Grijze kraaien op koopjesjacht

We zijn op de vlooienmarkt in een Spaans kustdorp. En zeg je kust, dan zeg je buitenlandse pensionados. Zo komt het dat we tijdens het struinen op de vlooienmarkt mogen genieten van een prachtig schouwspel….

Zij ‘de Kraai’ heeft kort alle-kanten-op-springend grijs haar, een bodywarmer vol met hondenharen, een grijze joggingbroek en sandalen met tennissokken. Een echte guiri
Haar man ‘de Brombeer’ draagt iets vergelijkbaars. Zijn ronde bierbuik extra accentuerend met een vettig heuptasje dat werkelijk ‘te vies om te jatten’ is.

Met een doorgerookte nerveuze kopstem kraait zij: ,,Henk!!! hijsnaputnie, hij snap ut nie hoor.”
,,Ik ga ut nog wel un keer uitlegge…” bromt haar man.
,,Dis wan wie olreddy hef in ouwr casa!” schreeuwt hij naar de Spaanse marktkoopman alsof hij doof is. Onderwijl wijst hij naar een stoffig houten beeldje in de vorm van een hert. Je kent het wel, zo’n ding die Afrikanen overal langs de Spaanse costa’s tot treurens toe aan je proberen te slijten.
,,10 euro,” gebaart de Spaanse marktkoopman.
,,Neeeeee, zie je wel,” roept de Kraai hoofdschuddend. ,,Hijsnaputnie, hijsnaputnie hoor!”
,,Wie not want dis wan, wie hef dis in ouwr casa olreddy! Wie lif hier!” roept de Brombeer nog harder.
,,8 euro,” gebaart de Spanjaard nu.
,,Neeee! Nou zeg, hij snap ut nie, hij snap ut ech nie hoor…”
De Spaanse marktkoopman haalt zijn schouders op alsof hij wil zeggen ‘dan niet’. Net op dat moment komt zijn vrouw aan lopen, zij spreekt een beetje Engels.
,,You want this one?” vraagt ze wijzend naar het houten hert.
,,No, wie olreddy hef dis wan in ouwr casa,” antwoordt de Brombeer.
De vrouw kijkt nu wat verbaasd. Zij lijkt zich ook af te vragen waarom ze dan de hele tijd naar het hert wijzen.
,,Wie want det wan,” zegt de Brombeer terwijl hij een beeldje van een houten motorfiets aanwijst.
,,This one?” vraagt de Spaanse vrouw terwijl ze het beeldje oppakt.
,,Jajaja! Zij begrijpt ut wel!” kraait de Kraai nu terwijl ze bijna in haar joggingbroek pist van opwinding.
,,Jes! Wie want dis wan for ouwr casa,” roept de Brombeer opgelucht.
,,Ok, 10 euro please.”
,,Net wasienog 8,” sputtert de Kraai.
,,Eeijt!” roept de Brombeer.
,,No, 10 euro,” antwoordt de Spaanse kordaat.
,,Ik wil um wel hebbe hoor,” dramt de Kraai.
De Brombeer zucht, grabbelt wat geld uit z’n heuptasje en betaalt, terwijl de Kraai zo blij als een kind het houten motorfietsje vasthoudt.

Lees meer

ryanair2

Het nadeel van budget airlines

Eindelijk een huis waarvan mijn hart sneller gaat kloppen! En zo te zien dat van Mi Amor ook. De verkopers hebben het zelf laten bouwen en overal is over nagedacht. Dit is zoals je wilt dat je huis is. Ruim, praktisch, bovenop een berg, prachtig uitzicht, dicht bij een leuk stadje, gezellige patio, goed bereikbaar, groot zwembad, aparte gastenkamers, grote buitenkeuken met leuke Hawai-style zitjes, garage… En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik moet me inhouden om niet door het huis te huppelen, dat zal vast de onderhandeling niet ten goede komen.
Vanaf het terras sta ik verliefd naar het huis en het zwembad te kijken. Jahoor, hier zie ik ons wel wonen.
Rebby, de makelaar, gebaart ons naar het Hawai-zitje te komen. Ze wil graag weten wat we van het huis vinden, komt dit in de buurt van hetgeen we zoeken? Ik besluit mijn mond te houden, laat Mi Amor het woord maar doen. Hij geeft aan dat dit huis inderdaad in de buurt komt van wat we zoeken. Rebby is duidelijk blij om dat te horen. Ze vertelt dat het huis al een aantal jaar te koop staat en dat de verkopers niet meer in goede gezondheid zijn en daarom haast hebben met de verkoop.
Dat klinkt goed, dan kan er altijd nog wat van de prijs af, denk ik verheugd.

Maar wat is dat nou?

Rebby gaat steeds harder praten om verstaanbaar te blijven.
En dat is wel nodig ook, want ik versta haar nog maar net. Terwijl ze haar stem al 30 decibel omhoog heeft gepitched.
Ik kijk omhoog, een vliegtuig van Easyjet vliegt recht over ons heen, op weg naar Malaga. Het scheelt niet veel of ik kan de gezichten van de passagiers onderscheiden, zo laag vliegt het vliegtuig.
Zodra het voorbij is, praat Rebby weer normaal.
Maar drie minuten later zit ze weer schreeuwend op het terras, terwijl er ditmaal een Ryanair-toestel over vliegt. Dit spelletje herhaalt zich nog een paar keer, net zo lang totdat we alle budget-airlines een keer voorbij hebben zien komen.
Mijn liefde voor dit huis begint enigszins te bekoelen.
Ik zie mezelf hier al yogales geven in de tuin.

Adem diep in. Heel goed, snuif die kerosinedampen goed op.
EN ADEM DAN LANGZAAM UIT!!!
NAMASTE…

Volgens Rebby hangt het van de windrichting af of je veel last hebt van de vliegtuigen. Een soort Russische roulette met herrie dus.

We vertellen Rebby dat we er nog even over na denken en lopen daarna naar de auto.

,,Zeg schat, heb jij ooit overwogen om in Nederland in Zwanenburg te gaan wonen?” vraagt Mi Amor.
,,Nou nee! Ik ga toch niet vrijwillig onder een start- en landingsbaan wonen!”
,,Ok, dank je, streep dit huis dan ook maar van je verlanglijst af…”

Allright, back to the drawing board…

Lees meer

Betoncentrale

Ik hoop dat het niet besmettelijk is…

,,Hello, I have to stay here with the dog,” horen we van achter de voordeur, omlijst met een hoop gesnuif en getrappel.
Ook goed, dan stellen we ons niet voor.

We staan voor het huis van een Engels echtpaar. Dit huis hebben we gevonden via een advertentie, dus vandaag zijn we zonder makelaar op pad. De man des huizes, duidelijk al de tachtig gepasseerd, ontvangt ons hartelijk terwijl zijn vrouw binnen heel druk is met een hond. Heel bijzonder.
Rond onze voeten springen twee andere hondjes rond. Ze snuffelen aan onze schoenen, maar springen gelukkig niet tegen me op. Fijn, dat scheelt weer een panty.

De man toont ons eerst het appartement onder het huis dat momenteel wordt gebruikt als opslag. Dat toont heel leuk voor de verkoop, NOT. Naast het appartement bevindt zich een lek zwembad. Voor het gemak hebben ze het maar afgedicht met houten planken.

Tijd voor de tuin. Nou ja, tuin. Het is meer een mijnenveld van hondendrollen waar af en toe een verlept fruitboompje krampachtig staande blijft. Blijkbaar is hondenstront niet de beste mest. Ik ben drukker met kijken waar ik mijn voeten neerzet dan met luisteren naar het verkoopverhaal van de eigenaar.

Op een gegeven moment vraag ik wat dat brommende geluid toch is dat we de hele tijd horen. Het blijkt de betoncentrale te zijn die naast het huis ligt. Aha. De betoncentrale draait alleen doordeweeks en na een tijdje hoor je het geen eens meer, aldus de eigenaar. En het stof dan? Ja, het geeft wel wat stof.

Ik ben wel klaar hier. We zijn in Spanje op zoek naar een huis vanwege de rust, de natuur en de schone lucht. Een huis waar je gratis herrie, stoflongen en een tuin vol hondenstront bij krijgt, staat niet op mijn verlanglijstje.
Toch gaan we nog braaf het huis bekijken. Ik houd mijn hart vast. De man des huizes kondigt onze komst aan.
,,Honey, we’re coming in.”
,,That’s ok, I’ve got the dog.”
Tja, hond… Het lijkt eerder op een grijs, kaalgeschoren stoffig kalf. Een soort oude mop op poten. Doordat het beest is kaalgeschoren kun je de schurftachtige plekken op zijn huid extra goed zien.
De vrouw des huizes houdt met haar linkerhand de hond aan zijn halsband vast zodat ze ons een hand kan geven. Ik sta niet echt te springen, maar steek toch braaf mijn hand uit. De hond ziet zijn kans schoon en trekt zich los. Hij wil tegen me aan springen, maar de heer des huizes pakt hem nog net op tijd beet. Het blijft nu bij een lik over mijn arm. Een rilling loopt over mijn rug en ik doe een stap terug.

Het zou toch niet besmettelijk zijn?

Ik zie dat Mi Amor hetzelfde denkt, want hij zorgt dat hij tussen de schurftige hond en mij in komt te staan. Fijn zo’n beschermheer.
De vrouw begint gelijk enthousiast te vertellen over het beest. Hij is twee maanden geleden aan komen lopen, zo zielig. Hij zag er uit als een hoopje ellende.
Nog steeds denk ik, maar ik houd braaf mijn mond.
Ze hebben hem in huis genomen en naar de dierenarts gebracht. Hij bleek een soort schurft te hebben.
Tja, volgens mij hoef je geen dierenarts te zijn om die diagnose te stellen.
Ze spuiten hem nu dagelijks in met speciaal spul en het gaat al stukken beter, hij ziet er weer normaal uit.
Mijn god, hoe zag dit beest er twee maanden geleden dan uit?
,,Het is niet meer besmettelijk hoor,” voegt ze nog toe.

Ik vloek van binnen. Zijn die mensen wel normaal? Of is dit het welbekende lege-nest-syndroom? Geen kinderen meer om voor te zorgen, dan maar zorgen voor zo’n schurftig vies beest.

De hond gaat naar buiten zodat het echtpaar rustig het huis kan laten zien. We maken ons er snel van af. Alles in het huis zit onder de hondenharen en ik durf niets meer aan te raken. Voor we gaan, vraag ik of ik naar het toilet mag. Kan ik even grondig mijn handen en armen wassen. Daarna is het echt tijd om te gaan. We bedanken ze vriendelijk, zij houden de schurftige hond weer in bedwang en wij maken dat we weg komen.

Lees meer

IMG_2819

Gezondheidszorg in Spanje

De afstand van het bed naar het toilet is eigenlijk al te ver voor Mi Amor. Zijn kuit wil alleen nog horizontaal liggen. Wanneer hij opstaat en het bloed zijn kuit instroomt, schiet niet alleen zijn kuit in de kramp maar ook zijn gezicht.

Een paar dagen geleden is hij uitgegleden en waarschijnlijk is nu zijn kuitspier gescheurd. Het leek mee te vallen, maar sinds gisteren wordt de pijn alleen maar erger. Misschien hadden we onze huizenjacht toch een paar dagen moeten staken… Alleen Mi Amor is niet te stoppen.
Inmiddels is de kuit opgezwollen, rood van kleur en voelt warm aan. Niet goed dus.
Wanneer ik het aanraak, werpt Mi Amor me een vernietigende blik toe.
Sorry.

Dit kan zo niet langer.
Ik geef hem een kus en ren naar een kliniek een paar straten verder.
In mijn beste Spanglish leg ik aan een receptioniste uit wat er met Mi Amor aan de hand is.
Ze vraagt me ons adres op te schrijven, pleegt twee telefoontjes en laat me dan weten dat over een half uur El Doctor bij ons thuis langskomt.
,,Muchas muchas gracias,” roep ik terwijl ik haar kushandjes toewuif.

Een half uur later staat El Doctor inderdaad bij ons voor de deur. Een vrolijke bejaard uitziende man met een grote dokterstas. Naast hem een jonge vent die gelijk een rolstoel heeft meegenomen. Wel zo praktisch.
El Doctor vraagt wat er gebeurd is, kijkt naar de kuit van Mi Amor, prikt er eens in met z’n vinger en vraagt dan of hij verzekerd is. Mi Amor toont zijn verzekeringspas. El Doctor kijkt blij en begint gelijk te bellen.
Na een paar minuten hangt hij op, gebaart dat Mi Amor in de rolstoel moet gaan zitten en even later zitten we allemaal ingesnoerd in de gereedstaande ambulance. Niks mañana, dit gaat allemaal muy rapido.

De verzekeringspas van Mi Amor blijkt het ticket te zijn voor een dagvullend VIP-programma. Eerst gaan we naar een kliniek in een dorp verderop voor bloedonderzoek en een hartfilmpje. Daarna worden we naar een kliniek in Malaga gebracht voor een echo van zijn kuit. Op de beelden is duidelijk te zien dat de kuitspier is gescheurd. Een gapend zwart gat tussen verder allemaal witte slierten. Dat verklaart alles. Verder geen enge dingen. Mooi, wij zijn dus klaar voor vandaag. Toch niet. We worden weer in de ambulance gezet en naar een kliniek in weer een ander dorp gereden. Het is ons volstrekt onduidelijk wat we daar gaan doen.

Deze kliniek ziet er niet uit als een ziekenhuis, eerder als een wat kale hotellobby. Een blonde vrouw komt op ons af. Met een duidelijk Engelse tongval zegt ze:
,,Hello, welcome. My name is Helen and I’m the manager of this hotel. Eeeehhhmm, hospital…”
Helen, de manager van dit ‘ziekenhuis’ begeleidt Mi Amor vervolgens naar een kamer. De verwarming staat al aan (het is tenslotte winter en buiten ‘slechts’ 16 graden…), het bed is opgemaakt, er ligt een pyjama klaar en op het nachtkastje ligt een stapel tijdschriften en een menukaart.
Het is inmiddels zes uur en mijn maag rammelt. Ik pak de menukaart en vraag wat Mi Amor wilt eten.
,,Heb je liever kabeljauw of entrecote?”
,,Ik ga liever zometeen ergens tapas eten met jou. Ik ga hier echt niet blijven!”
,,Schat, er ligt een pyjama voor je klaar en het is hier lekker warm gemaakt. Volgens mij is het heel erg de bedoeling dat jij hier vannacht blijft.”
,,Doei, ik ben toch niet ziek…”

Mi Amor vraagt aan Helen wat de bedoeling is. Ze legt uit dat hij hier een nachtje mag blijven en morgenochtend naar huis mag, mits El Doctor dat goed vindt natuurlijk.
Mi Amor geeft aan dat hij vanavond al naar huis wilt of El Doctor dat nou goed vindt of niet.
Helen kijkt een beetje sip. Ze dacht net dat ze een klant, pardon, patient had waar ze lekker voor kon zorgen. Maar ze gaat het wel regelen. Ze overlegt met El Doctor en regelt als de wiedeweerga een verpleegster. De verpleegster zet een spuit in Mi Amor zijn kont en zwachtelt daarna zijn rechterbeen in. Van hiel tot lies om precies te zijn. El Doctor kijkt tevreden toe. Een paar krukken maken het af en eindelijk kunnen we gaan.

Bueno! Tijd voor tapas en vino.

Lees meer

IMG_2765

Who needs a pool when you live next to a river?

Met een dik Duits accent vraagt de verkoper van achter het stuur: ,,Can you tell me a little bit about what you are looking for?”

Zojuist zijn we bij een benzinestation achter in een dikke witte SUV gestapt. Achter het stuur zit een vriendelijk ogende kreukloze Duitser met een Tatort-bril. Hij is de verkoper van een ons nog onbekend huis. Naast hem zit de makelaar, een verlegen Spaanse dame met blozende wangen.

Mi Amor heeft deze afspraak ingepland. Meestal weet ik ongeveer welke huizen we gaan kijken. Vandaag heb ik werkelijk geen idee. Een verrassingstrip dus. Dit is deze week de zesde dag op rij dat we met een makelaar op pad gaan en het duizelt me.

Witte huizen, rode huizen, met of zonder zwembad, mooie of aftandse badkamers, uitzicht op de bergen of juist op zee. In mijn hoofd buitelt het allemaal over elkaar heen.

Mi Amor vertelt wat we ongeveer zoeken.
,,We are looking for a property not more than 10 minutes from the coast with at least 3 bedrooms, a pool and nice open views.”
,,Ach so….. There might be a little problem,” antwoordt de Duitser bedachtzaam.

Er valt een ongemakkelijke stilte.

,,We offer houses 30 minutes from the coast with 2 bedrooms and no pool.”
Ik kijk met grote ogen naar Mi Amor.
,,Wat heb je in hemelsnaam aangevraagd?” fluister ik.
Mi Amor gebaard dat hij dat niet meer weet.
,,Het was denk ik een beetje laat toen ik deze afspraak plande…” mompelt hij er achteraan.
Ik doe mijn best om niet in de lach te schieten.

Mi Amor vraagt de makelaar naar de brochure van het huis dat we nu gaan bekijken.
,,Oja, dit huis had ik er gewoon bij gezet als opvulling. Anders zouden we vandaag maar 2 huizen gaan kijken,” fluistert hij tegen mij.
Ik knik en probeer de situatie nog te redden door te melden dat we eventueel op zoek zijn naar een ‘klein’ huis als starthuis.

Mi Amor fluistert dat hij dacht dat we misschien de helft zouden kunnen bieden voor dit huis. Dat vond hij wel een mooie prijs voor een huis dat we eigenlijk te klein vinden, maar verder wel netjes is.
Ik kijk van de brochure naar de Duitser achter het stuur.
No way dat hij een dergelijk bod gaat accepteren.
Mi Amor ziet mijn blik en knikt. Hij denkt duidelijk hetzelfde.

Tijd om de brochure eens te bestuderen.
Mi Amor praat ondertussen verder met de verkoper over het gewenste uitzicht.
,,We like open views, we don’t have to be on top of a mountain, but definitely not in a valley.”
,,Ach so, this house is located in a valley next to a riverbed.”
Dat is ook precies wat er in de brochure staat.

Who needs a pool when you live next to a river?

,,Then we don’t like that,” antwoordt Mi Amor stellig.

,,Eeeehm schat, heb je de omschrijving van dit huis wel gelezen?”
,,Nee, dat doe ik toch nooit. Dat doe jij toch?”
Ik lees de eerste zin voor uit de brochure.
,,A marvellous property next to a with rose and oleander flowered riverbed.”
Mi Amor schiet in de lach. Ik ook. Zelfs de Duitser glimlacht. En de Spaanse makelaar heeft inmiddels een glimlach van oor tot oor.

De sympathieke Duitser denkt graag met ons mee. Hij blijkt een berg vol te hebben met huisjes met 2 slaapkamers, geen zwembad, gelegen in een dal en 30 minuten van de kust. Duidelijk de restjes van een imperium dat langzaam aan het afbrokkelen is.
Hij laat ze deze ochtend allemaal aan ons zien.

,,It’s also a possibility to buy 2 properties. Then you’ll have 4 bedrooms and enough space for guests,” oppert hij.
Tuurlijk.
Dan vergeten we gewoon even het zwembad.
En de slingerweg van 30 minuten naar de kust.
Ik bedoel hier trouwens niet 30 minuten over een geasfalteerde verlichte weg á la de A10.
NEE.
Ik bedoel hier 20 minuten over een (weliswaar geasfalteerde) slingerweg. EN (met de nadruk op EN) 10 minuten over een steil en slingerend ezelspad.

De Duitser manoeuvreert zijn enorme SUV hier behendig en geruisloos overheen.
Met onze huurauto waren we echter nooit meer uit dit dal gekomen.
NOOIT meer.
Dan zouden we zijn veroordeeld om dit veel te kleine huis te betrekken.
En vervolgens te leven van zelf gevangen vis uit de rivier.
Heel idyllisch.
De vis marineren we in zelfgeperste olijfolie.
En dienen we op met versgeplukte avocado en donkerrood gerijpte tomaten.
Vervolgens spoelen we dit gulzig weg met zelfgestampt druivennat.
Klinkt toch wel romantisch…

Ik word wakker uit deze droom wanneer de Duitser zijn SUV weer parkeert bij de benzinepomp. Het zit erop.
Bij het afscheid nemen, geeft hij zijn visitekaartje en wenst ons veel succes. Daarna manoeuvreert hij behendig zijn SUV van het parkeerterrein af en verdwijnt weer in het verkeer.

Daar staan we dan. Samen met de Spaanse makelaar.
Op de parkeerplaats waar dit avontuur vanmorgen begon.
Op naar het volgende avontuur!

 

Lees meer