Guiri4

Hoe noem je een toerist met ‘witte sokken en sandalen’ in het Spaans?

Deze dag zijn we op pad met Antonio, een Spaanse makelaar.
Hij spreekt net iets meer dan een beetje Engels en wij net iets meer dan een beetje Spaans, dus gezamenlijk komen we er prima uit in het Spanglish. Wij leren van hem wat kauwgum is in het Spaans (chicle) en hoe je toerist met witte sokken en sandalen zegt (guiri). Toch niet onbelangrijk, want van die laatste lopen er best veel rond.
Daarnaast kent Antonio iedereen in de omgeving en weet hij veel te vertellen over de streek, hij is hier geboren en getogen. En dat is echt een verademing na die eindeloze rits van buitenlandse makelaars die zichzelf allemaal veel te serieus nemen.

We waren laatst op pad met een Engelse makelaar die ons een mooi verhaal vertelde over bouwkosten. Er mag niet meer gebouwd worden in Andalusie, maar in het theoretische geval dat er nog wel gebouwd zou mogen worden, noemde zij een bedrag voor bouwkosten per m2 dat krankzinnig hoog was. Het kwam er op neer dat simpele bouw in Spanje 2x duurder is dan wanneer je in Nederland luxe bouwt. Ik kan best naief zijn, maar dit ging me echt te ver. Zij hield echter voet bij stuk. Naast het feit dat arbeidsloon in Nederland 3-4x duurder is en materialen duurder zijn, wordt er kwalitatief gezien ook heel anders gebouwd (heipalen de grond in, dikkere geisoleerde muren, CV-installaties etc). No way dat bouwen in Spanje dus duurder kan zijn dan in Nederland. Haar geloofwaardigheid was in een split second verdwenen.
Doe mij maar Antonio die verteld hoe je avocado’s verbouwd en hoe lang het duurt voor een cherimoya-plant vruchten geeft. Bovendien noemt hij een veel reeeler bedrag voor bouwkosten in Spanje.

Op weg naar het eerste huis dat we met hem gaan zien, vertelt Antonio dat hij hier al een paar jaar niet meer is geweest. En de Duits/Amerikaanse eigenaren ook niet. Zo te zien kijkt er niemand naar om, behalve Moeder Natuur. Het hek is vastgeroest en zowel de tuin als het huis zijn overwoekert met onkruid. Interessant om te zien hoe de natuur zich uiteindelijk een huis weer toeeigent. Ik ben even bang dat we als Tarzan & Jane slingerend aan een liaan het huis moeten zien te bereiken, maar Antonio weet zijn auto door de onkruidjungle te manoeuvreren en praktisch voor de deur te parkeren.
Het is een ruim huis met een speelse indeling en ja, ook met een hoop natuur.

Op een gegeven moment slaak ik een gil wanneer ik het gevoel heb door de grond te zakken. Mi Amor staat binnen een seconde naast me. Ik blijk gelukkig maar een centimeter naar beneden te zijn gezakt. De vloeren (tegelvloeren!) staan bol van het vocht. Nu we goed kijken, zien we dat er inmiddels ook zaadjes aan het ontkiemen zijn in het voegwerk. De natuur doet duidelijk zijn ding.
Dit huis is een mooi avontuur wanneer we mee zouden doen aan het tv-programma ‘Ik vertrek’. Niet voor ons dus. Tijd voor het volgende huis.

De track naar dit huis is erbarmelijk, het weidse uitzicht over de kust daarentegen fantastisch. Echter zodra we uit de auto stappen, hebben we de neiging om gelijk weer in te stappen. Want het fantastische uitzicht maakt niet goed dat er een snelweg door de achtertuin loopt. Jazeker, een snelweg… Maar volgens de eigenaren hoor je dat na een tijdje niet meer.
Dikke doei, in Nederland woon ik toch ook niet naast een snelweg. Waarom zou ik dat in hemelsnaam in Spanje wel doen? Een land dat 13x groter is dan Nederland en waar zo ontzettend veel ruimte is.

Toevallig hebben we al wat meer speurwerk gedaan naar dit huis en weten we voor hoeveel de Duitse eigenaren dit huis 13 jaar geleden hebben gekocht. Sindsdien is er een snelweg door de achtertuin gelegd en toch menen de eigenaren nu 4x meer te kunnen vangen voor het huis dan toen zij het kochten.
Het is dat ik geen broeken draag, anders was mijn broek nu spontaan van mijn kont gezakt. We lopen snel een rondje door het huis en geven dan bij Antonio aan dat we het wel gezien hebben.

,,Antonio! Vamos, verkoop dit maar aan een guiri…”

 

Kom jij ook wel eens guiri’s tegen? Wat vind jij ervan? Of ken jij ook prachtige huizen in Spanje die helaas aan de snelweg liggen? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

11587224553_c11f0fbd55_o

Ongekende capaciteiten van een huurauto

Het heeft een paar dagen geregend, dus een mooi moment om te kijken hoe de tracks er nu bij liggen. Bovendien is het zondag, dus we kunnen niet op pad met een makelaar. Mi Amor heeft een aantal huizen op internet gevonden waarvan hij graag de ligging wil zien voor we besluiten daar met een makelaar naar toe te gaan. Hij heeft een route uitgestippeld en de betreffende huizen gemarkeerd op Google Maps. Aan mij de eer om ons met de tablet in de hand over de tracks te navigeren.

Het eerste deel verloopt vlekkeloos. Dit deel van de track is prima begaanbaar. Dat moet ook wel, want er staan hier best veel huizen. Maar hoe verder de track het dal in kronkelt, hoe slechter het wordt. Ik schud alle kanten op in de auto en roep ondertussen dingen als:
,,Zometeen flauwe bocht naar links, langzamer rijden want daarna haarspeldbocht, bij de kruising rechts…”
Holymoly, het begint er steeds meer op te lijken dat we meedoen aan de Dakar-rally. Mi Amor heeft er duidelijk lol in om de huurauto zo goed mogelijk over de steeds gammeler wordende track te manoeuvreren en stelt zelfs voor om ons op te geven voor Parijs-Dakar. Ik krijg het daarentegen steeds benauwder en zit al tien minuten met samengeknepen billen in de auto.

,,Mooi, hier hebben ze een tractor. Dus als we vast komen te zitten, kunnen ze ons er altijd uit trekken,” roept Mi Amor.
Nou, dat is een hele geruststelling.
We slingeren steeds verder het dal in.
,,Schat, we willen toch niet in een dal wonen?” weet ik met een benepen stemmetje uit te brengen.
,,No worries, straks gaat de weg weer klimmen.”

Op een gegeven moment zie ik voor ons een enorme plas water op de track liggen. We hebben het laagste punt van het dal bereikt. En ja, daar is de track veranderd in een riviertje. Ik knijp mijn billen nog iets meer bij elkaar en probeer rustig te blijven ademhalen.
Ik ben echt onder de indruk van wat dit kleine huurautootje allemaal kan hebben. Maar of dit huurautootje ook dienst doet als amfibie-voertuig, betwijfel ik.

Mi Amor trapt hard op de rem en stapt uit om het riviertje van dichtbij te bewonderen. Ik doe ondertussen een schietgebedje.
Hij stapt weer in en zegt: ,,Ik geloof niet dat dit een goed idee is.”
Ik sla een zucht van opluchting.

Alleen hoe komen we hier nu uit?

Mi Amor heeft de oplossing.
Hij trapt vol het gas in, laat de koppeling op komen en met piepende banden rijden we keihard achteruit, de track weer op. Ik besluit het te filmen en pak de camera.
,,Zometeen scherpe bocht naar links zodat we kunnen keren, toch?” roept Mi Amor.
Shit, ik weet het niet meer! Ik gooi de camera aan de kant en pak de tablet er weer bij.
Ik zie ons als blauw stipje bewegen op de kaart.
,,Ja, daar zijn we bijna. Nog een klein stukje. Nu!”
Mi Amor gooit het stuur om en jahoor, het gaat precies goed. We staan nu weer met ons neus richting de opgaande track. Dit is in ieder geval een goed begin, nu de rest van de track nog.
Hij laat de koppeling weer opkomen en geeft gas bij. De auto maakt een hoop herrie, maar komt amper in beweging. Stapvoets rijden we de track weer op totdat de motor afslaat. Mi Amor probeert het opnieuw, maar de auto slaat gelijk weer af. Dit is duidelijk te steil voor onze huurauto en ik vrees dat ik zo de eigenaar van de tractor moet gaan vragen om ons hier uit te trekken…

Mi Amor zet de auto weer in zijn achteruit en laat hem verder naar beneden zakken zodat we meer aanloop hebben om dit steile stuk van de track te kunnen bedwingen.
Daar gaan we weer. Vol het gas in, de koppeling op laten komen en met piepende banden komt de auto in beweging en blijft dit keer ook in beweging.
Ik probeer weer een filmpje te maken, maar het hobbelt zo dat ik meer het dashboard aan het filmen ben dan de weg. Na een kwartiertje hobbelen zijn we weer bij de weg en slaak niet alleen ik, maar ook Mi Amor een zucht van opluchting.

Poeh he, de hoogste tijd om een barretje op te zoeken en met wat tapas bij te komen van dit avontuur. En daarna snel langs de wasserette, want ik geloof niet dat het de bedoeling is om off-road te rijden met een huurauto…

Lees meer

15935041847_dce3900e87_k (1)

Paniek op de track

Dit gaat nog wel even duren.
De grote SUV voor ons durft niet meer voor- of achteruit. En zijn Duitse tegenligger kan ook geen kant op.

Daar staan we dan, met z’n allen op een berg in Andalusie.
Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Wij gaan er in ieder geval even goed voor zitten. Dit is weer eens wat anders dan de dagelijkse file op de A10.

Dit stuk track is breed genoeg om met twee auto’s langs elkaar te rijden, maar dan moet degene voor ons wel wat dichter langs de afgrond durven rijden. En dat is hij nu net niet van plan.

Uiteindelijk raapt de auto voor ons al zijn moed bij elkaar en rijdt een halve meter achteruit en daarna weer vooruit. Maar helaas, nog steeds is er niet genoeg ruimte voor zijn Duitse tegenligger om tussen hem en de rotswand door te rijden. Gezien de driftige handgebaren neemt de opwinding in de auto voor ons duidelijk toe. De drie passagiers zijn druk met elkaar in overleg. Ze hebben nog een halve meter tot de afgrond, maar zijn niet van plan om die te gebruiken.
De man die achterin zit, stapt uit en begint met een rood hoofd van opwinding heftig te gebaren naar de tegenligger dat hij er langs kan.
,,Verdammt nachmal, fahren!”
Aha, een gezellig Duits samenzijn op de berg.

Wij schieten in de lach.
De tegenligger blijft rustig en rijdt een stukje naar voren om daarmee te laten zien dat het echt niet kan.
De rood aangelopen Duitser wordt nog roder, maar het kwartje is gevallen. Hij begint nu aan zijn vriend achter het stuur uit te leggen dat zij zelf een stukje moeten opschuiven. De SUV rijdt weer achteruit. De rood aangelopen Duitser rent er omheen en schreeuwt allerlei aanwijzingen. Met een stuk of tien keer steken, heeft de SUV uiteindelijk genoeg ruimte gecreerd voor de tegenligger om er langs te kunnen.
Wij zitten inmiddels te schuddebuiken van het lachen. Dit is echt een leuk begin van de dag.

,,Fahren!” schreeuwt de rood aangelopen Duitser tegen de tegenligger. De tegenligger komt in beweging en weet zich behendig tussen de rotswand en de SUV door te manoeuvreren. Hij knikt vriendelijk bedankt naar de verhitte Duitser, die hoofdschuddend en wild gebarend blijft staan. Geen idee wat daar de bedoeling van is.

De Duitse tegenligger passeert ons nu en ziet hoe tranen van het lachen over onze wangen lopen. Hij zwaait vriendelijk en heeft zelf ook een glimlach van oor tot oor.

De verhitte Duitser stapt weer achterin en maakt nog een paar verhitte handgebaren. Daarna komt de SUV weer in beweging.

Poeh poeh nou nou, we kunnen weer verder.

 

Heb jij wel eens rare fratsen op de weg meegemaakt? In Nederland of in het buitenland?
Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer