuren naar het terras met zwembad, de ruime slaapkamers, de enorme veranda met prachtig uitzicht over de omgeving.

Voor het gemak vergeet ik gewoon wat Henk, de makelaar, onderweg naar dit huis vertelde. Namelijk dat dit huis eigenlijk al verkocht is. Wat een domper.

Een paar weken geleden heeft een Duits stel een bod gedaan, de eigenaar heeft het bod geaccepteerd. En daarna? Daarna is er niets meer gebeurd. Het reserveringsbedrag van 3000 euro (zoals gebruikelijk is bij vastgoedtransacties in Spanje) is nog niet betaald en daarom staat dit huis toch nog steeds in de verkoop. Het vermoeden bestaat dat het Duitse stel de financiering niet rond krijgt.

We stappen weer bij Henk in de auto. Naast het feit dat hij ons net ons droomhuis heeft laten zien, is hij ook de meest relaxte makelaar die we tot nu toe hebben gemaakt. Geen standaardvragen over ons budget en goedbedoelde praatjes die we inmiddels al 10x hebben gehoord. Gewoon een goed gesprek waardoor hij er vanzelf achterkomt waar wij blij van worden. Ook tijdens de bezichtiging van het huis vielen er geen overbodige woorden als ‘dubbelglas’, ‘uitzicht op de berg’ (eeehm, dat hebben alle huizen hier), ‘badkamer met bad en aparte douche’.
Zoals Henk zelf zegt: ,,Je kunt zelf wel zien dat dit een mooi en goed gebouwd huis is, toch?
Hij doet me denken aan een nuchtere Spaanse makelaar waarmee we een tijdje geleden op pad zijn geweest. Hij sprak alleen Spaans en we vroegen hem hoe hij dat deed met buitenlandse klanten die geen Spaans spreken.
,,Ooh, dat is geen probleem, ze kunnen toch zelf zien wat de badkamer en wat de slaapkamer is en anders hebben we altijd nog Google translate.”
Tja, waarom zou je het jezelf moeilijk maken…

We spreken met Henk af dat we morgen weer contact hebben. Als het reserveringsgeld dan nog steeds niet betaald is, kunnen wij in onderhandeling met de eigenaar. Ik doe een schietgebedje voor het slapen gaan en hoop op het beste.

De volgende ochtend krijgen we een mailtje van Henk.
Helaas pindakaas, het reserveringsgeld is die ochtend betaald.

Jeetje, wat is dat balen zeg… Ik loop nog dagen met een katergevoel rond.

 

Heb jij dat ook wel eens gehad? Dat je dacht je droomhuis te hebben gevonden? Maar dan toch niet… Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

16018520045_ad250d8e19_k

Doggystyle

Annette is een Nederlandse makelaar en een vrolijke verschijning in haar bloemenjurkje. De liefde heeft haar 5 jaar geleden naar Spanje gebracht. De liefde is inmiddels bekoeld, maar teruggaan naar Nederland heeft ze nooit overwogen.
,,Kijk om je heen! Waarom zou ik weer op een flatje in regenachtig Nederland gaan wonen?”
Tja, ik kan haar geen ongelijk geven.

Sinds haar relatie uit is, is ze makelaar geworden. Dat doet tenslotte iedere Noord-Europeaan hier die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet heeft bereikt. Zelf heeft ze nog nooit een huis gekocht in haar leven. Haar adviezen neem ik dan ook niet al te serieus. Een makelaar die nog nooit een huis heeft gekocht is wat mij betreft als een slager die vegetarisch is.
Hoe kun je je klanten dan adviseren hoe ze het beste een pepersteak bereiden?

Als eerste gaan we een huis bekijken waar ook veel gastenruimte bij zit. Ik kijk erg uit naar dit huis. Volgens de brochure is het groot, heeft het een prachtige met bougainville begroeide veranda, een zwembad en een ruime praktische tuin. En dan is het ook nog redelijk geprijsd. Dit keer vindt niet alleen de makelaar dat, maar zelfs wij.

De entree van het huis is enigszins teleurstellend. Het is donker en het ruikt muf. Al snel blijkt dat alles in het huis eigenlijk te vies is om aan te raken. Wanneer je een huis van een Spaanse familie bekijkt, is alles tot in de puntjes gepoetst en ruikt het nog net niet naar chloor. Deze Engelse familie heeft dat voor het gemak maar overgeslagen. Het lijkt erop dat alleen de 5 keffertjes die blaffend rondrennen af en toe iets van de vloer likken en met hun vacht de vloer moppen.

De vrouw des huizes toont ons het huis en praat honderduit. Maar ik heb werkelijk waar geen idee wat ze zegt. Het klinkt als het Engels dat je vaak hoort in het tv-programma Zon, Zee, Zuipen, Ziekenhuis, alleen mis ik nu de ondertiteling.

In een van de slaapkamers zit oma in een hoek op haar omastoel te rochelen met een hondje aan haar voeten. Ik besluit haar geen hand te geven, maar vriendelijk te zwaaien.
Het huis is eigenlijk van oma. Zij en haar man hebben dit 20 jaar geleden laten bouwen. Opa is inmiddels dood, oma krakkemikkig en nu wil de familie het verkopen. Sinds de dood van opa is er ook duidelijk niets meer aan het huis gebeurd. Scheuren, kieren, gammele deuren, afbladderende verf. Allemaal simpel op te lossen, maar je moet het wel even doen.

Tot slot toont de vrouw des huizes de tuin. De veranda is inderdaad prachtig begroeid met knalroze bougainville, maar dat is dan ook het enige pluspunt. We moeten tussen de hondendrollen slalommen om het zwembad te bereiken dat hopelijk al een tijdje niet meer is gebruikt. Het ligt er vervuild en armzalig bij. Annette wijst naar het achterste deel van de tuin en zegt dat daar een prachtig terras en yoga-platform kan worden gemaakt. We slalommen verder de tuin in om dit beter te kunnen bekijken.
,,Kijk dit dan!” roept Mi Amor.
En jahoor, verstopt achter wat bosjes kijk je zo de tuin van de buren in. En wat voor buren! Het blijkt een geitenboerderij. Nu vind ik geitjes hartstikke gezellig en ben ik dol op geitenkaas, maar stinken dat die beesten kunnen…

Volgens mij zijn we wel weer klaar voor vandaag.
Als je van stront houdt, is dit the place to be.
Wij slaan even over.
Volgende huis alstublieft!

Lees meer

Dollen met Donald, de Nederlandse makelaar

,,Geef aan welke huizen je interessant vindt en dan zorg ik dat we die volgende week kunnen bekijken.”
Huh, hebben we daar 1,5 uur voor in de auto gezeten?
,,We kunnen ze niet vandaag bekijken?” probeert Mi Amor nog.
,,Nee, dat gaat niet lukken. Het is natuurlijk belangrijk dat ik eerst goed weet wat jullie zoeken en wat jullie budget is.”

Ik ben nu al klaar met Donald. Donald is niet zo jolig als dat zijn naam klinkt. Hij ziet er uit als een voormalig gemeenteambtenaar die nu helemaal het mannetje is met zijn eigen makelaarskantoor.

,,We hebben je een lijst gestuurd van huizen die we willen zien en gingen er vanuit dat we die vandaag zouden bekijken,” leg ik uit.
Donald richt zich nu helemaal tot mij en gaat er even goed voor zitten.
Ohoh, hij doet de driehoek.
Hij gaat wijdbeens zitten en leunt met zijn ellebogen op zijn knieen. Bij alles wat hij zegt, knikt hij zachtjes met zijn hoofd.
,,Kennen jullie deze streek al?”
Aha, hij probeert vriendelijk doch indringend te zijn.

,,Een beetje, we zijn hier een keer eerder geweest.”
,,Het is namelijk belangrijk dat je een streek kent en daar een gevoel bij hebt.”
Eeeeehm, dolle Donald, ik geloof niet dat je in de gaten hebt dat mijn gevoel bij deze streek met de minuut minder positief wordt…

,,Dit is niet onze favoriete streek, maar we willen hier wel graag een aantal huizen bekijken. We hebben niet voor niets 1,5 uur in de auto gezeten…”
,,Dat begrijp ik. Maar ik heb nu een goed beeld van wat jullie zoeken. Ik zal vanmiddag gelijk afspraken inplannen. Volgende week woensdag doen?”
,,We hebben je niets anders verteld dan dat al in de mail stond…”
,,Komt woensdag uit? Dan zijn de weersvoorspellingen ook goed.”

Aha, dat is het dus. Het regent vandaag en daarom heeft hij geen zin om met ons op huizenjacht te gaan. Ik geef toe, met regen ziet het er allemaal wat minder gezellig uit. Maar kom op, ik kom uit Nederland. Ik smelt toch niet van een beetje regen.

,,Stuur maar een mail over woensdag,” reageert Mi Amor en voegt er aan toe: ,,Want ik begrijp dat we vandaag voor Jan Lul hier naar toe zijn gereden.”
Donald kijkt verschrikt op en komt uit zijn driehoek.
,,Nee nee, helemaal niet. Ik heb nu een goed beeld van wat jullie zoeken en jullie kunnen de rest van de dag gebruiken om de streek verder te verkennen. Dan krijg je ook een beter beeld van de streek.”
,,Lekker beeld met die regen…” voegt Mi Amor nuchter toe.
Ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten, maar Donald is nu helemaal van zijn apropos. Hij stottert nog wat over volgende week. Tijd om nu echt een eind aan dit gesprek te breien. Bij deze makelaar zullen wij nooit een huis kopen.

 

Ook wel eens bij een verkoper gedacht: ‘No way, dat ik bij jou iets ga kopen!’ Laat je reactie achter in de comments!

 

Lees meer