View from the terrace

Een eigen huis, een plek onder de zon

,,We found the keys of the guest apartment, are you still interested in a second viewing of the property?”
Ik heb Glenn de makelaar aan de telefoon. Met hem hebben we laatst het huis met het halve zwembad gezien. Nou ja, dat hebben we eigenlijk maar half gezien, omdat de sleutel van het gastenappartement dus ontbrak.

Goed dat hij belt, want we waren dit huis alweer bijna vergeten. We hebben ook zoveel huizen gezien. We maken gelijk een afspraak voor de middag.
Deze dag is het heerlijk zonnig Andalusisch weer, waardoor het huis en de track er naar toe gelijk een ander aangezicht hebben. Niet meer zo spooky, maar juist uitnodigend. Dit keer zien we dat het huis in de verte zelfs zeezicht heeft vanaf het terras. Het wordt alleen maar beter. Ook het gastenappartement blijkt groter dan gedacht. Je kunt er makkelijk met z’n vieren verblijven. Toch wel handig als de familie langskomt.

Alleen dat halve zwembad, ik weet niet wat ik er van moet denken. We kunnen het zien als een mooie betonnen plaat in de tuin waar we eenvoudig een opzetzwembad op kunnen plaatsen. Of we knallen er nog 2 muren op, verven het blauw, laten er water in lopen en dan hebben we een echt zwembad. Mogelijkheden zat. Iemand nog andere suggesties?

Glenn laat doorschemeren dat de eigenaren er echt graag vanaf willen. Het huis staat al jaren te koop, en de eigenaren zijn er zelf al jaren niet meer geweest. Dat is ook goed te zien aan de dikke laag stof, de afbladderende verf, de hoeveelheid dode pissebedden en het onkruid dat tot heuphoogte reikt. Daarnaast lijkt het erop dat wij de eerste kijkers in jaren zijn. Heel bijzonder. Maar ja, er staat ook zo ontzettend veel te koop.

Eigenlijk biedt dit huis wel heel veel mogelijkheden. Het is als een onbeschreven blad dat we helemaal naar eigen inzicht kunnen opleuken. Die avond brengen we een bod uit en dan begint het spel. Glenn geeft nogmaals aan dat Hilly voor ons ook de juridische afhandeling kan verzorgen. Wij zien dat nog steeds niet voor ons. Naast het feit dat zij de verkopende partij al vertegenwoordigd, geloven we ook nog steeds niet dat zij advocaat is. Je hoeft als advocaat echt geen Queen-English te spreken. Maar zo plat als dat zij spreekt, kom je niet vaak tegen.

We nemen zelf een advocaat in de arm, Pablo, en leggen hem de situatie voor. Op de vraag of hij Hilly kent, valt er een pijnlijke stilte. Pablo kent haar wel. Hij verwoordt het heel netjes, maar het komt er op neer dat zij een paar jaar als secretaresse op een advocatenkantoor heeft gewerkt en daarna een eigen juridisch advies/makelaarskantoor is begonnen. Ons onderbuikgevoel klopte dus, ze is van alles, maar geen advocaat.

Nadat Mi Amor een paar dagen heeft onderhandeld, wordt het tijd om het reserveringsgeld a 3000 euro over te maken. Hilly wil dat we dit bedrag zo spoedig mogelijk naar haar kantoor overmaken. Wij piekeren er niet over.
,,Dan blijft het huis te koop staan,” is haar antwoord.
Nou zeg, daar worden we bang van. We zijn de eerste geinteresseerden in jaren…
We besluiten het reserveringsgeld aan Pablo over te maken en hij regelt het verder met Hilly. Ze schijnt nog wat tegen te sputteren, maar uiteindelijk komen ze eruit en wordt er een datum voor de overdracht gepland.

De overdracht vindt plaats op een notariskantoor. Pablo en de notaris zitten al klaar. De notaris leest de stukken voor in het Spaans en Pablo vertaalt alles voor de zekerheid naar het Engels. Wanneer wij akkoord zijn met de stukken wordt Hilly er bijgehaald. De verkopers zijn er zelf niet en het blijkt dat Hilly al sinds 2008 een volmacht heeft om het huis te verkopen. Sinds 2008!?! Are you kidding me?

Nadat de notaris nogmaals de stukken heeft voorgelezen, ondertekenen zowel Hilly als wij de overdrachtsdocumenten. Daarna gooit Hilly de sleutels op tafel, mompelt Congratulations, grist de cheque van tafel en weg is ze. Verbouwereerd kijken we haar na.
Mi Amor vraagt aan Pablo of we er verzekerd van kunnen zijn dat het geld bij de verkopers terecht komt.
,,Well, that’s not your concern, you bought the property in good faith. Congratulations, I think you made a very good deal.”

En zo zo zie je maar dat het echt mogelijk is om een huis in Andalusie te kopen voor een goede prijs.

 

Wil je ook een huis kopen in Spanje? Of heb je dat al eens gedaan? Laat je ervaringen weten in de comments!

 

 

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/14135199/?claim=q4vdmbjmcdh”>Follow my blog with Bloglovin</a>

 

Lees meer

Betoncentrale

Ik hoop dat het niet besmettelijk is…

,,Hello, I have to stay here with the dog,” horen we van achter de voordeur, omlijst met een hoop gesnuif en getrappel.
Ook goed, dan stellen we ons niet voor.

We staan voor het huis van een Engels echtpaar. Dit huis hebben we gevonden via een advertentie, dus vandaag zijn we zonder makelaar op pad. De man des huizes, duidelijk al de tachtig gepasseerd, ontvangt ons hartelijk terwijl zijn vrouw binnen heel druk is met een hond. Heel bijzonder.
Rond onze voeten springen twee andere hondjes rond. Ze snuffelen aan onze schoenen, maar springen gelukkig niet tegen me op. Fijn, dat scheelt weer een panty.

De man toont ons eerst het appartement onder het huis dat momenteel wordt gebruikt als opslag. Dat toont heel leuk voor de verkoop, NOT. Naast het appartement bevindt zich een lek zwembad. Voor het gemak hebben ze het maar afgedicht met houten planken.

Tijd voor de tuin. Nou ja, tuin. Het is meer een mijnenveld van hondendrollen waar af en toe een verlept fruitboompje krampachtig staande blijft. Blijkbaar is hondenstront niet de beste mest. Ik ben drukker met kijken waar ik mijn voeten neerzet dan met luisteren naar het verkoopverhaal van de eigenaar.

Op een gegeven moment vraag ik wat dat brommende geluid toch is dat we de hele tijd horen. Het blijkt de betoncentrale te zijn die naast het huis ligt. Aha. De betoncentrale draait alleen doordeweeks en na een tijdje hoor je het geen eens meer, aldus de eigenaar. En het stof dan? Ja, het geeft wel wat stof.

Ik ben wel klaar hier. We zijn in Spanje op zoek naar een huis vanwege de rust, de natuur en de schone lucht. Een huis waar je gratis herrie, stoflongen en een tuin vol hondenstront bij krijgt, staat niet op mijn verlanglijstje.
Toch gaan we nog braaf het huis bekijken. Ik houd mijn hart vast. De man des huizes kondigt onze komst aan.
,,Honey, we’re coming in.”
,,That’s ok, I’ve got the dog.”
Tja, hond… Het lijkt eerder op een grijs, kaalgeschoren stoffig kalf. Een soort oude mop op poten. Doordat het beest is kaalgeschoren kun je de schurftachtige plekken op zijn huid extra goed zien.
De vrouw des huizes houdt met haar linkerhand de hond aan zijn halsband vast zodat ze ons een hand kan geven. Ik sta niet echt te springen, maar steek toch braaf mijn hand uit. De hond ziet zijn kans schoon en trekt zich los. Hij wil tegen me aan springen, maar de heer des huizes pakt hem nog net op tijd beet. Het blijft nu bij een lik over mijn arm. Een rilling loopt over mijn rug en ik doe een stap terug.

Het zou toch niet besmettelijk zijn?

Ik zie dat Mi Amor hetzelfde denkt, want hij zorgt dat hij tussen de schurftige hond en mij in komt te staan. Fijn zo’n beschermheer.
De vrouw begint gelijk enthousiast te vertellen over het beest. Hij is twee maanden geleden aan komen lopen, zo zielig. Hij zag er uit als een hoopje ellende.
Nog steeds denk ik, maar ik houd braaf mijn mond.
Ze hebben hem in huis genomen en naar de dierenarts gebracht. Hij bleek een soort schurft te hebben.
Tja, volgens mij hoef je geen dierenarts te zijn om die diagnose te stellen.
Ze spuiten hem nu dagelijks in met speciaal spul en het gaat al stukken beter, hij ziet er weer normaal uit.
Mijn god, hoe zag dit beest er twee maanden geleden dan uit?
,,Het is niet meer besmettelijk hoor,” voegt ze nog toe.

Ik vloek van binnen. Zijn die mensen wel normaal? Of is dit het welbekende lege-nest-syndroom? Geen kinderen meer om voor te zorgen, dan maar zorgen voor zo’n schurftig vies beest.

De hond gaat naar buiten zodat het echtpaar rustig het huis kan laten zien. We maken ons er snel van af. Alles in het huis zit onder de hondenharen en ik durf niets meer aan te raken. Voor we gaan, vraag ik of ik naar het toilet mag. Kan ik even grondig mijn handen en armen wassen. Daarna is het echt tijd om te gaan. We bedanken ze vriendelijk, zij houden de schurftige hond weer in bedwang en wij maken dat we weg komen.

Lees meer