123-image4

Kampers in de campo

We hebben net weer een huis bekeken met onze grote vriendin Lizzie. Maar dat was niks. We zijn wel zo slim geweest om haar dit keer bij ons in de auto in te laden in plaats van wij bij haar. Ik kan maar niet wennen aan haar rijstijl.

Lizzie vertelt dat ze vanmorgen een huis heeft gezien waarvan ze zeker weet dat wij dat ook moeten zien. Ze heeft onze nieuwsgierigheid gewekt, dus ze gaat gelijk bellen om te vragen of we het nu kunnen zien. Ondertussen manoeuvreert Mi Amor onze huurauto over de track op weg naar de parkeerplaats waar de grote SUV van Lizzie staat. Mi Amor vangt mijn blik, geeft me een knipoog en geeft dan vol gas. Stuiterend zoeven we over de track. Op de achterbank stuitert Lizzie alle kanten op en gilt af en toe iets in haar telefoon. Ik pies bijna in mijn broek van het lachen.
Payback-time. Voor de keren dat we met haar meereden en ik steeds lichtelijk groen weer uit de auto stapte.

Het is gelukt hoor. Lizzie heeft geregeld dat we gelijk het-huis-dat-we-echt-niet-mogen-missen kunnen bezichtigen en wij zetten Lizzie (die inmiddels lichtelijk bezweet is) weer veilig af bij haar auto. Braaf rijden we achter haar aan.

Het huis ligt prachtig, dus dat is een goed begin. Het ligt 10 minuten van het strand, heeft aan de voorkant zeezicht en aan de achterkant uitzicht op de bergen. Een grote mevrouw komt naar buiten gelopen en begroet ons hartelijk. Zij en Lizzie begroeten elkaar alsof ze elkaars beste vriendinnen zijn, ook al hebben ze elkaar vanmorgen pas ontmoet. Daarna vraagt de grote mevrouw of wij ook zin hebben in een gin-tonic. Nee bedankt.

Aan de voorkant van het huis is een groot en deels overdekt terras gemaakt, een soort serre. Dat lijkt me een heerlijk plekje om te zitten.
Oooh, dat is jammer…
Nu ik dichterbij sta, zie ik dat de serre er al behoorlijk afgetrapt bij staat en dat de eigenaren ooit zelf hebben getegeld, want het tegelwerk ziet er niet uit.
,,Hier kan gelijk de fik in,” hoor ik Mi Amor achter me zeggen.
Aha, hij is duidelijk ook niet echt onder de indruk van deze serre.
Het huis dan maar.

We volgen de grote mevrouw het huis in. Ze vertelt van alles, maar ik versta haar amper. Weer dat platte Engels. Ik moet echt op cursus, want ik begin bijna te geloven dat ik beter Spaans spreek dan Engels. En dat terwijl ik nog maar 2 weken Spaanse les heb gehad.

Lizzie en de grote mevrouw kunnen het uitstekend met elkaar vinden en blijven gezellig kletsen. Wij dwalen ondertussen door het huis. Op een gegeven moment zie ik mijn eigen blik in een spiegel en schiet in de lach. Ik heb hele grote ogen die vragen of ik hier alsjeblieft weer weg mag. Weg uit deze berg vergane glorie waarvoor de hoofdprijs wordt gevraagd.

Dan komt de man van de grote mevrouw binnen. Een klein vadsig mannetje met een bril met jampot-glazen die jawel, ook plat Engels spreekt. Uit zijn verhaal begrijp ik dat ze 15 jaar geleden hun pub in Engeland hebben verpacht en voor een handvol peseta’s dit huis hebben laten bouwen. Daarbij zijn ze duidelijk helemaal los gegaan met marmer en goud. Hartstikke mooi, marmeren vloeren. Maar dit was duidelijk een restpartij. Elke tegel heeft een andere tint en een ander patroon. En als je vervolgens ook nooit meer iets aan de vloer doet, ziet het er na 15 jaar dof en armzalig uit. Alle gouden accessoires in huis zoals de deurknoppen en gordijnrails zijn ook versleten en kunnen zo naar de vuilstort. En dan heb ik het nog niet eens over de goedkope kozijnen die zijn gebruikt waar inmiddels de wind gewoon doorheen waait.

Vervolgens neemt de man ons mee naar beneden om de gastenverblijven te tonen. Vol trots vertelt hij dat ze de 2 gastenverblijven regelmatig verhuren en daar een leuk inkomen uit halen. Wederom vind ik de opbrengsten niet in verhouding staan met de vraagprijs, maar dat zal wel aan mij liggen. Nog erger vind ik het dat ook dit een armzalige teringzooi is. Ik kan me niet voorstellen dat een gezin met kinderen hier lekker vakantie viert. Het ruikt muf, is stoffig, de meubels zouden door de kringloopwinkel worden geweigerd en wanneer Mi Amor een kastdeur opentrekt, flikkert bijna de hele kast in elkaar.

Gauw verder naar het zwembad en het meest positieve punt aan dit huis, namelijk het enorme terras met prachtig uitzicht op de bergen. Lizzie en de grote mevrouw staan ons daar al op te wachten.
De grote mevrouw begint enthousiast te vertellen over de feestjes die ze hier hebben gegeven. Vijftig gasten, een band. Jaja, dat waren nog eens tijden, “the best party’s in town”.
Ik begrijp dat we echt wat hebben gemist.

Ik kijk naar Mi Amor en vraag fluisterend wat hij ervan vindt.
,,Tja, Fransje Bauer meets Little Britain is denk ik de beste samenvatting.”
Ik schiet in de lach.
,,Aha, ik heb me altijd al afgevraagd hoe dat er uit zou zien…”
,,Alleen hier geen Mariska met koffie, maar een grote mevrouw met gin-tonic.”

 

Heb jij wel eens een huis in de stijl van Fransje Bauer gezien? Of ben jij ook wel eens heel verbaasd geweest over de vraagprijs van een bepaald huis? Laat je reactie achter in de comments!

Lees meer

Waarom het een slecht teken is wanneer een makelaar benzinegeld vraagt

”Would you mind paying fuel money for the viewing of this house since it’s quite far.”

Met enige verbazing lees ik de email nog eens na.
“Laat maar,” is mijn eerste gedachte. Ik vind dit een beetje armzalig.

Ik begrijp dat je als makelaar in 90% van de gevallen voor Jan met de korte naam rondrijdt. Daarentegen wordt je ruimschoots gecompenseerd wanneer je wel een huis weet te verkopen. Werk aan je saleskwaliteiten, zou ik zeggen.

We antwoorden haar dat we het ‘verre’ huis overslaan en alleen twee huizen in de buurt willen zien. Zo gezegd zo gedaan. We ontmoeten haar op een parkeerplaats van een restaurant en stappen bij haar in de auto.

Ze is een nogal chaotische Engelse vrouw die het eigenlijk veel te druk heeft met haar kinderen, Bed & Breakfast en makelaarskantoortje. En dan heeft ze ook nog een aantal huizen in portefeuille die op een afstand van 1-2 uur rijden liggen. Tja, je bent zo druk als dat je het jezelf maakt.

Door de ligging valt het eerste huis eigenlijk gelijk af. Het ligt namelijk in een dal. Dus weinig uitzicht en zomers bloedheet. Wel ben ik blij verrast door de eigenaresse van het huis. Een griet van mijn leeftijd! Wat leuk zeg. Na al die huizen van babyboomers en bejaarden is het een verademing om een leeftijdgenoot te horen over haar ervaringen in Spanje. En dan is het huis ook nog ontzettend leuk. Het is een oud boerderijtje dat zij en haar vriend hebben opgeknapt en aangekleed met turquoise accenten. Uberschattig. Oud betekent ook dat het een hoog kruip-door-sluip-door gehalte heeft. Eigenlijk is het gewoon een heel groot poppenhuis voor volwassenen.

Stiekem ben ik een beetje verliefd geworden op dit huis. Alleen dit is niet wat we zoeken. Laat ik het er maar op houden dat ik het heel inspirerend vind.
Tijd voor het volgende huis. We stappen weer bij de enigszins chaotische makelaar in de auto. We komen er achter dat we na de bezichtiging een verschillende kant op moeten, dus ze zet ons af bij onze auto zodat we het laatste stuk achter haar aan kunnen rijden. Het eerste gedeelte gaat nog gewoon over asfalt, maar al snel verandert de weg in een hobbelig ezelspad. De track is bijna niet te zien door de enorme stofwolk die zij met haar auto veroorzaakt. Dus met de ramen dicht en loeiende airco hobbelen we zo goed en zo kwaad als het gaat achter haar aan. Af en toe remt Mi Amor omdat we door het stof niet meer kunnen zien of de track links of rechts gaat. Ik vermoed dat dit een soort payback is omdat we geen benzinegeld wilden betalen… Want onze makelaar heeft er zin in en houdt het gas er flink op. En er lijkt werkelijk waar geen einde te komen aan deze track.
Waar gaat dit heen?
Wanneer houdt het op?
Al is het het mooiste huis dat we ooit hebben gezien, ik wil hier niet wonen!

Inmiddels zit ik niet meer in mijn stoel, maar hang ik aan het handvat boven de passagiersstoel zodat ik de schokken van de steeds slechter wordende track beter kan opvangen.

Na ruim 30 minuten hobbelen komen we aan bij een afgelegen huis midden in een natuurpark.

,,The track is pretty good, don’t you think!” is het eerste wat onze makelaar zegt wanneer we uitstappen.
Volgens mij zie ik inmiddels groen en ik ben zo misselijk dat ik alleen nog maar lafjes kan glimlachen. Ik neem een slok water, fatsoeneer mezelf en introduceer ons dan bij de eigenaar, een bejaarde Engelsman. Vol trots laat hij ons het huis zien. Nou ja, huis… Het komt er op neer dat hij de afgelopen 20 jaar met ducktape en kroonsteentjes een eeuwenoude boerderij weer leven heeft proberen in te blazen. Ook dit huis is oud en kruip-door-sluip-door, maar het heeft niets van het schattige dat het vorige huis wel had. Onder de deuren zitten kieren van 10 cm (wel lekker luchtig), vloeren liggen scheef (handig met knikkeren) en leidingen lopen in het zicht. Halleluja, dit verdient niet eens de status huis, dit is gewoon een schuur!
De eigenaar vertelt dat hij een deel van het huis verhuurt en dat bezoekers altijd hartstikke enthousiast zijn. Lekker ’back to basic’. Als ze daar Spartaans mee bedoelen, dan snap ik het… Dit is wel een leuk projectje voor ‘Help mijn man is klusser’. Zouden ze dat programma in Engeland ook kennen?

We ronden de bezichtiging af en lopen weer richting de auto.
Zodra ik de stoffige huurauto zie staan, krijg ik het alweer benauwd.
Oh nee, nu moeten we dat hele stuk track weer terug!

Lees meer