ryanair2

Het nadeel van budget airlines

Eindelijk een huis waarvan mijn hart sneller gaat kloppen! En zo te zien dat van Mi Amor ook. De verkopers hebben het zelf laten bouwen en overal is over nagedacht. Dit is zoals je wilt dat je huis is. Ruim, praktisch, bovenop een berg, prachtig uitzicht, dicht bij een leuk stadje, gezellige patio, goed bereikbaar, groot zwembad, aparte gastenkamers, grote buitenkeuken met leuke Hawai-style zitjes, garage… En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik moet me inhouden om niet door het huis te huppelen, dat zal vast de onderhandeling niet ten goede komen.
Vanaf het terras sta ik verliefd naar het huis en het zwembad te kijken. Jahoor, hier zie ik ons wel wonen.
Rebby, de makelaar, gebaart ons naar het Hawai-zitje te komen. Ze wil graag weten wat we van het huis vinden, komt dit in de buurt van hetgeen we zoeken? Ik besluit mijn mond te houden, laat Mi Amor het woord maar doen. Hij geeft aan dat dit huis inderdaad in de buurt komt van wat we zoeken. Rebby is duidelijk blij om dat te horen. Ze vertelt dat het huis al een aantal jaar te koop staat en dat de verkopers niet meer in goede gezondheid zijn en daarom haast hebben met de verkoop.
Dat klinkt goed, dan kan er altijd nog wat van de prijs af, denk ik verheugd.

Maar wat is dat nou?

Rebby gaat steeds harder praten om verstaanbaar te blijven.
En dat is wel nodig ook, want ik versta haar nog maar net. Terwijl ze haar stem al 30 decibel omhoog heeft gepitched.
Ik kijk omhoog, een vliegtuig van Easyjet vliegt recht over ons heen, op weg naar Malaga. Het scheelt niet veel of ik kan de gezichten van de passagiers onderscheiden, zo laag vliegt het vliegtuig.
Zodra het voorbij is, praat Rebby weer normaal.
Maar drie minuten later zit ze weer schreeuwend op het terras, terwijl er ditmaal een Ryanair-toestel over vliegt. Dit spelletje herhaalt zich nog een paar keer, net zo lang totdat we alle budget-airlines een keer voorbij hebben zien komen.
Mijn liefde voor dit huis begint enigszins te bekoelen.
Ik zie mezelf hier al yogales geven in de tuin.

Adem diep in. Heel goed, snuif die kerosinedampen goed op.
EN ADEM DAN LANGZAAM UIT!!!
NAMASTE…

Volgens Rebby hangt het van de windrichting af of je veel last hebt van de vliegtuigen. Een soort Russische roulette met herrie dus.

We vertellen Rebby dat we er nog even over na denken en lopen daarna naar de auto.

,,Zeg schat, heb jij ooit overwogen om in Nederland in Zwanenburg te gaan wonen?” vraagt Mi Amor.
,,Nou nee! Ik ga toch niet vrijwillig onder een start- en landingsbaan wonen!”
,,Ok, dank je, streep dit huis dan ook maar van je verlanglijst af…”

Allright, back to the drawing board…

Lees meer

15924480867_236503c553_o

Hoe je je huis vooral niet verkoopt…

,,The house we’re gonna see comes with quite a story…”
Ron, de Ierse makelaar, heeft gelijk mijn aandacht.
Ik vind het al leuk om naar hem te luisteren, omdat hij met een fantastisch Iers accent spreekt. En nu gaat hij ons ook nog een leuk verhaaltje vertellen.

Tien jaar geleden heeft een Engels echtpaar dit huis laten bouwen. Zodra het klaar was, kwamen ze het samen met schoonmoeders bewonderen. Naar Malaga gevlogen, auto gehuurd, huppakee daar gingen ze. Om het huis te bereiken, moesten ze over 5 kilometer track rijden. Het is overigens een prima track. Breed en zonder steile afgronden ernaast. Het is gewoon 5 kilometer hobbelen, best te doen.
Halverwege kregen ze een klapband en belandden in de greppel. Schoonmoeders gillend achterin, mevrouw lijkbleek. Een voorbijganger redt ze uit de greppel en zet ze af in het dorp. Ze nemen hun intrek in een hotel en de volgende dag zetten ze het huis te koop. Zonder ooit maar een voet binnen te hebben gezet.
Ik zit met open mond te luisteren.

In de afgelopen tien jaar hebben ze het tweemaal bijna verkocht. Net niet dus. De eerste keer bleken de papieren niet in orde en duurde het de kopers te lang voordat dat was opgelost. De tweede keer bleek het dak te lekken en duurde het (wederom) te lang voordat dat gerepareerd was. Zo te zien is het dak nog steeds niet helemaal gefixt, zijn de keuken en toiletpotten inmiddels uit het huis geroofd en is de vraagprijs gehalveerd. Zouden de eigenaren nog wel weten dat ze dit huis hebben?

Het huis is niet supergroot, maar de locatie van het huis is prachtig met uitzicht op zowel de bergen als de zee. Rondom het huis liggen drie oude speedboten weg te rotten. Heel apart zo’n botenkerkhof midden in de bergen.
Toch kunnen wij wel iets met dit huis. We brengen een bod uit. Ron zal contact opnemen met de verkopers en daarna…
Daarna horen we niets meer.

We nemen weer contact op met Ron. Hij zegt dat hij niets heeft gehoord van de verkopers. Tja, niet zo gek dat je je huis dan niet verkoopt…
En nu?
Ron zal weer contact met ze opnemen. En daarna?
Daarna horen we niets meer.

We besluiten nog een keer langs het huis te rijden. Terwijl we het uitzicht bewonderen, komt de buurman langs. Het is een Engelsman die er al vijftien jaar woont. Ja, hij heeft de eigenaar een keer ontmoet tijdens de bouw van het huis, zo’n tien jaar geleden. En ja, hij had ooit zijn telefoonnummer. Nergens meer te vinden. De buurman vindt het ook een heel raar verhaal en hij heeft het gevoel dat de makelaar een vuil spelletje speelt. Hij denkt dat Ron gewoon wacht tot de eigenaren dood zijn en dan het huis op zijn eigen naam kan zetten.
Huh, kan dat dan?
Yep, dat schijnt te kunnen.
En ja, de speedboten heeft hij daar neergelegd. Gewoon omdat het kon. De eigenaren zeggen er toch niets van en Ron ontwijkt hem.

Het verhaal van dit huis wordt steeds gekker.
We besluiten nog een keer contact op te nemen met Ron. En daarna?
Precies, daarna horen we niks meer…

Wat zou toch het echte verhaal zijn van dit huis?

 

Kom je alleen in Spanje huizen tegen met rare verhalen of ook in Nederland? Ken jij ook zo’n raar verhaal? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

Dollen met Donald, de Nederlandse makelaar

,,Geef aan welke huizen je interessant vindt en dan zorg ik dat we die volgende week kunnen bekijken.”
Huh, hebben we daar 1,5 uur voor in de auto gezeten?
,,We kunnen ze niet vandaag bekijken?” probeert Mi Amor nog.
,,Nee, dat gaat niet lukken. Het is natuurlijk belangrijk dat ik eerst goed weet wat jullie zoeken en wat jullie budget is.”

Ik ben nu al klaar met Donald. Donald is niet zo jolig als dat zijn naam klinkt. Hij ziet er uit als een voormalig gemeenteambtenaar die nu helemaal het mannetje is met zijn eigen makelaarskantoor.

,,We hebben je een lijst gestuurd van huizen die we willen zien en gingen er vanuit dat we die vandaag zouden bekijken,” leg ik uit.
Donald richt zich nu helemaal tot mij en gaat er even goed voor zitten.
Ohoh, hij doet de driehoek.
Hij gaat wijdbeens zitten en leunt met zijn ellebogen op zijn knieen. Bij alles wat hij zegt, knikt hij zachtjes met zijn hoofd.
,,Kennen jullie deze streek al?”
Aha, hij probeert vriendelijk doch indringend te zijn.

,,Een beetje, we zijn hier een keer eerder geweest.”
,,Het is namelijk belangrijk dat je een streek kent en daar een gevoel bij hebt.”
Eeeeehm, dolle Donald, ik geloof niet dat je in de gaten hebt dat mijn gevoel bij deze streek met de minuut minder positief wordt…

,,Dit is niet onze favoriete streek, maar we willen hier wel graag een aantal huizen bekijken. We hebben niet voor niets 1,5 uur in de auto gezeten…”
,,Dat begrijp ik. Maar ik heb nu een goed beeld van wat jullie zoeken. Ik zal vanmiddag gelijk afspraken inplannen. Volgende week woensdag doen?”
,,We hebben je niets anders verteld dan dat al in de mail stond…”
,,Komt woensdag uit? Dan zijn de weersvoorspellingen ook goed.”

Aha, dat is het dus. Het regent vandaag en daarom heeft hij geen zin om met ons op huizenjacht te gaan. Ik geef toe, met regen ziet het er allemaal wat minder gezellig uit. Maar kom op, ik kom uit Nederland. Ik smelt toch niet van een beetje regen.

,,Stuur maar een mail over woensdag,” reageert Mi Amor en voegt er aan toe: ,,Want ik begrijp dat we vandaag voor Jan Lul hier naar toe zijn gereden.”
Donald kijkt verschrikt op en komt uit zijn driehoek.
,,Nee nee, helemaal niet. Ik heb nu een goed beeld van wat jullie zoeken en jullie kunnen de rest van de dag gebruiken om de streek verder te verkennen. Dan krijg je ook een beter beeld van de streek.”
,,Lekker beeld met die regen…” voegt Mi Amor nuchter toe.
Ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten, maar Donald is nu helemaal van zijn apropos. Hij stottert nog wat over volgende week. Tijd om nu echt een eind aan dit gesprek te breien. Bij deze makelaar zullen wij nooit een huis kopen.

 

Ook wel eens bij een verkoper gedacht: ‘No way, dat ik bij jou iets ga kopen!’ Laat je reactie achter in de comments!

 

Lees meer

Smoking John

Zijn vrouw is dood en hij bijna. De kinderen willen dat hij dood komt gaan in Engeland. Daarom staat het huis te koop.

Dat is de samenvatting die we krijgen van Glenn, een joviale Engelse makelaar. Met hem bekijken we vandaag het huis van John.
John’s huis ligt prachtig. Vijf minuten rijden van een dorp en vanaf het terras weids uitzicht over zee. En als je van vintage houdt, is dit huis helemaal een walhalla. Het staat namelijk vol met seventies meubels.

John zelf is het best te omschrijven als een doorgerookt fossiel. Oud, vaal, opgedroogd en stomend zit hij op het terras te genieten van het uitzicht. Blijkbaar lukt het hem nog net om ‘s ochtends met z’n rollator van de slaapkamer naar het terras te schuifelen om daar de rest van de dag te gaan zitten stomen. Maar daar houdt het dan ook wel mee op. John, we kunnen hem beter Smoking John noemen, is inderdaad bijna dood. Het ziet er uit alsof hij er alles aan doet om onder de Spaanse zon zijn ‘laatste lucht’ uit te blazen en niet in Engeland. Op de tafel voor hem liggen een paar pakjes sigaretten, een paar aanstekers, een overvolle asbak, een inhaler en een paar doosjes medicatie. Zo komt hij de dag wel door.

Rochelend vertelt John dat hij al vier hersenbloedingen heeft gehad, maar er nog steeds is. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Er schieten een aantal gezegdes door mijn hoofd, maar geen lijkt me gepast. Onkruid vergaat niet, lijkt me nog het meest toepasselijk…
Blijkbaar weet John de natuurwetten goed te tarten en doet hij het lekker op medicatie. In de keuken tref ik ook niets eetbaars aan, behalve een pak koekjes, een paar flessen gin en whiskey en een paar oude bananen. Wel staat het aanrechtblad vol met nog meer medicatie en nog veel meer sigaretten. Heel bijzonder. Gelukkig is er binnen bijna niet gerookt, dus ik hoef niet gelijk aan de zuurstoftank die naast Smoking John zijn bed staat. Ik ben echt benieuwd of Smoking John Engeland ooit nog gaat halen. Volgens Glenn is de prijs er wel naar. Het huis is lager geprijsd om het zo snel mogelijk te kunnen verkopen.

Wij vinden het nog steeds te duur. Maar met een paar potten verf en een nieuwe keuken en badkamer kan dit wel een heel leuk huis worden. Ik zie aan Mi Amor dat hij ook enthousiast is. Glenn heeft nog een mooi verhaal dat we eenvoudig een zwembad kunnen plaatsen naast het terras. Dat zou natuurlijk wel heel leuk zijn.
Maar Mi Amor mompelt: ,,ik heb in het kadaster gekeken en dat is al de tuin van de buren…”
Lekker dan.
Hoe komt het dat Glenn de makelaar niet weet waar de erfgrens loopt?

We slapen er nog een nachtje over en besluiten de volgende dag toch een bod te doen.
Binnen een uur hebben we reactie van Glenn. Een ander stel heeft een hoger bod gedaan, willen wij een nieuw bod neerleggen?
Daar hoeven we niet lang over na te denken.
Nee hoor, de bergen hier staan vol met huizen van mensen die weer terug willen naar hun vaderland. En de tijd dat kopers tegen elkaar opboden, is toch echt wel voorbij. Wij kijken dus nog even rustig verder.

Lees meer

Betoncentrale

Ik hoop dat het niet besmettelijk is…

,,Hello, I have to stay here with the dog,” horen we van achter de voordeur, omlijst met een hoop gesnuif en getrappel.
Ook goed, dan stellen we ons niet voor.

We staan voor het huis van een Engels echtpaar. Dit huis hebben we gevonden via een advertentie, dus vandaag zijn we zonder makelaar op pad. De man des huizes, duidelijk al de tachtig gepasseerd, ontvangt ons hartelijk terwijl zijn vrouw binnen heel druk is met een hond. Heel bijzonder.
Rond onze voeten springen twee andere hondjes rond. Ze snuffelen aan onze schoenen, maar springen gelukkig niet tegen me op. Fijn, dat scheelt weer een panty.

De man toont ons eerst het appartement onder het huis dat momenteel wordt gebruikt als opslag. Dat toont heel leuk voor de verkoop, NOT. Naast het appartement bevindt zich een lek zwembad. Voor het gemak hebben ze het maar afgedicht met houten planken.

Tijd voor de tuin. Nou ja, tuin. Het is meer een mijnenveld van hondendrollen waar af en toe een verlept fruitboompje krampachtig staande blijft. Blijkbaar is hondenstront niet de beste mest. Ik ben drukker met kijken waar ik mijn voeten neerzet dan met luisteren naar het verkoopverhaal van de eigenaar.

Op een gegeven moment vraag ik wat dat brommende geluid toch is dat we de hele tijd horen. Het blijkt de betoncentrale te zijn die naast het huis ligt. Aha. De betoncentrale draait alleen doordeweeks en na een tijdje hoor je het geen eens meer, aldus de eigenaar. En het stof dan? Ja, het geeft wel wat stof.

Ik ben wel klaar hier. We zijn in Spanje op zoek naar een huis vanwege de rust, de natuur en de schone lucht. Een huis waar je gratis herrie, stoflongen en een tuin vol hondenstront bij krijgt, staat niet op mijn verlanglijstje.
Toch gaan we nog braaf het huis bekijken. Ik houd mijn hart vast. De man des huizes kondigt onze komst aan.
,,Honey, we’re coming in.”
,,That’s ok, I’ve got the dog.”
Tja, hond… Het lijkt eerder op een grijs, kaalgeschoren stoffig kalf. Een soort oude mop op poten. Doordat het beest is kaalgeschoren kun je de schurftachtige plekken op zijn huid extra goed zien.
De vrouw des huizes houdt met haar linkerhand de hond aan zijn halsband vast zodat ze ons een hand kan geven. Ik sta niet echt te springen, maar steek toch braaf mijn hand uit. De hond ziet zijn kans schoon en trekt zich los. Hij wil tegen me aan springen, maar de heer des huizes pakt hem nog net op tijd beet. Het blijft nu bij een lik over mijn arm. Een rilling loopt over mijn rug en ik doe een stap terug.

Het zou toch niet besmettelijk zijn?

Ik zie dat Mi Amor hetzelfde denkt, want hij zorgt dat hij tussen de schurftige hond en mij in komt te staan. Fijn zo’n beschermheer.
De vrouw begint gelijk enthousiast te vertellen over het beest. Hij is twee maanden geleden aan komen lopen, zo zielig. Hij zag er uit als een hoopje ellende.
Nog steeds denk ik, maar ik houd braaf mijn mond.
Ze hebben hem in huis genomen en naar de dierenarts gebracht. Hij bleek een soort schurft te hebben.
Tja, volgens mij hoef je geen dierenarts te zijn om die diagnose te stellen.
Ze spuiten hem nu dagelijks in met speciaal spul en het gaat al stukken beter, hij ziet er weer normaal uit.
Mijn god, hoe zag dit beest er twee maanden geleden dan uit?
,,Het is niet meer besmettelijk hoor,” voegt ze nog toe.

Ik vloek van binnen. Zijn die mensen wel normaal? Of is dit het welbekende lege-nest-syndroom? Geen kinderen meer om voor te zorgen, dan maar zorgen voor zo’n schurftig vies beest.

De hond gaat naar buiten zodat het echtpaar rustig het huis kan laten zien. We maken ons er snel van af. Alles in het huis zit onder de hondenharen en ik durf niets meer aan te raken. Voor we gaan, vraag ik of ik naar het toilet mag. Kan ik even grondig mijn handen en armen wassen. Daarna is het echt tijd om te gaan. We bedanken ze vriendelijk, zij houden de schurftige hond weer in bedwang en wij maken dat we weg komen.

Lees meer

Is deze vraagprijs in euro’s of in peseta’s?

,,Hebben hier echt mensen gewoond?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker, met hun twee kinderen,” antwoordt Marianne, een nieuwe Engelse makelaar.
Wat, met kinderen? Hier? In dit krot?
,,En waarom hebben ze dit ‘project’ niet verder afgemaakt?”
,,Ze zijn gescheiden.”
,,Aha, en geen van twee wilde zeker hier blijven wonen,” voegt Mi Amor droogjes toe.
Marianne knikt en blijft vriendelijk lachen.

De locatie van dit bouwwerk -huis is het echt niet te noemen- is fantastisch. Het ligt op 10 minuten loopafstand van het strand in een piepklein dorpje dat rond een kerkje is gebouwd. Dat zijn ook gelijk de enige positieve punten… Je zou eigenlijk geld toe moeten krijgen als je dit huis koopt. Al moet ik zeggen dat dit krot een prachtig decor vormt voor een sappige aflevering van ‘Ik Vertrek’.

Verdwaasd loop ik achter Marianne aan door dit kruip-door-sluip-door-huis. Een ruimte met een oude koelkast, een wasbak en wat scheve planken aan de muur is hoogstwaarschijnlijk bedoeld als keuken.
,,Is naar eigen inzicht van de koper zelf af te ronden,” aldus Marianne.
Zo kun je het natuurlijk ook formuleren.
Voorzichtig schuifel ik achter haar aan richting de woonkamer. Wederom een donkere ruimte. Met gezellige lampjes en accessoires is nog geprobeerd om dit een beetje sfeer te geven. Echter verdoezel je hiermee niet de penetrante schimmellucht.

In de badkamer is de schimmellucht nog indringender. De slaapkamers daarentegen zijn wel goed doorgelucht, de wind waait hier gewoon door de rotte kozijnen heen.
Who needs airco when you feel the wind blow through the window frames? denk ik.

Marianne laat ons ook nog de tuin zien. Een grote wildernis, maar er is wel iets van te maken. Daarna leidt ze ons naar… Ja, naar wat eigenlijk? Ik noem het kippenhok, maar Marianne prefereert hobby- of klusruimte. Een met kippengaas afgeschermde en met golfplaten bekleed hok.
,,Even niet ademen!” zegt Mi Amor.
,,Wat!?!?”
,,Niet ademen, dat zijn geen golfplaten, maar asbestplaten…”
Ik kijk verschrikt omhoog. Dat meen je toch niet. En hier hebben echt mensen met kinderen gewoond? Ik kan het niet geloven.
Marianne heeft door dat ze dit huis niet aan ons gaat slijten. Maar niet getreurd, op naar het volgende huis. Dat is ook een ‘projectje’, aldus Marianne.

‘Projectje’ blijkt een understatement.
Het is een oud boerderijtje. En met oud bedoel ik minstens twee keer ouder als het lieftallige bejaarde stel die ons in hun zondagse outfit staan op te wachten. Ook hier kleine ruimtes, kleine ramen en losliggende vloertegels. In de brochure die Marianne me zojuist heeft gegeven, staat dat het huis 200 m2 woonoppervlakte heeft. We hebben inmiddels de keuken, woonkamer en slaapkamer gezien en ik kom niet verder dan 50 m2. En dan hebben we nog geen eens een badkamer gezien. Ik vraag me af waar ze die hebben verstopt.
De vrouw des huizes opent een deur en we stappen een omheind stuk tuin binnen waar het gras reeds tot kniehoogte groeit.
‘De patio’ aldus Marianne.
‘De kippenren’ aldus Mi Amor.
Achterin de patio/kippenren staat nog een vervallen schuur. Volgens Marianne zijn de patio en de schuur prima te betrekken bij het huis. Ik wil naar de schuur lopen, maar Mi Amor houdt me tegen.
,,Dat dak is ook van asbestplaten gemaakt.”
Tuurlijk.
De vrouw des huizes staat inmiddels naast een deur in de hoek van de tuin. Ze wenkt dat ik moet komen. De deur komt tot onder mijn borst, een soort kabouterdeur. Ik buig door mijn knieen en loop gebukt de ruimte in.
Tja…
Het is alsof ik de badkamer van kabouter Plop binnenloop.
De badkamer heeft niet alleen een kabouterdeur, maar ook een kabouterbad en een kabouterwastafel. Het is bijna surrealistisch.
De vrouw des huizes hoeft niet te bukken wanneer ze de kabouterbadkamer inloopt. Ze priemt haar vinger in mijn buik en zegt lachend in het Spaans dat ik te lang ben.
Dat lijkt mij een prima reden om dit huis vooral niet te kopen.

Ik kruip de badkamer uit en sluit me weer aan bij Marianne en Mi Amor. Marianne heeft het net over de potentie van dit huis.
Deze hele dag wordt steeds surrealistischer.
,,Zou je hier zelf gaan wonen dan?” vraagt Mi Amor.
Marianne houdt wijselijk haar mond en richt zich tot mij.
Wat ik ervan vind.
,,Is dit echt hetzelfde huis als in de brochure?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker!”
Mi Amor vraagt haar wat de vraagprijs ook alweer is.
Marianne antwoordt braaf.
,,Oh, jullie werken nog met peseta’s,” merkt Mi Amor op.
Ze kijkt hem verontwaardigd aan en bitst toe dat dat echt in euro’s is.
Ik kijk van Marianne naar de Spaanse eigenaren die ons hoopvol aankijken.
De enige optie die ik zie voor dit huis is dat het gekocht wordt door kabouterliefhebbers die er een kaboutermuseum van maken. Waarom zou je dit anders in hemelsnaam kopen?
Zou Marianne de eigenaren hebben wijsgemaakt dat er echt mensen zijn die dit bedrag neertellen voor een hoop oude stenen, een stapel asbest en een kabouter badkamer?
Schandalig eigenlijk.

Tijd om te gaan.
We zeggen het Spaanse echtpaar gedag en lopen met Marianne naar de auto. Voor we gaan vraagt ze ons nog een evaluatie in te vullen.
Waarom we geen verdere interesse hebben in de huizen die we vandaag hebben bekeken?
Dat is makkelijk.
,,Omdat we geen kabouters zijn… Fijne dag nog.”

Lees meer

11587109434_df6800dd71_k

Vast tussen twee muren in een wit bergdorp…

Een dagje sightseeing in plaats van huizen kijken. Ook wel eens leuk.
Zonnebril op, radio aan en lekker rondtoeren zonder doel en zonder navigatie.
Strakblauwe lucht, prachtige vergezichten, een verdwaalde ezel naast de weg en af en toe stoppen voor een kudde overstekende geiten. Ik houd ervan.

Wanneer we honger krijgen, besluiten we een restaurantje te zoeken. Het liefst één waar oma nog in de keuken staat. We rijden het eerste witte bergdorpje in dat we tegenkomen. Aan het begin van het dorp is een grote parkeerplaats aangelegd waar borden met een grote P erop naartoe wijzen.
,,We rijden wel even het dorp in,” zegt Mi Amor.
Ook goed.

Mi Amor manoeuvreert de auto behendig door de steeds smaller wordende straatjes. Had ik al vermeld dat de straatjes ook steeds steiler worden? Langzaamaan begin ik het een beetje benauwd te krijgen.
,,Weet je zeker dat het de bedoeling is dat we hier met de auto doorheen rijden?” vraag ik voorzichtig.
,,Kijk, hier staat toch ook gewoon een auto geparkeerd,” zegt Mi Amor terwijl hij onze kleine huurauto om een geparkeerd bestelbusje heen manoeuvreert. Het past echt precies.
Mi Amor heeft gelijk.
Her en der komen we een geparkeerde auto tegen. Vraag niet hoe. De locals zijn echt meester in de hellingproef en retestrak inparkeren.
Ik denk terug aan mijn eigen rijexamen en de hellingproef die ik toch best spannend vond. Voor een Spanjaard was het maar een laf hobbeltje geweest.

Mi Amor stopt.
,,Tja…’’ is het enige wat hij zegt.
Voor ons is de straat zo smal dat zelfs Mi Amor zich afvraagt of we er wel doorheen passen.
,,En nu?” vraag ik terwijl ik licht paniekerig om me heen kijk.
,,Moet lukken, verderop zie ik ook auto’s staan.”
Mi Amor geeft gas en laat langzaam de handrem los. De auto beweegt voorwaarts en kruipt langzaam richting het smalle deel van de straat.
BAM.
Ik slaak een gil.
Beide zijspiegels zijn ingeklapt.
Mi Amor schiet in de lach. ,,De locals rijden dit gewoon elke dag. Wat een grap zeg, zo’n ezelspad met een laagje asfalt.
Ik slik.
,,Hoe komen we hier nu uit?” vraag ik.
Mi Amor begint nog harder te lachen.
,,Dat komt vast goed.”

We rijden verder door het doolhof van smalle straatjes. Op een zeker moment slaan we ergens linksaf en na enige tijd gaat de weg naar beneden.
,,Oeps, we hadden toch rechtsaf gemoeten. Even kijken of ik ergens kan keren,” zegt Mi Amor.
,,Ok,” antwoord ik met een benepen stemmetje.

Mi Amor kiest een wat breder schuin stuk straat om te keren. Een Spaans echtpaar kijkt vanuit de deuropening hoofdschuddend toe.
De auto is inmiddels zo goed als omgekeerd, maar komt niet meer omhoog. De banden slippen weg en door de indringende geur van de koppeling denk ik even dat we weer met Lizzie op pad zijn.
Lijkbleek en met samengeknepen billen zit ik op de passagiersstoel en slaak af en toe een gilletje.
Mi Amor stopt.
,,Schat, hier heb ik echt geen reet aan. Dit helpt niet.”
,,Ok, ik stap wel uit,” weet ik nog net met een piepstem uit te brengen.

De auto staat schuin op een helling en het rechterachterlicht is nog 1 cm verwijderd van een muur. Het echtpaar staat nog steeds hoofdschuddend in de deuropening. De man gebaard met zijn handen welke kant we er weer uit moeten rijden.
,,Hier komen nooit buitenlanders,” hoor ik de vrouw zeggen.
Dat begrijp ik maar al te goed, die parkeerplaats aan het begin van het dorp ligt er niet voor niets.

Mi Amor doet een nieuwe poging om de auto in beweging te krijgen. De banden piepen, de koppeling slipt en rookt, maar de auto gaat niet vooruit. In plaats daarvan glijdt de auto langzaam naar achteren, resulterend in een oorverdovend gekraak. Dat was het rechterachterlicht…
Mijn hemel, hoe komen we hier ooit weer weg?
,,Zal ik maar gaan duwen?” stel ik voor.
Net op dat moment komt een jonge kerel aanlopen. Onze engel.
,,Can I help you? Shall I drive your car out of the village?” vraagt hij met Spaanse tongval.
,,I drive this everyday,” voegt hij eraan toe.
Dat klinkt ons als muziek in de oren.

De Spanjaard kruipt achter het stuur, Mi Amor ernaast en ik met klamme handen en klotsende oksels achterin.
De Spanjaard kijkt een paar keer goed in de spiegel, doet daarna de Spaanse versie van de hellingproef en weet de auto in beweging te krijgen. Vervolgens geeft hij gas bij en met flinke vaart suizen we door de smalle steile straatjes. Hij weet precies waar elke bocht zit en hoe je die het beste kunt insturen. Binnen een mum van tijd zijn we weer boven bij de parkeerplaats.
,,It’s better to park here,” zegt hij met een knipoog.
We bedanken onze nieuwe Spaanse vriend honderd keer en vragen hem waar we een restaurantje kunnen vinden.
Hij legt het ons uit en voegt lachend toe: ,,And this time leave your car here.”

Lees meer

15499295274_4d529240ca_k

Babyboomers met heimwee, het is ook nooit goed…

Op voorstel van Lizzie gaan we vandaag huizen kijken waarvan de vraagprijs ruim boven ons budget ligt. Het is tenslotte een kopersmarkt.
Dit keer rijden we niet met haar mee, maar achter haar aan. Wel zo prettig.

Het eerste huis dat we gaan kijken, is van een Nederlands echtpaar, de babyboomers Piet en Thea. Zodra ik ze zie staan, weet ik al dat er niet veel van de vraagprijs af kan. Cententellers zijn het. Maar goed, we zijn er nu toch. Wie weet horen we nog wat leuks vandaag.

Piet is duidelijk opgelucht dat hij gewoon Nederlands kan praten. Thea lijkt het niet uit te maken, zij spreekt toch alleen Tilburgs, zelfs tegen Lizzie.
Onze gastheer laat ons het huis en de tuin zien terwijl Thea op het terras blijft zitten. We beginnen in de woonkamer. Tja, van mij had deze ruimte best wat groter gemogen. Het is allemaal wat iel. Grappig, de eettafel en stoelen hebben mijn opa en oma ook, alleen zij wonen in een bejaardenflat en niet in een huis van 180 m2 bovenop een berg.
,,We hebben alle meubels uit Nederland meegenomen,” licht Piet toe.
,,Toen we het huis lieten bouwen, hebben we de woonkamer op maat van onze Nederlandse meubels laten maken.”
,,Aha,” mompel ik.
Wauw, ik wist niet dat mensen zo weinig fantasie kunnen hebben…

Piet laat het huis verder zien en praat honderduit over dit huis dat ze tien jaar geleden hebben laten bouwen. Het staat te koop omdat ze terug willen naar Nederland. Ze missen de kleinkinderen. Daarnaast hebben ze de laatste jaren wat ervaringen gehad met de gezondheidszorg in Spanje en dat is toch knap lastig als je alleen Nederlands spreekt. Tja…

Het huis doet me eigenlijk niet zoveel, het is het zoveelste fantasieloze babyboomer-huis dat we zien. Wel ben ik onder de indruk van het prachtig weidse uitzicht over de kustlijn. Het uitzicht is dan ook hun grote trots. Met helder weer schijn je zelfs Marokko te kunnen zien. Er komt een fotoalbum tevoorschijn om alle zonsondergangen van de afgelopen tien jaar te laten zien. Elke keer dezelfde foto, maar inderdaad prachtig.

Onder het woonhuis bevindt zich nog een appartement dat ze bijna de helft van het jaar verhuren. Piet vertelt trots dat het ze bijna 10.000 euro per jaar aan inkomsten oplevert. Hij laat het klinken alsof dit huis daarom een hele goede investering is. Los van het feit dat dit huis dik overprijst is, vind ik een rendement van 10.000 euro per jaar op een paar ton investeringstechnisch gezien niet bijster interessant. Gelukkig, er is nog iets blijven hangen van mijn economie-lessen op de middelbare school. Ik zie aan Mi Amor dat hij ook niet onder de indruk is.

Nadat Piet ons alles heeft laten zien, biedt hij ons wat te drinken aan op het terras waar Thea nog steeds als een gestrande zeehond lijkt klem te zitten in haar tuinstoel. Mi Amor vindt het tijd voor een biertje. Piet doet maar al te graag met hem mee, ook al is het nog geen 12 uur ‘s middags. Hij heeft er duidelijk zin in. Lizzie en ik krijgen een heerlijk kopje Pickwick-thee. Thea hoeft niets. Wel wil Thea graag praten over haar knie. Want ook vanwege de knie wil ze graag terug naar Nederland. De knie doet pijn en daarvoor is ze in Spanje geopereerd. Maar het eten in het ziekenhuis was zo slecht dat ze hier niet nog een keer geopereerd wilt worden. En dus gaan ze volgende week terug naar Nederland. Ze gaat maar door over die knie, in het Tilburgs. Verder gebeurd er duidelijk niet zoveel in haar leven. Thea vertelt ook over de camper die ze in Nederland hebben staan. Wanneer ze in Nederland zijn, slapen ze in de camper op de oprit van haar zoon. De kleinkinderen willen dan steeds bij opa en oma in de camper pannenkoeken bakken en blijven slapen, maar dat is haar eigenlijk ook teveel.
En ja, Thea wordt mij inmiddels een beetje teveel.

Ondertussen geeft Mi Amor bij Piet aan dat wij nog een verblijfsplek zoeken voor volgende maand en oppert dat we misschien in hun appartement kunnen terwijl zij in Nederland zitten.
Thea vindt het een fantastisch idee. Wel zo veilig als het bewoond is.
Piet en Thea kijken elkaar blij aan en Piet zegt: ,,Dan maken we er een vriendenprijs van. Voor 1000 euro kunnen jullie het volgende maand huren. En als jullie het huis kopen, dan trekken we dat er gewoon weer vanaf.”
Hij lacht er joviaal bij.
WAT?!?!?! 1000 euro? In het laagseizoen? Voor dat geld kun je hier in Spanje een maand in een 4-sterrenhotel zitten. En dan wordt ook je kont nog afgeveegd als je dat wilt.
,,Wij denken er nog even over na,” antwoordt Mi Amor.
Ik heb er al over nagedacht en het antwoord is Nee, denk ik terwijl ik van mijn Pickwick-thee nip.
,,We hebben er trouwens geen problemen mee als jullie hier bloot willen rondlopen hoor, onze gasten zijn meestal nudisten.”
Slik.
TOO MUCH INFORMATION!!!! galmt het door mijn hoofd.
Ik glimlach vriendelijk, maar zie ondertussen een scene uit Nieuwe Buren voor me waarbij de oude geile buurman met z’n verrekijker Katja Schuurman bespiedt.

Thea gaat ondertussen weer verder over haar knie. Mijn verbazing groeit met de minuut, maar ook mijn weerzin. Heeft ze echt zo weinig om handen dat ze blind is geworden voor haar eigen geluk?

Ze hebben tien jaar geleden voor een appel en een ei een villa laten bouwen die van alle gemakken is voorzien. Hebben hier de grootste lol gehad met hun vrienden van de Nederlandse club, hebben nooit hun best gedaan om de taal te leren of zich te mengen met de locals en dan nu lopen zeiken omdat je de taal niet spreekt en ook nog eens verwachten dat je je huis voor de hoofdprijs + bonus verkoopt?
,,Thea, je had de loterij al gewonnen, je hebt het alleen zelf niet in de gaten,” denk ik.

Ik gebaar zo subtiel mogelijk naar Mi Amor dat ik het wel tijd vind om te gaan. Hij begrijpt mijn hint en weet het gesprek netjes af te ronden.

Wanneer we weer in de auto stappen, zegt Mi Amor: ,,Mijn hemel, hoe kun je zo worden?”
Ik geef hem spontaan een dikke kus op zijn wang.
,,Gelukkig, ik ben niet de enige die dat denkt! En nu wegwezen hier!”

Lees meer

IMG_2819

Gezondheidszorg in Spanje

De afstand van het bed naar het toilet is eigenlijk al te ver voor Mi Amor. Zijn kuit wil alleen nog horizontaal liggen. Wanneer hij opstaat en het bloed zijn kuit instroomt, schiet niet alleen zijn kuit in de kramp maar ook zijn gezicht.

Een paar dagen geleden is hij uitgegleden en waarschijnlijk is nu zijn kuitspier gescheurd. Het leek mee te vallen, maar sinds gisteren wordt de pijn alleen maar erger. Misschien hadden we onze huizenjacht toch een paar dagen moeten staken… Alleen Mi Amor is niet te stoppen.
Inmiddels is de kuit opgezwollen, rood van kleur en voelt warm aan. Niet goed dus.
Wanneer ik het aanraak, werpt Mi Amor me een vernietigende blik toe.
Sorry.

Dit kan zo niet langer.
Ik geef hem een kus en ren naar een kliniek een paar straten verder.
In mijn beste Spanglish leg ik aan een receptioniste uit wat er met Mi Amor aan de hand is.
Ze vraagt me ons adres op te schrijven, pleegt twee telefoontjes en laat me dan weten dat over een half uur El Doctor bij ons thuis langskomt.
,,Muchas muchas gracias,” roep ik terwijl ik haar kushandjes toewuif.

Een half uur later staat El Doctor inderdaad bij ons voor de deur. Een vrolijke bejaard uitziende man met een grote dokterstas. Naast hem een jonge vent die gelijk een rolstoel heeft meegenomen. Wel zo praktisch.
El Doctor vraagt wat er gebeurd is, kijkt naar de kuit van Mi Amor, prikt er eens in met z’n vinger en vraagt dan of hij verzekerd is. Mi Amor toont zijn verzekeringspas. El Doctor kijkt blij en begint gelijk te bellen.
Na een paar minuten hangt hij op, gebaart dat Mi Amor in de rolstoel moet gaan zitten en even later zitten we allemaal ingesnoerd in de gereedstaande ambulance. Niks mañana, dit gaat allemaal muy rapido.

De verzekeringspas van Mi Amor blijkt het ticket te zijn voor een dagvullend VIP-programma. Eerst gaan we naar een kliniek in een dorp verderop voor bloedonderzoek en een hartfilmpje. Daarna worden we naar een kliniek in Malaga gebracht voor een echo van zijn kuit. Op de beelden is duidelijk te zien dat de kuitspier is gescheurd. Een gapend zwart gat tussen verder allemaal witte slierten. Dat verklaart alles. Verder geen enge dingen. Mooi, wij zijn dus klaar voor vandaag. Toch niet. We worden weer in de ambulance gezet en naar een kliniek in weer een ander dorp gereden. Het is ons volstrekt onduidelijk wat we daar gaan doen.

Deze kliniek ziet er niet uit als een ziekenhuis, eerder als een wat kale hotellobby. Een blonde vrouw komt op ons af. Met een duidelijk Engelse tongval zegt ze:
,,Hello, welcome. My name is Helen and I’m the manager of this hotel. Eeeehhhmm, hospital…”
Helen, de manager van dit ‘ziekenhuis’ begeleidt Mi Amor vervolgens naar een kamer. De verwarming staat al aan (het is tenslotte winter en buiten ‘slechts’ 16 graden…), het bed is opgemaakt, er ligt een pyjama klaar en op het nachtkastje ligt een stapel tijdschriften en een menukaart.
Het is inmiddels zes uur en mijn maag rammelt. Ik pak de menukaart en vraag wat Mi Amor wilt eten.
,,Heb je liever kabeljauw of entrecote?”
,,Ik ga liever zometeen ergens tapas eten met jou. Ik ga hier echt niet blijven!”
,,Schat, er ligt een pyjama voor je klaar en het is hier lekker warm gemaakt. Volgens mij is het heel erg de bedoeling dat jij hier vannacht blijft.”
,,Doei, ik ben toch niet ziek…”

Mi Amor vraagt aan Helen wat de bedoeling is. Ze legt uit dat hij hier een nachtje mag blijven en morgenochtend naar huis mag, mits El Doctor dat goed vindt natuurlijk.
Mi Amor geeft aan dat hij vanavond al naar huis wilt of El Doctor dat nou goed vindt of niet.
Helen kijkt een beetje sip. Ze dacht net dat ze een klant, pardon, patient had waar ze lekker voor kon zorgen. Maar ze gaat het wel regelen. Ze overlegt met El Doctor en regelt als de wiedeweerga een verpleegster. De verpleegster zet een spuit in Mi Amor zijn kont en zwachtelt daarna zijn rechterbeen in. Van hiel tot lies om precies te zijn. El Doctor kijkt tevreden toe. Een paar krukken maken het af en eindelijk kunnen we gaan.

Bueno! Tijd voor tapas en vino.

Lees meer

IMG_2765

Who needs a pool when you live next to a river?

Met een dik Duits accent vraagt de verkoper van achter het stuur: ,,Can you tell me a little bit about what you are looking for?”

Zojuist zijn we bij een benzinestation achter in een dikke witte SUV gestapt. Achter het stuur zit een vriendelijk ogende kreukloze Duitser met een Tatort-bril. Hij is de verkoper van een ons nog onbekend huis. Naast hem zit de makelaar, een verlegen Spaanse dame met blozende wangen.

Mi Amor heeft deze afspraak ingepland. Meestal weet ik ongeveer welke huizen we gaan kijken. Vandaag heb ik werkelijk geen idee. Een verrassingstrip dus. Dit is deze week de zesde dag op rij dat we met een makelaar op pad gaan en het duizelt me.

Witte huizen, rode huizen, met of zonder zwembad, mooie of aftandse badkamers, uitzicht op de bergen of juist op zee. In mijn hoofd buitelt het allemaal over elkaar heen.

Mi Amor vertelt wat we ongeveer zoeken.
,,We are looking for a property not more than 10 minutes from the coast with at least 3 bedrooms, a pool and nice open views.”
,,Ach so….. There might be a little problem,” antwoordt de Duitser bedachtzaam.

Er valt een ongemakkelijke stilte.

,,We offer houses 30 minutes from the coast with 2 bedrooms and no pool.”
Ik kijk met grote ogen naar Mi Amor.
,,Wat heb je in hemelsnaam aangevraagd?” fluister ik.
Mi Amor gebaard dat hij dat niet meer weet.
,,Het was denk ik een beetje laat toen ik deze afspraak plande…” mompelt hij er achteraan.
Ik doe mijn best om niet in de lach te schieten.

Mi Amor vraagt de makelaar naar de brochure van het huis dat we nu gaan bekijken.
,,Oja, dit huis had ik er gewoon bij gezet als opvulling. Anders zouden we vandaag maar 2 huizen gaan kijken,” fluistert hij tegen mij.
Ik knik en probeer de situatie nog te redden door te melden dat we eventueel op zoek zijn naar een ‘klein’ huis als starthuis.

Mi Amor fluistert dat hij dacht dat we misschien de helft zouden kunnen bieden voor dit huis. Dat vond hij wel een mooie prijs voor een huis dat we eigenlijk te klein vinden, maar verder wel netjes is.
Ik kijk van de brochure naar de Duitser achter het stuur.
No way dat hij een dergelijk bod gaat accepteren.
Mi Amor ziet mijn blik en knikt. Hij denkt duidelijk hetzelfde.

Tijd om de brochure eens te bestuderen.
Mi Amor praat ondertussen verder met de verkoper over het gewenste uitzicht.
,,We like open views, we don’t have to be on top of a mountain, but definitely not in a valley.”
,,Ach so, this house is located in a valley next to a riverbed.”
Dat is ook precies wat er in de brochure staat.

Who needs a pool when you live next to a river?

,,Then we don’t like that,” antwoordt Mi Amor stellig.

,,Eeeehm schat, heb je de omschrijving van dit huis wel gelezen?”
,,Nee, dat doe ik toch nooit. Dat doe jij toch?”
Ik lees de eerste zin voor uit de brochure.
,,A marvellous property next to a with rose and oleander flowered riverbed.”
Mi Amor schiet in de lach. Ik ook. Zelfs de Duitser glimlacht. En de Spaanse makelaar heeft inmiddels een glimlach van oor tot oor.

De sympathieke Duitser denkt graag met ons mee. Hij blijkt een berg vol te hebben met huisjes met 2 slaapkamers, geen zwembad, gelegen in een dal en 30 minuten van de kust. Duidelijk de restjes van een imperium dat langzaam aan het afbrokkelen is.
Hij laat ze deze ochtend allemaal aan ons zien.

,,It’s also a possibility to buy 2 properties. Then you’ll have 4 bedrooms and enough space for guests,” oppert hij.
Tuurlijk.
Dan vergeten we gewoon even het zwembad.
En de slingerweg van 30 minuten naar de kust.
Ik bedoel hier trouwens niet 30 minuten over een geasfalteerde verlichte weg á la de A10.
NEE.
Ik bedoel hier 20 minuten over een (weliswaar geasfalteerde) slingerweg. EN (met de nadruk op EN) 10 minuten over een steil en slingerend ezelspad.

De Duitser manoeuvreert zijn enorme SUV hier behendig en geruisloos overheen.
Met onze huurauto waren we echter nooit meer uit dit dal gekomen.
NOOIT meer.
Dan zouden we zijn veroordeeld om dit veel te kleine huis te betrekken.
En vervolgens te leven van zelf gevangen vis uit de rivier.
Heel idyllisch.
De vis marineren we in zelfgeperste olijfolie.
En dienen we op met versgeplukte avocado en donkerrood gerijpte tomaten.
Vervolgens spoelen we dit gulzig weg met zelfgestampt druivennat.
Klinkt toch wel romantisch…

Ik word wakker uit deze droom wanneer de Duitser zijn SUV weer parkeert bij de benzinepomp. Het zit erop.
Bij het afscheid nemen, geeft hij zijn visitekaartje en wenst ons veel succes. Daarna manoeuvreert hij behendig zijn SUV van het parkeerterrein af en verdwijnt weer in het verkeer.

Daar staan we dan. Samen met de Spaanse makelaar.
Op de parkeerplaats waar dit avontuur vanmorgen begon.
Op naar het volgende avontuur!

 

Lees meer