123-image4

Kampers in de campo

We hebben net weer een huis bekeken met onze grote vriendin Lizzie. Maar dat was niks. We zijn wel zo slim geweest om haar dit keer bij ons in de auto in te laden in plaats van wij bij haar. Ik kan maar niet wennen aan haar rijstijl.

Lizzie vertelt dat ze vanmorgen een huis heeft gezien waarvan ze zeker weet dat wij dat ook moeten zien. Ze heeft onze nieuwsgierigheid gewekt, dus ze gaat gelijk bellen om te vragen of we het nu kunnen zien. Ondertussen manoeuvreert Mi Amor onze huurauto over de track op weg naar de parkeerplaats waar de grote SUV van Lizzie staat. Mi Amor vangt mijn blik, geeft me een knipoog en geeft dan vol gas. Stuiterend zoeven we over de track. Op de achterbank stuitert Lizzie alle kanten op en gilt af en toe iets in haar telefoon. Ik pies bijna in mijn broek van het lachen.
Payback-time. Voor de keren dat we met haar meereden en ik steeds lichtelijk groen weer uit de auto stapte.

Het is gelukt hoor. Lizzie heeft geregeld dat we gelijk het-huis-dat-we-echt-niet-mogen-missen kunnen bezichtigen en wij zetten Lizzie (die inmiddels lichtelijk bezweet is) weer veilig af bij haar auto. Braaf rijden we achter haar aan.

Het huis ligt prachtig, dus dat is een goed begin. Het ligt 10 minuten van het strand, heeft aan de voorkant zeezicht en aan de achterkant uitzicht op de bergen. Een grote mevrouw komt naar buiten gelopen en begroet ons hartelijk. Zij en Lizzie begroeten elkaar alsof ze elkaars beste vriendinnen zijn, ook al hebben ze elkaar vanmorgen pas ontmoet. Daarna vraagt de grote mevrouw of wij ook zin hebben in een gin-tonic. Nee bedankt.

Aan de voorkant van het huis is een groot en deels overdekt terras gemaakt, een soort serre. Dat lijkt me een heerlijk plekje om te zitten.
Oooh, dat is jammer…
Nu ik dichterbij sta, zie ik dat de serre er al behoorlijk afgetrapt bij staat en dat de eigenaren ooit zelf hebben getegeld, want het tegelwerk ziet er niet uit.
,,Hier kan gelijk de fik in,” hoor ik Mi Amor achter me zeggen.
Aha, hij is duidelijk ook niet echt onder de indruk van deze serre.
Het huis dan maar.

We volgen de grote mevrouw het huis in. Ze vertelt van alles, maar ik versta haar amper. Weer dat platte Engels. Ik moet echt op cursus, want ik begin bijna te geloven dat ik beter Spaans spreek dan Engels. En dat terwijl ik nog maar 2 weken Spaanse les heb gehad.

Lizzie en de grote mevrouw kunnen het uitstekend met elkaar vinden en blijven gezellig kletsen. Wij dwalen ondertussen door het huis. Op een gegeven moment zie ik mijn eigen blik in een spiegel en schiet in de lach. Ik heb hele grote ogen die vragen of ik hier alsjeblieft weer weg mag. Weg uit deze berg vergane glorie waarvoor de hoofdprijs wordt gevraagd.

Dan komt de man van de grote mevrouw binnen. Een klein vadsig mannetje met een bril met jampot-glazen die jawel, ook plat Engels spreekt. Uit zijn verhaal begrijp ik dat ze 15 jaar geleden hun pub in Engeland hebben verpacht en voor een handvol peseta’s dit huis hebben laten bouwen. Daarbij zijn ze duidelijk helemaal los gegaan met marmer en goud. Hartstikke mooi, marmeren vloeren. Maar dit was duidelijk een restpartij. Elke tegel heeft een andere tint en een ander patroon. En als je vervolgens ook nooit meer iets aan de vloer doet, ziet het er na 15 jaar dof en armzalig uit. Alle gouden accessoires in huis zoals de deurknoppen en gordijnrails zijn ook versleten en kunnen zo naar de vuilstort. En dan heb ik het nog niet eens over de goedkope kozijnen die zijn gebruikt waar inmiddels de wind gewoon doorheen waait.

Vervolgens neemt de man ons mee naar beneden om de gastenverblijven te tonen. Vol trots vertelt hij dat ze de 2 gastenverblijven regelmatig verhuren en daar een leuk inkomen uit halen. Wederom vind ik de opbrengsten niet in verhouding staan met de vraagprijs, maar dat zal wel aan mij liggen. Nog erger vind ik het dat ook dit een armzalige teringzooi is. Ik kan me niet voorstellen dat een gezin met kinderen hier lekker vakantie viert. Het ruikt muf, is stoffig, de meubels zouden door de kringloopwinkel worden geweigerd en wanneer Mi Amor een kastdeur opentrekt, flikkert bijna de hele kast in elkaar.

Gauw verder naar het zwembad en het meest positieve punt aan dit huis, namelijk het enorme terras met prachtig uitzicht op de bergen. Lizzie en de grote mevrouw staan ons daar al op te wachten.
De grote mevrouw begint enthousiast te vertellen over de feestjes die ze hier hebben gegeven. Vijftig gasten, een band. Jaja, dat waren nog eens tijden, “the best party’s in town”.
Ik begrijp dat we echt wat hebben gemist.

Ik kijk naar Mi Amor en vraag fluisterend wat hij ervan vindt.
,,Tja, Fransje Bauer meets Little Britain is denk ik de beste samenvatting.”
Ik schiet in de lach.
,,Aha, ik heb me altijd al afgevraagd hoe dat er uit zou zien…”
,,Alleen hier geen Mariska met koffie, maar een grote mevrouw met gin-tonic.”

 

Heb jij wel eens een huis in de stijl van Fransje Bauer gezien? Of ben jij ook wel eens heel verbaasd geweest over de vraagprijs van een bepaald huis? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer