16367251437_ba5a49f2bb_o

How to piss off your customer – part 2

,,Ik weet niet wat je hebt aangevraagd, maar ik vind het allemaal niets wat we vandaag hebben gezien. Zonde van de tijd,” zegt Mi Amor tegen mij terwijl we nog steeds achterin de auto zitten bij Debby en Nicole.
Zelf begrijp ik het ook niet. Ik had hoge verwachtingen van deze dag. Inmiddels hebben we vijf huizen bekeken met deze dames en het was het allemaal niet. Inmiddels zijn we ook hongerig en moe. Dus de sfeer wordt er niet beter op. Ik besluit in mijn mail te kijken welke huizen ik eigenlijk had aangevraagd.

,,Eeeeehhm schatje, ik had het eerste huis aangevraagd en het huis dat we nu gaan zien…”
,,Lekker dan! Dus wij vragen heel specifiek een aantal huizen aan en in plaats daarvan laten die twee mutsen ons eerst een paar huizen van vrienden en bekenden zien. Alsof wij niets beter te doen hebben…”
,,Ik moet ze nageven dat ze wel de tijd voor ons nemen,” antwoord ik terwijl we met een slakkegangetje op weg gaan naar het laatste huis van vandaag. Onderweg vertelt Debby dat de Engelse eigenaren van dit huis al jaren in scheiding liggen en dat het huis nu wordt verhuurd aan een vriendelijk Nederlands stel. Ik ben benieuwd.
Wanneer we het erf op lopen, horen we vanuit het huis iemand roepen: ,,Aah, there are the intruders.”
Nou zeg, heel vriendelijk…

Een grijnzende grijzende vijftiger verschijnt in de deuropening en we stellen ons braaf voor. Samen met zijn vrouw huurt hij dit huis nu drie jaar. Het huis is een oude cortijo die tien jaar geleden helemaal is verbouwd. Het ligt op een prachtige locatie, is omringd door bloeiende amandelbloesem en is van alle gemakken voorzien. Hier worden wij best enthousiast van. Maar ook zien we dat de verbouwing kwalitatief niet goed is uitgevoerd en dat er nog een hoop geld tegenaan moet om bijvoorbeeld een aantal lekkages te verhelpen. Gelukkig doet de huurder ook heel erg zijn best om het huis te verkopen.

Bij elke ruimte in het huis heeft hij wel iets op te merken. Hij wil hier duidelijk nog niet weg.
,,Als ik op zoek zou zijn naar een huis zou ik dit zeker niet kopen.”
,,Oh nee?” veins ik onschuldig.
,,Nee, want het huis is in hele slechte staat. Je kunt hier eigenlijk niet wonen.”
,,Jullie wonen hier toch ook?”
,,Maar wij wonen hier omdat de huur zo laag is. Wij zouden dit echt nooit kopen.”
Lekker dan, van je huurder moet je het maar hebben.

Het is mooi geweest voor vandaag. We nemen afscheid en lopen weer terug naar de auto.
,,Schat, wat een enig huis is dit! Hier gaat mijn hart wel sneller van kloppen,” zeg ik op een toon zodat de huurder het nog net kan horen.
Mi Amor begrijpt mijn hint en speelt het mee.
,,Dit komt inderdaad in de buurt van wat we zoeken. Misschien moeten we maar een bod doen.”

Tijdens de terugreis in de auto vragen de dames wat we van de huizen van vandaag vonden. Mi Amor zegt dat het zeker niet was was we gevraagd hadden en dat we ‘not amused’ zijn. Hierop volgt een doodse stilte.
Terug aangekomen bij de parkeerplaats doen ze nog een laatste poging. Nicole richt zich tot mij en Debby tot Mi Amor, maar ook dit mag niet baten.

Wel blijven de dames ons de weken erna spammen met mails over mogelijk interessante huizen. Heel raar, maar we voelen niet de behoefte om nog een keer vrijwillig met hun op pad te gaan.

 

Dat was me het dagje wel! Ooit wel eens een makelaar versteld doen staan door heel eerlijk te zeggen dat je de service slecht vond? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

Waarom het een slecht teken is wanneer een makelaar benzinegeld vraagt

”Would you mind paying fuel money for the viewing of this house since it’s quite far.”

Met enige verbazing lees ik de email nog eens na.
“Laat maar,” is mijn eerste gedachte. Ik vind dit een beetje armzalig.

Ik begrijp dat je als makelaar in 90% van de gevallen voor Jan met de korte naam rondrijdt. Daarentegen wordt je ruimschoots gecompenseerd wanneer je wel een huis weet te verkopen. Werk aan je saleskwaliteiten, zou ik zeggen.

We antwoorden haar dat we het ‘verre’ huis overslaan en alleen twee huizen in de buurt willen zien. Zo gezegd zo gedaan. We ontmoeten haar op een parkeerplaats van een restaurant en stappen bij haar in de auto.

Ze is een nogal chaotische Engelse vrouw die het eigenlijk veel te druk heeft met haar kinderen, Bed & Breakfast en makelaarskantoortje. En dan heeft ze ook nog een aantal huizen in portefeuille die op een afstand van 1-2 uur rijden liggen. Tja, je bent zo druk als dat je het jezelf maakt.

Door de ligging valt het eerste huis eigenlijk gelijk af. Het ligt namelijk in een dal. Dus weinig uitzicht en zomers bloedheet. Wel ben ik blij verrast door de eigenaresse van het huis. Een griet van mijn leeftijd! Wat leuk zeg. Na al die huizen van babyboomers en bejaarden is het een verademing om een leeftijdgenoot te horen over haar ervaringen in Spanje. En dan is het huis ook nog ontzettend leuk. Het is een oud boerderijtje dat zij en haar vriend hebben opgeknapt en aangekleed met turquoise accenten. Uberschattig. Oud betekent ook dat het een hoog kruip-door-sluip-door gehalte heeft. Eigenlijk is het gewoon een heel groot poppenhuis voor volwassenen.

Stiekem ben ik een beetje verliefd geworden op dit huis. Alleen dit is niet wat we zoeken. Laat ik het er maar op houden dat ik het heel inspirerend vind.
Tijd voor het volgende huis. We stappen weer bij de enigszins chaotische makelaar in de auto. We komen er achter dat we na de bezichtiging een verschillende kant op moeten, dus ze zet ons af bij onze auto zodat we het laatste stuk achter haar aan kunnen rijden. Het eerste gedeelte gaat nog gewoon over asfalt, maar al snel verandert de weg in een hobbelig ezelspad. De track is bijna niet te zien door de enorme stofwolk die zij met haar auto veroorzaakt. Dus met de ramen dicht en loeiende airco hobbelen we zo goed en zo kwaad als het gaat achter haar aan. Af en toe remt Mi Amor omdat we door het stof niet meer kunnen zien of de track links of rechts gaat. Ik vermoed dat dit een soort payback is omdat we geen benzinegeld wilden betalen… Want onze makelaar heeft er zin in en houdt het gas er flink op. En er lijkt werkelijk waar geen einde te komen aan deze track.
Waar gaat dit heen?
Wanneer houdt het op?
Al is het het mooiste huis dat we ooit hebben gezien, ik wil hier niet wonen!

Inmiddels zit ik niet meer in mijn stoel, maar hang ik aan het handvat boven de passagiersstoel zodat ik de schokken van de steeds slechter wordende track beter kan opvangen.

Na ruim 30 minuten hobbelen komen we aan bij een afgelegen huis midden in een natuurpark.

,,The track is pretty good, don’t you think!” is het eerste wat onze makelaar zegt wanneer we uitstappen.
Volgens mij zie ik inmiddels groen en ik ben zo misselijk dat ik alleen nog maar lafjes kan glimlachen. Ik neem een slok water, fatsoeneer mezelf en introduceer ons dan bij de eigenaar, een bejaarde Engelsman. Vol trots laat hij ons het huis zien. Nou ja, huis… Het komt er op neer dat hij de afgelopen 20 jaar met ducktape en kroonsteentjes een eeuwenoude boerderij weer leven heeft proberen in te blazen. Ook dit huis is oud en kruip-door-sluip-door, maar het heeft niets van het schattige dat het vorige huis wel had. Onder de deuren zitten kieren van 10 cm (wel lekker luchtig), vloeren liggen scheef (handig met knikkeren) en leidingen lopen in het zicht. Halleluja, dit verdient niet eens de status huis, dit is gewoon een schuur!
De eigenaar vertelt dat hij een deel van het huis verhuurt en dat bezoekers altijd hartstikke enthousiast zijn. Lekker ’back to basic’. Als ze daar Spartaans mee bedoelen, dan snap ik het… Dit is wel een leuk projectje voor ‘Help mijn man is klusser’. Zouden ze dat programma in Engeland ook kennen?

We ronden de bezichtiging af en lopen weer richting de auto.
Zodra ik de stoffige huurauto zie staan, krijg ik het alweer benauwd.
Oh nee, nu moeten we dat hele stuk track weer terug!

Lees meer