Dollen met Donald, de Nederlandse makelaar

,,Geef aan welke huizen je interessant vindt en dan zorg ik dat we die volgende week kunnen bekijken.”
Huh, hebben we daar 1,5 uur voor in de auto gezeten?
,,We kunnen ze niet vandaag bekijken?” probeert Mi Amor nog.
,,Nee, dat gaat niet lukken. Het is natuurlijk belangrijk dat ik eerst goed weet wat jullie zoeken en wat jullie budget is.”

Ik ben nu al klaar met Donald. Donald is niet zo jolig als dat zijn naam klinkt. Hij ziet er uit als een voormalig gemeenteambtenaar die nu helemaal het mannetje is met zijn eigen makelaarskantoor.

,,We hebben je een lijst gestuurd van huizen die we willen zien en gingen er vanuit dat we die vandaag zouden bekijken,” leg ik uit.
Donald richt zich nu helemaal tot mij en gaat er even goed voor zitten.
Ohoh, hij doet de driehoek.
Hij gaat wijdbeens zitten en leunt met zijn ellebogen op zijn knieen. Bij alles wat hij zegt, knikt hij zachtjes met zijn hoofd.
,,Kennen jullie deze streek al?”
Aha, hij probeert vriendelijk doch indringend te zijn.

,,Een beetje, we zijn hier een keer eerder geweest.”
,,Het is namelijk belangrijk dat je een streek kent en daar een gevoel bij hebt.”
Eeeeehm, dolle Donald, ik geloof niet dat je in de gaten hebt dat mijn gevoel bij deze streek met de minuut minder positief wordt…

,,Dit is niet onze favoriete streek, maar we willen hier wel graag een aantal huizen bekijken. We hebben niet voor niets 1,5 uur in de auto gezeten…”
,,Dat begrijp ik. Maar ik heb nu een goed beeld van wat jullie zoeken. Ik zal vanmiddag gelijk afspraken inplannen. Volgende week woensdag doen?”
,,We hebben je niets anders verteld dan dat al in de mail stond…”
,,Komt woensdag uit? Dan zijn de weersvoorspellingen ook goed.”

Aha, dat is het dus. Het regent vandaag en daarom heeft hij geen zin om met ons op huizenjacht te gaan. Ik geef toe, met regen ziet het er allemaal wat minder gezellig uit. Maar kom op, ik kom uit Nederland. Ik smelt toch niet van een beetje regen.

,,Stuur maar een mail over woensdag,” reageert Mi Amor en voegt er aan toe: ,,Want ik begrijp dat we vandaag voor Jan Lul hier naar toe zijn gereden.”
Donald kijkt verschrikt op en komt uit zijn driehoek.
,,Nee nee, helemaal niet. Ik heb nu een goed beeld van wat jullie zoeken en jullie kunnen de rest van de dag gebruiken om de streek verder te verkennen. Dan krijg je ook een beter beeld van de streek.”
,,Lekker beeld met die regen…” voegt Mi Amor nuchter toe.
Ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten, maar Donald is nu helemaal van zijn apropos. Hij stottert nog wat over volgende week. Tijd om nu echt een eind aan dit gesprek te breien. Bij deze makelaar zullen wij nooit een huis kopen.

 

Ook wel eens bij een verkoper gedacht: ‘No way, dat ik bij jou iets ga kopen!’ Laat je reactie achter in de comments!

 

Lees meer

Smoking John

Zijn vrouw is dood en hij bijna. De kinderen willen dat hij dood komt gaan in Engeland. Daarom staat het huis te koop.

Dat is de samenvatting die we krijgen van Glenn, een joviale Engelse makelaar. Met hem bekijken we vandaag het huis van John.
John’s huis ligt prachtig. Vijf minuten rijden van een dorp en vanaf het terras weids uitzicht over zee. En als je van vintage houdt, is dit huis helemaal een walhalla. Het staat namelijk vol met seventies meubels.

John zelf is het best te omschrijven als een doorgerookt fossiel. Oud, vaal, opgedroogd en stomend zit hij op het terras te genieten van het uitzicht. Blijkbaar lukt het hem nog net om ‘s ochtends met z’n rollator van de slaapkamer naar het terras te schuifelen om daar de rest van de dag te gaan zitten stomen. Maar daar houdt het dan ook wel mee op. John, we kunnen hem beter Smoking John noemen, is inderdaad bijna dood. Het ziet er uit alsof hij er alles aan doet om onder de Spaanse zon zijn ‘laatste lucht’ uit te blazen en niet in Engeland. Op de tafel voor hem liggen een paar pakjes sigaretten, een paar aanstekers, een overvolle asbak, een inhaler en een paar doosjes medicatie. Zo komt hij de dag wel door.

Rochelend vertelt John dat hij al vier hersenbloedingen heeft gehad, maar er nog steeds is. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Er schieten een aantal gezegdes door mijn hoofd, maar geen lijkt me gepast. Onkruid vergaat niet, lijkt me nog het meest toepasselijk…
Blijkbaar weet John de natuurwetten goed te tarten en doet hij het lekker op medicatie. In de keuken tref ik ook niets eetbaars aan, behalve een pak koekjes, een paar flessen gin en whiskey en een paar oude bananen. Wel staat het aanrechtblad vol met nog meer medicatie en nog veel meer sigaretten. Heel bijzonder. Gelukkig is er binnen bijna niet gerookt, dus ik hoef niet gelijk aan de zuurstoftank die naast Smoking John zijn bed staat. Ik ben echt benieuwd of Smoking John Engeland ooit nog gaat halen. Volgens Glenn is de prijs er wel naar. Het huis is lager geprijsd om het zo snel mogelijk te kunnen verkopen.

Wij vinden het nog steeds te duur. Maar met een paar potten verf en een nieuwe keuken en badkamer kan dit wel een heel leuk huis worden. Ik zie aan Mi Amor dat hij ook enthousiast is. Glenn heeft nog een mooi verhaal dat we eenvoudig een zwembad kunnen plaatsen naast het terras. Dat zou natuurlijk wel heel leuk zijn.
Maar Mi Amor mompelt: ,,ik heb in het kadaster gekeken en dat is al de tuin van de buren…”
Lekker dan.
Hoe komt het dat Glenn de makelaar niet weet waar de erfgrens loopt?

We slapen er nog een nachtje over en besluiten de volgende dag toch een bod te doen.
Binnen een uur hebben we reactie van Glenn. Een ander stel heeft een hoger bod gedaan, willen wij een nieuw bod neerleggen?
Daar hoeven we niet lang over na te denken.
Nee hoor, de bergen hier staan vol met huizen van mensen die weer terug willen naar hun vaderland. En de tijd dat kopers tegen elkaar opboden, is toch echt wel voorbij. Wij kijken dus nog even rustig verder.

Lees meer

Is deze vraagprijs in euro’s of in peseta’s?

,,Hebben hier echt mensen gewoond?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker, met hun twee kinderen,” antwoordt Marianne, een nieuwe Engelse makelaar.
Wat, met kinderen? Hier? In dit krot?
,,En waarom hebben ze dit ‘project’ niet verder afgemaakt?”
,,Ze zijn gescheiden.”
,,Aha, en geen van twee wilde zeker hier blijven wonen,” voegt Mi Amor droogjes toe.
Marianne knikt en blijft vriendelijk lachen.

De locatie van dit bouwwerk -huis is het echt niet te noemen- is fantastisch. Het ligt op 10 minuten loopafstand van het strand in een piepklein dorpje dat rond een kerkje is gebouwd. Dat zijn ook gelijk de enige positieve punten… Je zou eigenlijk geld toe moeten krijgen als je dit huis koopt. Al moet ik zeggen dat dit krot een prachtig decor vormt voor een sappige aflevering van ‘Ik Vertrek’.

Verdwaasd loop ik achter Marianne aan door dit kruip-door-sluip-door-huis. Een ruimte met een oude koelkast, een wasbak en wat scheve planken aan de muur is hoogstwaarschijnlijk bedoeld als keuken.
,,Is naar eigen inzicht van de koper zelf af te ronden,” aldus Marianne.
Zo kun je het natuurlijk ook formuleren.
Voorzichtig schuifel ik achter haar aan richting de woonkamer. Wederom een donkere ruimte. Met gezellige lampjes en accessoires is nog geprobeerd om dit een beetje sfeer te geven. Echter verdoezel je hiermee niet de penetrante schimmellucht.

In de badkamer is de schimmellucht nog indringender. De slaapkamers daarentegen zijn wel goed doorgelucht, de wind waait hier gewoon door de rotte kozijnen heen.
Who needs airco when you feel the wind blow through the window frames? denk ik.

Marianne laat ons ook nog de tuin zien. Een grote wildernis, maar er is wel iets van te maken. Daarna leidt ze ons naar… Ja, naar wat eigenlijk? Ik noem het kippenhok, maar Marianne prefereert hobby- of klusruimte. Een met kippengaas afgeschermde en met golfplaten bekleed hok.
,,Even niet ademen!” zegt Mi Amor.
,,Wat!?!?”
,,Niet ademen, dat zijn geen golfplaten, maar asbestplaten…”
Ik kijk verschrikt omhoog. Dat meen je toch niet. En hier hebben echt mensen met kinderen gewoond? Ik kan het niet geloven.
Marianne heeft door dat ze dit huis niet aan ons gaat slijten. Maar niet getreurd, op naar het volgende huis. Dat is ook een ‘projectje’, aldus Marianne.

‘Projectje’ blijkt een understatement.
Het is een oud boerderijtje. En met oud bedoel ik minstens twee keer ouder als het lieftallige bejaarde stel die ons in hun zondagse outfit staan op te wachten. Ook hier kleine ruimtes, kleine ramen en losliggende vloertegels. In de brochure die Marianne me zojuist heeft gegeven, staat dat het huis 200 m2 woonoppervlakte heeft. We hebben inmiddels de keuken, woonkamer en slaapkamer gezien en ik kom niet verder dan 50 m2. En dan hebben we nog geen eens een badkamer gezien. Ik vraag me af waar ze die hebben verstopt.
De vrouw des huizes opent een deur en we stappen een omheind stuk tuin binnen waar het gras reeds tot kniehoogte groeit.
‘De patio’ aldus Marianne.
‘De kippenren’ aldus Mi Amor.
Achterin de patio/kippenren staat nog een vervallen schuur. Volgens Marianne zijn de patio en de schuur prima te betrekken bij het huis. Ik wil naar de schuur lopen, maar Mi Amor houdt me tegen.
,,Dat dak is ook van asbestplaten gemaakt.”
Tuurlijk.
De vrouw des huizes staat inmiddels naast een deur in de hoek van de tuin. Ze wenkt dat ik moet komen. De deur komt tot onder mijn borst, een soort kabouterdeur. Ik buig door mijn knieen en loop gebukt de ruimte in.
Tja…
Het is alsof ik de badkamer van kabouter Plop binnenloop.
De badkamer heeft niet alleen een kabouterdeur, maar ook een kabouterbad en een kabouterwastafel. Het is bijna surrealistisch.
De vrouw des huizes hoeft niet te bukken wanneer ze de kabouterbadkamer inloopt. Ze priemt haar vinger in mijn buik en zegt lachend in het Spaans dat ik te lang ben.
Dat lijkt mij een prima reden om dit huis vooral niet te kopen.

Ik kruip de badkamer uit en sluit me weer aan bij Marianne en Mi Amor. Marianne heeft het net over de potentie van dit huis.
Deze hele dag wordt steeds surrealistischer.
,,Zou je hier zelf gaan wonen dan?” vraagt Mi Amor.
Marianne houdt wijselijk haar mond en richt zich tot mij.
Wat ik ervan vind.
,,Is dit echt hetzelfde huis als in de brochure?” vraag ik voorzichtig.
,,Jazeker!”
Mi Amor vraagt haar wat de vraagprijs ook alweer is.
Marianne antwoordt braaf.
,,Oh, jullie werken nog met peseta’s,” merkt Mi Amor op.
Ze kijkt hem verontwaardigd aan en bitst toe dat dat echt in euro’s is.
Ik kijk van Marianne naar de Spaanse eigenaren die ons hoopvol aankijken.
De enige optie die ik zie voor dit huis is dat het gekocht wordt door kabouterliefhebbers die er een kaboutermuseum van maken. Waarom zou je dit anders in hemelsnaam kopen?
Zou Marianne de eigenaren hebben wijsgemaakt dat er echt mensen zijn die dit bedrag neertellen voor een hoop oude stenen, een stapel asbest en een kabouter badkamer?
Schandalig eigenlijk.

Tijd om te gaan.
We zeggen het Spaanse echtpaar gedag en lopen met Marianne naar de auto. Voor we gaan vraagt ze ons nog een evaluatie in te vullen.
Waarom we geen verdere interesse hebben in de huizen die we vandaag hebben bekeken?
Dat is makkelijk.
,,Omdat we geen kabouters zijn… Fijne dag nog.”

Lees meer

15499295274_4d529240ca_k

Babyboomers met heimwee, het is ook nooit goed…

Op voorstel van Lizzie gaan we vandaag huizen kijken waarvan de vraagprijs ruim boven ons budget ligt. Het is tenslotte een kopersmarkt.
Dit keer rijden we niet met haar mee, maar achter haar aan. Wel zo prettig.

Het eerste huis dat we gaan kijken, is van een Nederlands echtpaar, de babyboomers Piet en Thea. Zodra ik ze zie staan, weet ik al dat er niet veel van de vraagprijs af kan. Cententellers zijn het. Maar goed, we zijn er nu toch. Wie weet horen we nog wat leuks vandaag.

Piet is duidelijk opgelucht dat hij gewoon Nederlands kan praten. Thea lijkt het niet uit te maken, zij spreekt toch alleen Tilburgs, zelfs tegen Lizzie.
Onze gastheer laat ons het huis en de tuin zien terwijl Thea op het terras blijft zitten. We beginnen in de woonkamer. Tja, van mij had deze ruimte best wat groter gemogen. Het is allemaal wat iel. Grappig, de eettafel en stoelen hebben mijn opa en oma ook, alleen zij wonen in een bejaardenflat en niet in een huis van 180 m2 bovenop een berg.
,,We hebben alle meubels uit Nederland meegenomen,” licht Piet toe.
,,Toen we het huis lieten bouwen, hebben we de woonkamer op maat van onze Nederlandse meubels laten maken.”
,,Aha,” mompel ik.
Wauw, ik wist niet dat mensen zo weinig fantasie kunnen hebben…

Piet laat het huis verder zien en praat honderduit over dit huis dat ze tien jaar geleden hebben laten bouwen. Het staat te koop omdat ze terug willen naar Nederland. Ze missen de kleinkinderen. Daarnaast hebben ze de laatste jaren wat ervaringen gehad met de gezondheidszorg in Spanje en dat is toch knap lastig als je alleen Nederlands spreekt. Tja…

Het huis doet me eigenlijk niet zoveel, het is het zoveelste fantasieloze babyboomer-huis dat we zien. Wel ben ik onder de indruk van het prachtig weidse uitzicht over de kustlijn. Het uitzicht is dan ook hun grote trots. Met helder weer schijn je zelfs Marokko te kunnen zien. Er komt een fotoalbum tevoorschijn om alle zonsondergangen van de afgelopen tien jaar te laten zien. Elke keer dezelfde foto, maar inderdaad prachtig.

Onder het woonhuis bevindt zich nog een appartement dat ze bijna de helft van het jaar verhuren. Piet vertelt trots dat het ze bijna 10.000 euro per jaar aan inkomsten oplevert. Hij laat het klinken alsof dit huis daarom een hele goede investering is. Los van het feit dat dit huis dik overprijst is, vind ik een rendement van 10.000 euro per jaar op een paar ton investeringstechnisch gezien niet bijster interessant. Gelukkig, er is nog iets blijven hangen van mijn economie-lessen op de middelbare school. Ik zie aan Mi Amor dat hij ook niet onder de indruk is.

Nadat Piet ons alles heeft laten zien, biedt hij ons wat te drinken aan op het terras waar Thea nog steeds als een gestrande zeehond lijkt klem te zitten in haar tuinstoel. Mi Amor vindt het tijd voor een biertje. Piet doet maar al te graag met hem mee, ook al is het nog geen 12 uur ‘s middags. Hij heeft er duidelijk zin in. Lizzie en ik krijgen een heerlijk kopje Pickwick-thee. Thea hoeft niets. Wel wil Thea graag praten over haar knie. Want ook vanwege de knie wil ze graag terug naar Nederland. De knie doet pijn en daarvoor is ze in Spanje geopereerd. Maar het eten in het ziekenhuis was zo slecht dat ze hier niet nog een keer geopereerd wilt worden. En dus gaan ze volgende week terug naar Nederland. Ze gaat maar door over die knie, in het Tilburgs. Verder gebeurd er duidelijk niet zoveel in haar leven. Thea vertelt ook over de camper die ze in Nederland hebben staan. Wanneer ze in Nederland zijn, slapen ze in de camper op de oprit van haar zoon. De kleinkinderen willen dan steeds bij opa en oma in de camper pannenkoeken bakken en blijven slapen, maar dat is haar eigenlijk ook teveel.
En ja, Thea wordt mij inmiddels een beetje teveel.

Ondertussen geeft Mi Amor bij Piet aan dat wij nog een verblijfsplek zoeken voor volgende maand en oppert dat we misschien in hun appartement kunnen terwijl zij in Nederland zitten.
Thea vindt het een fantastisch idee. Wel zo veilig als het bewoond is.
Piet en Thea kijken elkaar blij aan en Piet zegt: ,,Dan maken we er een vriendenprijs van. Voor 1000 euro kunnen jullie het volgende maand huren. En als jullie het huis kopen, dan trekken we dat er gewoon weer vanaf.”
Hij lacht er joviaal bij.
WAT?!?!?! 1000 euro? In het laagseizoen? Voor dat geld kun je hier in Spanje een maand in een 4-sterrenhotel zitten. En dan wordt ook je kont nog afgeveegd als je dat wilt.
,,Wij denken er nog even over na,” antwoordt Mi Amor.
Ik heb er al over nagedacht en het antwoord is Nee, denk ik terwijl ik van mijn Pickwick-thee nip.
,,We hebben er trouwens geen problemen mee als jullie hier bloot willen rondlopen hoor, onze gasten zijn meestal nudisten.”
Slik.
TOO MUCH INFORMATION!!!! galmt het door mijn hoofd.
Ik glimlach vriendelijk, maar zie ondertussen een scene uit Nieuwe Buren voor me waarbij de oude geile buurman met z’n verrekijker Katja Schuurman bespiedt.

Thea gaat ondertussen weer verder over haar knie. Mijn verbazing groeit met de minuut, maar ook mijn weerzin. Heeft ze echt zo weinig om handen dat ze blind is geworden voor haar eigen geluk?

Ze hebben tien jaar geleden voor een appel en een ei een villa laten bouwen die van alle gemakken is voorzien. Hebben hier de grootste lol gehad met hun vrienden van de Nederlandse club, hebben nooit hun best gedaan om de taal te leren of zich te mengen met de locals en dan nu lopen zeiken omdat je de taal niet spreekt en ook nog eens verwachten dat je je huis voor de hoofdprijs + bonus verkoopt?
,,Thea, je had de loterij al gewonnen, je hebt het alleen zelf niet in de gaten,” denk ik.

Ik gebaar zo subtiel mogelijk naar Mi Amor dat ik het wel tijd vind om te gaan. Hij begrijpt mijn hint en weet het gesprek netjes af te ronden.

Wanneer we weer in de auto stappen, zegt Mi Amor: ,,Mijn hemel, hoe kun je zo worden?”
Ik geef hem spontaan een dikke kus op zijn wang.
,,Gelukkig, ik ben niet de enige die dat denkt! En nu wegwezen hier!”

Lees meer

IMG_2765

Who needs a pool when you live next to a river?

Met een dik Duits accent vraagt de verkoper van achter het stuur: ,,Can you tell me a little bit about what you are looking for?”

Zojuist zijn we bij een benzinestation achter in een dikke witte SUV gestapt. Achter het stuur zit een vriendelijk ogende kreukloze Duitser met een Tatort-bril. Hij is de verkoper van een ons nog onbekend huis. Naast hem zit de makelaar, een verlegen Spaanse dame met blozende wangen.

Mi Amor heeft deze afspraak ingepland. Meestal weet ik ongeveer welke huizen we gaan kijken. Vandaag heb ik werkelijk geen idee. Een verrassingstrip dus. Dit is deze week de zesde dag op rij dat we met een makelaar op pad gaan en het duizelt me.

Witte huizen, rode huizen, met of zonder zwembad, mooie of aftandse badkamers, uitzicht op de bergen of juist op zee. In mijn hoofd buitelt het allemaal over elkaar heen.

Mi Amor vertelt wat we ongeveer zoeken.
,,We are looking for a property not more than 10 minutes from the coast with at least 3 bedrooms, a pool and nice open views.”
,,Ach so….. There might be a little problem,” antwoordt de Duitser bedachtzaam.

Er valt een ongemakkelijke stilte.

,,We offer houses 30 minutes from the coast with 2 bedrooms and no pool.”
Ik kijk met grote ogen naar Mi Amor.
,,Wat heb je in hemelsnaam aangevraagd?” fluister ik.
Mi Amor gebaard dat hij dat niet meer weet.
,,Het was denk ik een beetje laat toen ik deze afspraak plande…” mompelt hij er achteraan.
Ik doe mijn best om niet in de lach te schieten.

Mi Amor vraagt de makelaar naar de brochure van het huis dat we nu gaan bekijken.
,,Oja, dit huis had ik er gewoon bij gezet als opvulling. Anders zouden we vandaag maar 2 huizen gaan kijken,” fluistert hij tegen mij.
Ik knik en probeer de situatie nog te redden door te melden dat we eventueel op zoek zijn naar een ‘klein’ huis als starthuis.

Mi Amor fluistert dat hij dacht dat we misschien de helft zouden kunnen bieden voor dit huis. Dat vond hij wel een mooie prijs voor een huis dat we eigenlijk te klein vinden, maar verder wel netjes is.
Ik kijk van de brochure naar de Duitser achter het stuur.
No way dat hij een dergelijk bod gaat accepteren.
Mi Amor ziet mijn blik en knikt. Hij denkt duidelijk hetzelfde.

Tijd om de brochure eens te bestuderen.
Mi Amor praat ondertussen verder met de verkoper over het gewenste uitzicht.
,,We like open views, we don’t have to be on top of a mountain, but definitely not in a valley.”
,,Ach so, this house is located in a valley next to a riverbed.”
Dat is ook precies wat er in de brochure staat.

Who needs a pool when you live next to a river?

,,Then we don’t like that,” antwoordt Mi Amor stellig.

,,Eeeehm schat, heb je de omschrijving van dit huis wel gelezen?”
,,Nee, dat doe ik toch nooit. Dat doe jij toch?”
Ik lees de eerste zin voor uit de brochure.
,,A marvellous property next to a with rose and oleander flowered riverbed.”
Mi Amor schiet in de lach. Ik ook. Zelfs de Duitser glimlacht. En de Spaanse makelaar heeft inmiddels een glimlach van oor tot oor.

De sympathieke Duitser denkt graag met ons mee. Hij blijkt een berg vol te hebben met huisjes met 2 slaapkamers, geen zwembad, gelegen in een dal en 30 minuten van de kust. Duidelijk de restjes van een imperium dat langzaam aan het afbrokkelen is.
Hij laat ze deze ochtend allemaal aan ons zien.

,,It’s also a possibility to buy 2 properties. Then you’ll have 4 bedrooms and enough space for guests,” oppert hij.
Tuurlijk.
Dan vergeten we gewoon even het zwembad.
En de slingerweg van 30 minuten naar de kust.
Ik bedoel hier trouwens niet 30 minuten over een geasfalteerde verlichte weg á la de A10.
NEE.
Ik bedoel hier 20 minuten over een (weliswaar geasfalteerde) slingerweg. EN (met de nadruk op EN) 10 minuten over een steil en slingerend ezelspad.

De Duitser manoeuvreert zijn enorme SUV hier behendig en geruisloos overheen.
Met onze huurauto waren we echter nooit meer uit dit dal gekomen.
NOOIT meer.
Dan zouden we zijn veroordeeld om dit veel te kleine huis te betrekken.
En vervolgens te leven van zelf gevangen vis uit de rivier.
Heel idyllisch.
De vis marineren we in zelfgeperste olijfolie.
En dienen we op met versgeplukte avocado en donkerrood gerijpte tomaten.
Vervolgens spoelen we dit gulzig weg met zelfgestampt druivennat.
Klinkt toch wel romantisch…

Ik word wakker uit deze droom wanneer de Duitser zijn SUV weer parkeert bij de benzinepomp. Het zit erop.
Bij het afscheid nemen, geeft hij zijn visitekaartje en wenst ons veel succes. Daarna manoeuvreert hij behendig zijn SUV van het parkeerterrein af en verdwijnt weer in het verkeer.

Daar staan we dan. Samen met de Spaanse makelaar.
Op de parkeerplaats waar dit avontuur vanmorgen begon.
Op naar het volgende avontuur!

 

Lees meer

IMG_2731

Op huizenjacht in Andalucia (waar de ravijnen diep zijn)

,,This track will save us at least 5 minutes!” roept de Engelse makelaar enthousiast van achter het stuur.

Wat mij betreft de slechtste tijdsbesparing ooit.

Hotsend en botsend rijden we nu al drie uur met Lizzie door het Andalusische berglandschap. Zes huizen bekijken we vandaag. We zijn op weg naar het vierde. Inmiddels durf ik niet meer van het prachtige landschap met zijn avocado-, mango- en olijvenboomgaarden te genieten. Want de ravijnen waar we langs scheren zijn diep.

Met één hand houd ik me vast aan de handgreep boven mijn hoofd en met mijn andere hand klauw ik me aan de bekleding.
Mi Amor kijkt vanaf de passagiersstoel bezorgd achterom.
“Gaat het?” Ik knik flauwtjes.
Mijn ontbijt komt omhoog in mijn slokdarm. De auto schudt zo hard dat mijn borsten pijn doen. Ik druk mijn arm er strak overheen.

Lizzie trapt op de rem. We schieten naar voren.
“We are here darlings” roept ze terwijl ze haar deur openzwaait.
Godzijdank.
Mi Amor springt uit de auto en opent mijn deur.
,,Je ziet een beetje wit,” zegt hij.
Ik adem een paar keer diep in en uit.

Lizzie is inmiddels druk in de weer met een afstandsbediening, maar het hek gaat echt niet open. Waarschijnlijk heeft de eigenaar de stroom al afgesloten.
,,We’ll climb over the gate,” hoor ik Mi Amor zeggen.
Tuurlijk denk ik.
Mi Amor voegt gelijk de daad bij het woord. Ik volg hem zo charmant mogelijk in mijn jurkje en panty.

Lizzie zwaait naar ons van de andere kant en zegt dat ze de auto vast gaat keren.
Fijn, ik ben blij dat ik deze bijzondere verrichting niet hoef mee te maken.

Mi Amor en ik bekijken op ons gemak het huis. Alles is tot in de puntjes verzorgd, dus het zal wel van Duitsers zijn. Wanneer we de meterkast open trekken zien we een Duitse handleiding voor de stoppenkast. Yep. DuitsePünktlichkeit.

We lopen nog een rondje door het huis.
,,Hoort er soms nog een tweede huis bij?” vraagt Mi Amor.
Ik kijk hem vragend aan.
Hij geeft me de brochure en wijst op de vierkante meters.
Dat zijn wel heel veel vierkante meters.
Ik kijk nog eens om me heen, maar ik zie ze ook niet.
Dit is gewoon een huis met 2 slaapkamers.
Wellicht is de makelaar wat creatief geweest met de vierkante meters in de brochure.

Oja.
Lizzie.
Daar moet ik zometeen weer bij in de auto kruipen.
Nog twee huizen.
Yes I can.

We draaien de voordeursleutel weer om en klimmen over het hek. Lizzie staat ons met ronkende motor op te wachten.

Wanneer we instappen bespeur ik een vettige brandlucht.
Ik snuif nog een keer diep en vraag Mi Amor in het Nederlands wat die lucht toch is.
,,Ik denk een verbrande koppelingsplaat.”
Lizzie begrijpt het ook.
,,Oh yes, that’s probably the clutch from turning the car,” zegt ze zonder blikken of blozen.
Tuurlijk.

Hotsend en botsend vervolgen we onze tocht.
Nog 2 huizen…

Lees meer