11587109434_df6800dd71_k

Vast tussen twee muren in een wit bergdorp…

Een dagje sightseeing in plaats van huizen kijken. Ook wel eens leuk.
Zonnebril op, radio aan en lekker rondtoeren zonder doel en zonder navigatie.
Strakblauwe lucht, prachtige vergezichten, een verdwaalde ezel naast de weg en af en toe stoppen voor een kudde overstekende geiten. Ik houd ervan.

Wanneer we honger krijgen, besluiten we een restaurantje te zoeken. Het liefst één waar oma nog in de keuken staat. We rijden het eerste witte bergdorpje in dat we tegenkomen. Aan het begin van het dorp is een grote parkeerplaats aangelegd waar borden met een grote P erop naartoe wijzen.
,,We rijden wel even het dorp in,” zegt Mi Amor.
Ook goed.

Mi Amor manoeuvreert de auto behendig door de steeds smaller wordende straatjes. Had ik al vermeld dat de straatjes ook steeds steiler worden? Langzaamaan begin ik het een beetje benauwd te krijgen.
,,Weet je zeker dat het de bedoeling is dat we hier met de auto doorheen rijden?” vraag ik voorzichtig.
,,Kijk, hier staat toch ook gewoon een auto geparkeerd,” zegt Mi Amor terwijl hij onze kleine huurauto om een geparkeerd bestelbusje heen manoeuvreert. Het past echt precies.
Mi Amor heeft gelijk.
Her en der komen we een geparkeerde auto tegen. Vraag niet hoe. De locals zijn echt meester in de hellingproef en retestrak inparkeren.
Ik denk terug aan mijn eigen rijexamen en de hellingproef die ik toch best spannend vond. Voor een Spanjaard was het maar een laf hobbeltje geweest.

Mi Amor stopt.
,,Tja…’’ is het enige wat hij zegt.
Voor ons is de straat zo smal dat zelfs Mi Amor zich afvraagt of we er wel doorheen passen.
,,En nu?” vraag ik terwijl ik licht paniekerig om me heen kijk.
,,Moet lukken, verderop zie ik ook auto’s staan.”
Mi Amor geeft gas en laat langzaam de handrem los. De auto beweegt voorwaarts en kruipt langzaam richting het smalle deel van de straat.
BAM.
Ik slaak een gil.
Beide zijspiegels zijn ingeklapt.
Mi Amor schiet in de lach. ,,De locals rijden dit gewoon elke dag. Wat een grap zeg, zo’n ezelspad met een laagje asfalt.
Ik slik.
,,Hoe komen we hier nu uit?” vraag ik.
Mi Amor begint nog harder te lachen.
,,Dat komt vast goed.”

We rijden verder door het doolhof van smalle straatjes. Op een zeker moment slaan we ergens linksaf en na enige tijd gaat de weg naar beneden.
,,Oeps, we hadden toch rechtsaf gemoeten. Even kijken of ik ergens kan keren,” zegt Mi Amor.
,,Ok,” antwoord ik met een benepen stemmetje.

Mi Amor kiest een wat breder schuin stuk straat om te keren. Een Spaans echtpaar kijkt vanuit de deuropening hoofdschuddend toe.
De auto is inmiddels zo goed als omgekeerd, maar komt niet meer omhoog. De banden slippen weg en door de indringende geur van de koppeling denk ik even dat we weer met Lizzie op pad zijn.
Lijkbleek en met samengeknepen billen zit ik op de passagiersstoel en slaak af en toe een gilletje.
Mi Amor stopt.
,,Schat, hier heb ik echt geen reet aan. Dit helpt niet.”
,,Ok, ik stap wel uit,” weet ik nog net met een piepstem uit te brengen.

De auto staat schuin op een helling en het rechterachterlicht is nog 1 cm verwijderd van een muur. Het echtpaar staat nog steeds hoofdschuddend in de deuropening. De man gebaard met zijn handen welke kant we er weer uit moeten rijden.
,,Hier komen nooit buitenlanders,” hoor ik de vrouw zeggen.
Dat begrijp ik maar al te goed, die parkeerplaats aan het begin van het dorp ligt er niet voor niets.

Mi Amor doet een nieuwe poging om de auto in beweging te krijgen. De banden piepen, de koppeling slipt en rookt, maar de auto gaat niet vooruit. In plaats daarvan glijdt de auto langzaam naar achteren, resulterend in een oorverdovend gekraak. Dat was het rechterachterlicht…
Mijn hemel, hoe komen we hier ooit weer weg?
,,Zal ik maar gaan duwen?” stel ik voor.
Net op dat moment komt een jonge kerel aanlopen. Onze engel.
,,Can I help you? Shall I drive your car out of the village?” vraagt hij met Spaanse tongval.
,,I drive this everyday,” voegt hij eraan toe.
Dat klinkt ons als muziek in de oren.

De Spanjaard kruipt achter het stuur, Mi Amor ernaast en ik met klamme handen en klotsende oksels achterin.
De Spanjaard kijkt een paar keer goed in de spiegel, doet daarna de Spaanse versie van de hellingproef en weet de auto in beweging te krijgen. Vervolgens geeft hij gas bij en met flinke vaart suizen we door de smalle steile straatjes. Hij weet precies waar elke bocht zit en hoe je die het beste kunt insturen. Binnen een mum van tijd zijn we weer boven bij de parkeerplaats.
,,It’s better to park here,” zegt hij met een knipoog.
We bedanken onze nieuwe Spaanse vriend honderd keer en vragen hem waar we een restaurantje kunnen vinden.
Hij legt het ons uit en voegt lachend toe: ,,And this time leave your car here.”

Share the joy
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>