15924480867_236503c553_o

Hoe je je huis vooral niet verkoopt…

,,The house we’re gonna see comes with quite a story…”
Ron, de Ierse makelaar, heeft gelijk mijn aandacht.
Ik vind het al leuk om naar hem te luisteren, omdat hij met een fantastisch Iers accent spreekt. En nu gaat hij ons ook nog een leuk verhaaltje vertellen.

Tien jaar geleden heeft een Engels echtpaar dit huis laten bouwen. Zodra het klaar was, kwamen ze het samen met schoonmoeders bewonderen. Naar Malaga gevlogen, auto gehuurd, huppakee daar gingen ze. Om het huis te bereiken, moesten ze over 5 kilometer track rijden. Het is overigens een prima track. Breed en zonder steile afgronden ernaast. Het is gewoon 5 kilometer hobbelen, best te doen.
Halverwege kregen ze een klapband en belandden in de greppel. Schoonmoeders gillend achterin, mevrouw lijkbleek. Een voorbijganger redt ze uit de greppel en zet ze af in het dorp. Ze nemen hun intrek in een hotel en de volgende dag zetten ze het huis te koop. Zonder ooit maar een voet binnen te hebben gezet.
Ik zit met open mond te luisteren.

In de afgelopen tien jaar hebben ze het tweemaal bijna verkocht. Net niet dus. De eerste keer bleken de papieren niet in orde en duurde het de kopers te lang voordat dat was opgelost. De tweede keer bleek het dak te lekken en duurde het (wederom) te lang voordat dat gerepareerd was. Zo te zien is het dak nog steeds niet helemaal gefixt, zijn de keuken en toiletpotten inmiddels uit het huis geroofd en is de vraagprijs gehalveerd. Zouden de eigenaren nog wel weten dat ze dit huis hebben?

Het huis is niet supergroot, maar de locatie van het huis is prachtig met uitzicht op zowel de bergen als de zee. Rondom het huis liggen drie oude speedboten weg te rotten. Heel apart zo’n botenkerkhof midden in de bergen.
Toch kunnen wij wel iets met dit huis. We brengen een bod uit. Ron zal contact opnemen met de verkopers en daarna…
Daarna horen we niets meer.

We nemen weer contact op met Ron. Hij zegt dat hij niets heeft gehoord van de verkopers. Tja, niet zo gek dat je je huis dan niet verkoopt…
En nu?
Ron zal weer contact met ze opnemen. En daarna?
Daarna horen we niets meer.

We besluiten nog een keer langs het huis te rijden. Terwijl we het uitzicht bewonderen, komt de buurman langs. Het is een Engelsman die er al vijftien jaar woont. Ja, hij heeft de eigenaar een keer ontmoet tijdens de bouw van het huis, zo’n tien jaar geleden. En ja, hij had ooit zijn telefoonnummer. Nergens meer te vinden. De buurman vindt het ook een heel raar verhaal en hij heeft het gevoel dat de makelaar een vuil spelletje speelt. Hij denkt dat Ron gewoon wacht tot de eigenaren dood zijn en dan het huis op zijn eigen naam kan zetten.
Huh, kan dat dan?
Yep, dat schijnt te kunnen.
En ja, de speedboten heeft hij daar neergelegd. Gewoon omdat het kon. De eigenaren zeggen er toch niets van en Ron ontwijkt hem.

Het verhaal van dit huis wordt steeds gekker.
We besluiten nog een keer contact op te nemen met Ron. En daarna?
Precies, daarna horen we niks meer…

Wat zou toch het echte verhaal zijn van dit huis?

 

Kom je alleen in Spanje huizen tegen met rare verhalen of ook in Nederland? Ken jij ook zo’n raar verhaal? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

15935041847_dce3900e87_k (1)

Paniek op de track

Dit gaat nog wel even duren.
De grote SUV voor ons durft niet meer voor- of achteruit. En zijn Duitse tegenligger kan ook geen kant op.

Daar staan we dan, met z’n allen op een berg in Andalusie.
Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Wij gaan er in ieder geval even goed voor zitten. Dit is weer eens wat anders dan de dagelijkse file op de A10.

Dit stuk track is breed genoeg om met twee auto’s langs elkaar te rijden, maar dan moet degene voor ons wel wat dichter langs de afgrond durven rijden. En dat is hij nu net niet van plan.

Uiteindelijk raapt de auto voor ons al zijn moed bij elkaar en rijdt een halve meter achteruit en daarna weer vooruit. Maar helaas, nog steeds is er niet genoeg ruimte voor zijn Duitse tegenligger om tussen hem en de rotswand door te rijden. Gezien de driftige handgebaren neemt de opwinding in de auto voor ons duidelijk toe. De drie passagiers zijn druk met elkaar in overleg. Ze hebben nog een halve meter tot de afgrond, maar zijn niet van plan om die te gebruiken.
De man die achterin zit, stapt uit en begint met een rood hoofd van opwinding heftig te gebaren naar de tegenligger dat hij er langs kan.
,,Verdammt nachmal, fahren!”
Aha, een gezellig Duits samenzijn op de berg.

Wij schieten in de lach.
De tegenligger blijft rustig en rijdt een stukje naar voren om daarmee te laten zien dat het echt niet kan.
De rood aangelopen Duitser wordt nog roder, maar het kwartje is gevallen. Hij begint nu aan zijn vriend achter het stuur uit te leggen dat zij zelf een stukje moeten opschuiven. De SUV rijdt weer achteruit. De rood aangelopen Duitser rent er omheen en schreeuwt allerlei aanwijzingen. Met een stuk of tien keer steken, heeft de SUV uiteindelijk genoeg ruimte gecreerd voor de tegenligger om er langs te kunnen.
Wij zitten inmiddels te schuddebuiken van het lachen. Dit is echt een leuk begin van de dag.

,,Fahren!” schreeuwt de rood aangelopen Duitser tegen de tegenligger. De tegenligger komt in beweging en weet zich behendig tussen de rotswand en de SUV door te manoeuvreren. Hij knikt vriendelijk bedankt naar de verhitte Duitser, die hoofdschuddend en wild gebarend blijft staan. Geen idee wat daar de bedoeling van is.

De Duitse tegenligger passeert ons nu en ziet hoe tranen van het lachen over onze wangen lopen. Hij zwaait vriendelijk en heeft zelf ook een glimlach van oor tot oor.

De verhitte Duitser stapt weer achterin en maakt nog een paar verhitte handgebaren. Daarna komt de SUV weer in beweging.

Poeh poeh nou nou, we kunnen weer verder.

 

Heb jij wel eens rare fratsen op de weg meegemaakt? In Nederland of in het buitenland?
Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

IMG_2731

Op huizenjacht in Andalucia (waar de ravijnen diep zijn)

,,This track will save us at least 5 minutes!” roept de Engelse makelaar enthousiast van achter het stuur.

Wat mij betreft de slechtste tijdsbesparing ooit.

Hotsend en botsend rijden we nu al drie uur met Lizzie door het Andalusische berglandschap. Zes huizen bekijken we vandaag. We zijn op weg naar het vierde. Inmiddels durf ik niet meer van het prachtige landschap met zijn avocado-, mango- en olijvenboomgaarden te genieten. Want de ravijnen waar we langs scheren zijn diep.

Met één hand houd ik me vast aan de handgreep boven mijn hoofd en met mijn andere hand klauw ik me aan de bekleding.
Mi Amor kijkt vanaf de passagiersstoel bezorgd achterom.
“Gaat het?” Ik knik flauwtjes.
Mijn ontbijt komt omhoog in mijn slokdarm. De auto schudt zo hard dat mijn borsten pijn doen. Ik druk mijn arm er strak overheen.

Lizzie trapt op de rem. We schieten naar voren.
“We are here darlings” roept ze terwijl ze haar deur openzwaait.
Godzijdank.
Mi Amor springt uit de auto en opent mijn deur.
,,Je ziet een beetje wit,” zegt hij.
Ik adem een paar keer diep in en uit.

Lizzie is inmiddels druk in de weer met een afstandsbediening, maar het hek gaat echt niet open. Waarschijnlijk heeft de eigenaar de stroom al afgesloten.
,,We’ll climb over the gate,” hoor ik Mi Amor zeggen.
Tuurlijk denk ik.
Mi Amor voegt gelijk de daad bij het woord. Ik volg hem zo charmant mogelijk in mijn jurkje en panty.

Lizzie zwaait naar ons van de andere kant en zegt dat ze de auto vast gaat keren.
Fijn, ik ben blij dat ik deze bijzondere verrichting niet hoef mee te maken.

Mi Amor en ik bekijken op ons gemak het huis. Alles is tot in de puntjes verzorgd, dus het zal wel van Duitsers zijn. Wanneer we de meterkast open trekken zien we een Duitse handleiding voor de stoppenkast. Yep. DuitsePünktlichkeit.

We lopen nog een rondje door het huis.
,,Hoort er soms nog een tweede huis bij?” vraagt Mi Amor.
Ik kijk hem vragend aan.
Hij geeft me de brochure en wijst op de vierkante meters.
Dat zijn wel heel veel vierkante meters.
Ik kijk nog eens om me heen, maar ik zie ze ook niet.
Dit is gewoon een huis met 2 slaapkamers.
Wellicht is de makelaar wat creatief geweest met de vierkante meters in de brochure.

Oja.
Lizzie.
Daar moet ik zometeen weer bij in de auto kruipen.
Nog twee huizen.
Yes I can.

We draaien de voordeursleutel weer om en klimmen over het hek. Lizzie staat ons met ronkende motor op te wachten.

Wanneer we instappen bespeur ik een vettige brandlucht.
Ik snuif nog een keer diep en vraag Mi Amor in het Nederlands wat die lucht toch is.
,,Ik denk een verbrande koppelingsplaat.”
Lizzie begrijpt het ook.
,,Oh yes, that’s probably the clutch from turning the car,” zegt ze zonder blikken of blozen.
Tuurlijk.

Hotsend en botsend vervolgen we onze tocht.
Nog 2 huizen…

Lees meer